jump to navigation

Het Vermeerstraatje in Delft maart 14, 2016

Posted by jandewandelaar in delft, straatje Vermeer, vermeer.
Tags: , , , , , , , , , ,
add a comment

Het straatje – Vlamingstraat Delft

Aan de ontdekking van Het Straatje werd van 20 november 2015 t/m 13 maart 2016 een presentatie in het Rijksmuseum gewijd, en ook nog aansluitend van 25 maart t/m 17 juni 2016 in Museum Prinsenhof in Delft.

Onlangs werd ons rustige leventje hier in het oude stadsdhart opgeschud met de mededeling dat het Straatje van Vermeer eindelijk gevonden was. Niet het schilderij natuurlijk want dat was altijd al onder ons, maar het straatje zelf. De Amsterdamse hoogleraar Grijzenhout was er na bestudering van Delftse belastingleggers uit de zeventiende eeuw achtergekomen dat het de Vlamingstraat 40-42 moest zijn.

Het straatje is een schilderij van de Hollandse meester Johannes Vermeer. Het schilderij staat ook bekend onder de naam Gezicht op huizen in Delft. Het is een van de twee stadsgezichten van Vermeer die bekend zijn. Wikipedia

KunstenaarJohannes Vermeer

Afmetingen: 54 cm x 44 cm

LocatieRijksmuseum Amsterdam

Gemaakt: 1657–1658

Genre: Genrestuk

Medium: Olieverf

budgetschilderij.nl‎

06 20191508‎

Schilderijen van Vermeer‎

Handgeschilderd, olieverf op canvas‎ Topreproducties, al vanaf € 199,-!‎‎

kunstreplica.nl‎

Vermeer reproducties‎

In opdracht voor u geschilderd -‎ Top kwaliteit en goede service‎‎

foto’s

Gerelateerd

Meer nieuws over vermeer straatje delft

Frans Grijzenhout

Als onderzoeker is Grijzenhout verbonden aan het Amsterdams Centrum voor de Studie van de Gouden Eeuw, een interdisciplinair programma van de UvA. Hij was het die in 2006 samen met zijn collega, de historicus Niek van Sas, de ware identiteit wist te onthullen van de figuren op het schilderij De burgemeester van Delft en zijn dochter van Jan Steen.

Dat doek, destijds de duurste aankoop van het Rijksmuseum ooit, heet nu Portret van Adolf en Catharina Croeser. Voor zijn onderzoek maakte Grijzenhout tien jaar geleden gebruik van een belangrijke historische bron, de Legger van het diepen der wateren binnen de stad Delft uit 1667.

Twijfel over plek straatje Vermeer

AD 29.06.2017 Het is misschien een vraag waar nooit een zeker antwoord op komt: Waar heeft Johannes Vermeer toch zijn beroemde schilderij het Straatje van Vermeer op gebaseerd? Even leek dé locatie gevonden te zijn: de Vlamingstraat 40-42 in Delft. Maar die theorie van kunsthistoricus Frans Grijzenhout wordt opnieuw in twijfel getrokken.

Jarenlang kwamen er allerlei adressen in Delft voorbij waar de twee afgebeelde huizen vroeger zouden hebben gestaan. Geen enkele daarvan was overtuigend genoeg om de locatie vast te stellen. Tot eind 2015. Kunsthistoricus Frans Grijzenhout zou de plek hebben gevonden waar Vermeer zijn schilderij op baseerde: de Vlamingstraat op de plek waar nu huisnummers 40 tot 42 zijn.

Hij achterhaalde het adres door onder meer een belastingregister uit 1667 te raadplegen. Daaruit bleek dat op die plek twee huizen stonden van elk zo’n 6,30 meter breed met daartussenin twee poorten en daarachter een steegje. Een constructie die overeenkomt met het schilderij én nergens anders voorkwam in Delft die tijd. Zijn ‘ontdekking’ werd groot nieuws.

Sindsdien is er echter veel kritiek geuit op de theorie van Grijzenhout. Nu opnieuw. In de nieuwste uitgave van het Tijdschrift voor Historische Geografie trekken kunsthistorici Gert Eijkelboom en Gerrit Vermeer de lezing van Grijzenhout in twijfel. Zo verwijzen ze naar de theorie van Philip Steadman die stelt dat de aangehaalde gegevens uit het belastingregister van 1667 niet overeenkomen met de gegevens van de vroegste kadastrale kaart uit 1832. Want daar mist een steegje.

Kortom: de conclusie van Eijkelboom en Vermeer? Werkelijk onweerlegbaar bewijs is er volgens hen niet dat het Straatje van Vermeer daadwerkelijk is gebaseerd op Vlamingstraat 40-42.

© Guus Schoonewille

Frans Grijzenhout, hoogleraar Kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam, heeft de oorspronkelijke locatie van het wereldberoemde Straatje van Vermeer is ontdekt. © ANP

Belasting
Zelf toont Grijzenhout zich niet erg onder indruk van de kritiek. ,,Dit artikel brengt niets nieuws. Philip Steadman heeft anderhalf jaar geleden al op hetzelfde gewezen.” Grijzenhout heeft een eenvoudige verklaring voor het verschil tussen de gegevens van het register uit 1667 en het kadaster uit 1832. ,,De eigenaren van het voorhuis van Vlaming-straat 40 betaalden belasting voor de breedte van de gevel, die van het achterhuis voor de steeg. Een deel van die steeg liep door een stukje van het voorhuis. Voor de breedte daarvan werd dus dubbel belasting betaald.”

Vanavond is in de uitzending van het tv-programma Kunstraadsels een computersimulatie van de veelbesproken plek te zien.

Ligt ‘Het straatje’ van Vermeer nu in Delft of toch niet?

Trouw 27.06.2017 Een paar jaar geleden wisten we het zeker: Johannes Vermeer had op zijn schilderij ‘Het straatje’ de Vlamingstraat 40-42 in Delft afgebeeld. Sindsdien leidt de gemeente Delft de toeristen naar dit adres en noemt het Rijksmuseum het schilderij ‘Gezicht op huizen in Delft’.

Maar in het laatste nummer van het Tijdschrift voor Historische Geografie zetten de twee architectuurhistorici Gert Eijkelboom en Gerrit Vermeer (geen familie) vraagtekens bij de theorie die professor Frans Grijzenhout in 2015 opstelde.

Volgens Grijzenhout kwam de typische situatie van twee poorten tussen twee huizen, zoals te zien op het schilderij, maar op één plek in de stad voor. In het 17de-eeuwse register voor belastingheffing staat de Vlamingstraat precies uitgetekend: een huis, een steegje, een steegje en weer een huis.

Maar daar zit nu juist het probleem. Want de maten kloppen niet, zeggen zijn critici nu. Dat blijkt als er wordt vergeleken met een 19de-eeuwse kaart uit het kadaster. Dan komt Grijzenhout precies een steegje te kort. Eerder merkte de Engelse Vermeer-deskundige Philip Steadman dit al op.

Voor Eijkelboom en Vermeer is het nu duidelijk: vergeet het maar, Vermeers straatje is geen weergave van de werkelijkheid. Je moet het mysterie van het schilderij ook niet willen terugbrengen tot een postcode, vindt Vermeer: “Ik beschouw het liever als een allegorie op een goed en een slecht huis. Het ene gesloten en in verval, het andere open en met een ijverig naaiende vrouw.”

Definitieve bewijs

Grijzenhout is ‘op geen enkele manier onder de indruk’ van de kritiek. “De maten in het register kloppen wel. Maar het linkersteegje, achter de gesloten deur, was gedeeltelijk bij het linkerhuis getrokken. De bewoners van het voorhuis betaalden voor de hele gevelbreedte, de bewoners van het achterhuis voor de steeg. De stad Delft ving dus dubbel belasting voor de breedte van de steeg. Dat lijkt niet eerlijk, maar die linkerpoort was zowel voor de bewoners van het voorhuis als die van het achterhuis de enige doorgang naar de straat.”

In het tv-programma ‘Kunstraadsels’ toont de kunsthistoricus donderdag (20.25, NPO2) nogmaals aan dat de twee huizen met de twee gangetjes ertussen exact daar gelegen moeten hebben. Grijzenhout: “We hebben met de computer een reconstructie gemaakt die zal verbazen.”

Het definitieve bewijs dus? Grijzenhout: “Honderd procent zekerheid zullen we nooit hebben. Vermeer schreef helaas geen ansichtkaart met ‘Groeten uit de Vlamingstraat. Ik ben hier heerlijk aan het schilderen’. Maar dit is beslist de meest aannemelijke optie. Er is maar één plek in Delft met twee poorten direct naast elkaar.”

Lees ook: Het Straatje van Vermeer heeft nu een adres

 

‘Vermeer verzon een deel van het straatje’

AD 01.07.2016 Rijksmuseum en Prinsenhof mogen er dan van overtuigd zijn dat Het Straatje van Vermeer echt heeft bestaan, Delftenaar Wim Weve heeft een eigen visie.

Alles links van het linkerpoortje moet door Vermeer zijn verzonnen, aldus Wim Weve.

De Amsterdamse hoogleraar Frans Grijzenhout concludeerde eind vorig jaar op grond van bronnenonderzoek dat Het Straatje bestaat en dat het geliefde stadsgezichtje van Vermeer zich bevond ter plekke van de huidige panden Vlaming­straat 42-44. Deze conclusie is op zijn minst gedeeltelijk onjuist, stelt
de Delftse bouwhistoricus Wim Weve. Zijn verhaal is ingewikkeld en vooral voer voor specialisten, maar het komt er in het kort op neer dat het linkerhuis op het schilderij is verzonnen. ,,Alles links van het linkerpoortje, met inbegrip van de osendrop, moet door Vermeer zijn verzonnen”, zegt Weve.

Pardon, de osendrop? ,,Eeuwenlang moest tussen twee huizen een smalle strook, de osendrop, open blijven om de rieten daken buiten de gevel uit te kunnen laten steken en om het hemelwater af te voeren”, doceert Weve. Op het schilderij is de plank met ventilatie-openingen te zien die de strook afsluit. Aangezien de osendrop zich altijd tussen twee panden in bevond, kan de weergave van Vermeer niet kloppen, concludeert de Delftenaar.

Geen overeenkomst
Het rechterhuis zou, mede door de vele details, wél een bestaand huis geweest kunnen zijn en mogelijk aan de Vlamingstraat gestaan kunnen hebben. Maar Weve heeft vastgesteld dat de gevellengtes die Grijzenhout ontleent aan de archieven, niet overeenkomen met die in de Vlamingstraat.

Weve licht zijn bevindingen op zondag 10 juli toe in het Prinsenhof. Er is dan een groot programma van activiteiten aan het begin van de laaste week van de tentoonstelling over Het Straatje.

Lees ook

http://images2.persgroep.net/rcs/ovEXvgZO-H9MSCDdfTr-jerz2GM/diocontent/67827896/_crop/63/2/1454/1058/_fill/93/70/?appId=21791a8992982cd8da851550a453bd7f&quality=0.6

‘Het geheim’ van Delfts blauw ontdekken op keramiekdagen

Lees meer

Straatje van Vermeer in 3D op plein in Delft is klaar

RTVWEST 11.05.2016 Het straatje van Vermeer in 3D in Delft is af. Op het Bastiaansplein heeft de Utrechtse kunstenaar Leon Keer het beroemde schilderij Van Vermeer op de straatsteen doen herleven.

Het kunstwerk trekt nu meer aandacht dan het echte schilderij dat in Museum het Prinsenhof hangt. De verf kan redelijk goed tegen de regen. Het werk is waarschijnlijk nog zo’n twee maanden te zien.

Keer maakt zijn kunstwerken over de hele wereld. Zo is zijn werk te zien geweest in Europa, de Verenigde Staten, de Verenigde Arabische Emiraten, Australië en meerdere Aziatische landen.

lees: Bewoonster Delfts Straatje van Vermeer: ‘Je bent verbaasd’

Escapebox kondigt komst van Het Straatje van Vermeer aan

RTVWEST 17.03.2016 Het wereldberoemde meesterwerk Het Straatje van Vermeer is vanaf 25 maart voor het eerst in 320 jaar weer te zien in Delft. Het meesterwerk van de Delftse schilder Johannes Vermeer keert terug, speciaal voor de tentoonstelling Vermeer Komt Thuis in het Museum Prinsenhof.

Tijdens de tentoonstelling wordt ook een speciaal gemaakte escapebox in gebruik genomen. Deze en komende week duikt de escapebox als voorproefje op in de stad van Vermeer. Woensdag was de eerste keer: op het Stanislaw College in Delft. En dat was meteen een groot succes.

LEES OOK: Delftse kunstenaar René Jacobs maakt van ‘Straatje van Vermeer’ een achterbuurt

De laatste keer dat er een Vermeer in Delft te bewonderen was, is al weer zestig jaar geleden. Directeur Patrick van Mil van Museum Prinsenhof is dan ook blij dat Het Straatje terugkeert naar Delft: ‘Het is geweldig dat dankzij het Rijksmuseum Vermeer wordt herenigd met zijn geboortestad.’

Delft op de kaart zetten als dé Vermeerstad

Volgens Van Mil is Vermeer één van de beroemdste schilders ter wereld: ‘Het Straatje is een fraai voorbeeld van de vernieuwing van de Delftse schilderkunst in het midden van de 17e eeuw. In combinatie met andere Delftse topstukken in onze collectie kunnen we dat in Museum Prinsenhof Delft prachtig laten zien.’

LEES OOK: Delft steekt tonnen in betere beveiliging tentoonstelling met Het Straatje van Vermeer

De tentoonstelling Vermeer Komt Thuis is van 25 maart tot en met 17 juli in het Museum Prinsenhof. Van Mil: ‘Dit biedt de kans om Delft weer op de kaart te zetten als dé Vermeerstad. Met bijvoorbeeld nieuwe wandelroutes door de stad, een speciale App en Vermeerarrangementen brengen we het Delft van Vermeer voor de bezoekers tot leven.’

Ontdekker Straatje Vermeer wijst Amerikaanse kritiek af

AD 14.03.2016 Johannes Vermeer schilderde zijn beroemde Straatje in de Vlamingstraat in Delft. De Amsterdamse kunsthistoricus prof. Frans Grijzenhout houdt vast aan zijn ontdekking, ook na vanuit de Verenigde Staten geuite twijfels.

,,Het is leuk als er nieuwe ideeën over de afgebeelde locatie op het schilderij worden gelanceerd. Maar deze suggestie is niet nieuw en overtuigt evenmin,” aldus Grijzenhout maandagochtend.

Hij reageert op kritiek van zijn Amerikaanse vakgenoot Benjamin Binstock, auteur van het boek Vermeer’s Family Secrets (2009). Binstock acht het onwaarschijnlijk dat Vermeer het huis van zijn tante aan de Vlamingstraat zou hebben geschilderd, omdat hij geen contact meer had met zijn protestantse familieleden, nadat hij katholiek was geworden. Verder vindt Binstock dat Grijzenhout te veel waarde hecht aan de registers uit 1667 die hij heeft geraadpleegd.

Aanzien
Maar Grijzenhout is allerminst overtuigd. ,,Het is niet waar dat Vermeer heeft gebroken met zijn familie. Er bleven contacten. Hij heeft zijn tante zelf financieel geholpen toen hij zelf een man van aanzien was geworden.” Verder is er volgens Grijzenhout geen enkel bewijs te vinden dat Vermeer op het Straatje zijn eigen huis aan de Oude Langendijk zou hebben afgebeeld, zoals Binstock beweert. ,,Er zijn geen feiten en er zijn ook geen visuele aanknopingspunten op oude kaarten. Ik ben altijd bereid mijn visie voor een betere in te ruilen, maar niet voor de theorie van Binstock.”

Het Straatje was zondag voorlopig voor het laatst te zien in het Rijksmuseum in Amsterdam. Het verhuist samen met andere Delftse werken naar het Prinsenhof voor de tentoonstelling ‘Vermeer komt thuis’. Daar is het wereldberoemde werk te zien vanaf 25 maart.

Het schilderij Gezicht op huizen in Delft is beter bekend als Straatje van Vermeer. Johannes Vermeer schilderde het in Delft rond 1658. © Rijksmuseum.

Lees ook;

Kunsthistoricus twijfelt aan plek Vermeers Straatje

AD 13.03.2016 Niet iedereen is overtuigd van de identificatie van Het Straatje van Vermeer als de Vlamingstraat in Delft. De Amerikaanse kunsthistoricus Benjamin Binstock zet vraagtekens bij de ontdekking van prof. Frans Grijzenhout.

Frans Grijzenhout, hoogleraar kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. © anp.

Grijzenhout, hoogleraar kunstgeschiedenis aan de UvA, stelde op grond van archiefonderzoek vast dat Vlamingstraat 40-42 het adres is. De toenmalige bewoonster, Ariaentgen Claes van der Minne, was een tante van Vermeer.

Maar Binstock, auteur van het boek Vermeer’s Family Secrets (2009), heeft ernstige twijfels, meldt hetParool. Binstock acht het onwaarschijnlijk dat Vermeer het huis van zijn tante zou hebben geschilderd, omdat hij geen contact meer had met zijn protestantse familieleden, nadat hij katholiek was geworden. Verder vindt Binstock dat Grijzenhout te veel waarde hecht aan de registers uit 1667 die hij heeft geraadpleegd. Geschreven documenten kunnen volgens hem ‘misleidend’ zijn. Prof. Grijzenhout was zondag niet bereikbaar voor commentaar.

Ramen
De Amerikaan houdt vast aan een oudere hypothese. Vermeer zou gewoon zijn eigen woonhuis aan de Oude Langendijk hebben geschilderd. De vensters van het huis zouden overeenkomen met ramen die zichtbaar zijn op andere schilderijen  van Vermeer.

Het straatje was zondag voorlopig voor het laatst te zien in het Rijksmuseum in Amsterdam. Het verhuist samen met andere Delftse werken naar het Prinsenhof voor de tentoonstelling ‘Vermeer komt thuis’. Daar is het wereldberoemde werk te zien vanaf 25 maart.

Lees ook

Straatje van Vermeer …

Trouw 30.11.2015 Onlangs werd ons rustige leventje opgeschud met de mededeling dat het Straatje van Vermeer eindelijk gevonden was. Niet het schilderij natuurlijk want dat was altijd al onder ons, maar het straatje zelf. De Amsterdamse hoogleraar Grijzenhout was er na bestudering van Delftse belastingleggers uit de zeventiende eeuw achtergekomen dat het de Vlamingstraat 40-42 moest zijn. Vraag niet hoe precies, iets met de breedte van huizen en poorten waarvoor belasting betaald moest worden.

Geloof het nou maar. Iedereen blij natuurlijk want wat is er heerlijker dan ergens een gedenksteen in de muur te kunnen metselen of er met een groepje Japanners naartoe te kunnen wandelen… Helaas kwam de gebruikelijke partypooper algauw opdraven, bouwhistoricus Bollen (van het onmisbare ‘De ruimtelijke ontwikkeling van het Goudse woonhuis in de late Middeleeuwen’) meldde in een ingezonden brief in NRC dat het niet klopte.

Hij had de steentjes op Vermeers schilderij gemeten, vermenigvuldigd met een factor 22 à 25 waarmee ook de bankjes en de figuurtjes op het schilderij vergroot moeten worden, enfin… het klopte niet. Geloof het nou maar.

Wat moet je precies meten om achter de waarheid der dingen te komen? Ik ben er nog niet uit. Maar wat kan het mij eigenlijk schelen, vroeg ik mij intussen af. Ga ik nu het Straatje van Vermeer anders bekijken of de Vlamingstraat te Delft, inmiddels onherkenbaar veranderd?

Er bestaat een opmerkelijke hiërarchie in de wereld der schildersmodellen. Zo gaan we er klakkeloos van uit dat de zon en de maan op al die schilderijen wel onze eigen zon en maan zullen zijn.

Niemand haalt het in zijn hoofd om de authenticiteit van die picturale hemellichamen op te meten en te garanderen. Ook flora en fauna laten we wat dat betreft grotendeels met rust. Van wie was dat vogeltje in die kooi op de Jan Steen? Welke zonnebloemen stonden precies model voor die van Van Gogh? Van voorwerpen op schilderijen, tinnen kannen op stillevens, borden aan de muur, zijn we al tevreden als we weten dat ze in de tijd van de schilder inderdaad gebruikt werden. Maar locaties en mensen trekken onze aandacht. Waar en wie? Van wie is toch de beroemdste glimlach in het Louvre? De vraag is, zoals zo vaak, interessanter dan het antwoord, want dat, waarschijnlijk Lisa Gherardini, zegt ons niet zoveel: O die?

Helpt het ons over de streep als we weten dat die node gemiste Rembrandts die we nu weer half terugkrijgen Maerten Soolmans en Oopjen Coppit uitbeelden? Nee, maar zolang we het juist niet weten blijven we gefascineerd staan. ‘Meisjeskopje’ ‘Jongensportret’, wie o wie heeft model gestaan?

Zo raakte ook de ontdekking dat het Straatje van Vermeer al dan niet de voormalige Vlamingstraat 40-42 te Delft afbeeldt, waarvan nog slechts het penspoortje van Vermeers tante rest (hoe meer anekdote, hoe beter!) mij niet echt. Het bloed begon niet koken, ik nam niet de eerste de beste trein naar Delft, trok niet zelf de lineaal tevoorschijn. Het zal wel, dacht ik. Of het zal misschien wel niet.

Het Straatje van Vermeer heeft nu een adres …

Trouw 19.11.2015 Het Rijksmuseum krijgt om de een à twee jaar brieven met suggesties voor het juiste adres van Het Straatje (ca. 1658) van Vermeer. Maar nooit eerder was de argumentatie zo overtuigend als die voor de Vlamingstraat 40-42 te Delft.

Frans Grijzenhout, hoogleraar kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam, ontdekte dat er maar één plek in Delft is geweest met twee steegjes naast elkaar tussen de huizen: de Vlamingstraat ter hoogte van de huidige nummers 40-42. Daar stond een oud, middeleeuws huis dat aan de stadsbrand van 1536 was ontkomen. In Vermeers tijd al een bijzondere plek.

Grijzenhout baseert zich op een niet eerder geraadpleegde bron, zo vertelde hij gisteren in het Rijksmuseum: De legger van het diepen der wateren binnen de stad Delft uit 1667. In dit register werd bijgehouden hoeveel belasting ieder moest betalen voor het uitdiepen van de gracht en het onderhoud aan de kade. Dat hing af van de breedte van de huizen en van de stegen die leidden naar de huizen die niet direct aan de gracht lagen.

Dat Vermeer het huis van zijn tante schilderde, betekende dat hij niet niks van zijn familie wilde weten, Frans Grijzenhout.

Verder speuren in onder andere notariële akten maakte het mogelijk de ligging van huizen en tuintjes te reconstrueren. Het blijkt dat Vermeer de plek waarheidsgetrouw heeft weergegeven. En of dat nog niet genoeg is bleek het rechterhuis op het schilderij van Vermeers tante Ariaentgen Claes van der Minne te zijn geweest. Aan de overkant woonde zijn zus die hun moeder in huis had genomen.

De roots van Vermeer
Volgens Grijzenhout kan die persoonlijke band goed één van de redenen zijn geweest waarom Vermeer nu juist dit huis schilderde. “Vermeer trouwde al jong met een veel rijkere en bovendien katholieke vrouw. Hij begaf zich daardoor in andere kringen. We denken altijd dat dat heeft geleid tot een zekere afstand tot zijn roots. Maar dat hij dit huis van zijn tante schilderde is een teken dat hij niet niks van zijn familie wilde weten,” zegt Grijzenhout. “Op deze manier vertelt het adres van Het Straatje ons ook iets over de persoon Vermeer.”

De vondst van de precieze plek van het schilderij dwingt ons ook om anders te denken over het werk van Vermeer. Vaak wordt benadrukt dat Vermeer de schilder is van kleurvlakken en lichteffecten, niet van reëel bestaande situaties. Zo wordt bij ‘Het gezicht’ op Delft altijd gewezen op de wijzigingen die Vermeer in het uitzicht op de stad aanbracht om de compositie te vervolmaken. Juist omdat we zo weinig van zijn leven weten zijn we geneigd te denken dat er geen band is tussen zijn werk en de realiteit. Maar nu zien we dat hij wel degelijk een ‘portret’ van het huis en de steegjes heeft gemaakt.

Grijzenhout: “Vervolgens zet hij de werkelijkheid wel naar zijn hand. Bijvoorbeeld door zijn keuze van de uitsnede. het huis staat er niet helemaal op. Hij geeft diepte door het poortje en de daken van de huizen. En: hij laat de gracht die er liep, weg. Maar je kunt aan het schrobgootje met water zien dat er water voor de huizen loopt.”

Voor Delft is de vondst van de plek waar Vermeer schilderde een opsteker. Om te beginnen voor Museum Prinsenhof waar in het voorjaar van 2016 voor het eerst Het Straatje van Vermeer te zien zal zijn als onderdeel van een tentoonstelling over de vondst van Grijzenhout. Die tentoonstelling is tot 13 maart 2016 in het Rijksmuseum te zien.

Raadsel opgelost: adres wereldberoemd Vermeers straatje ontdekt

VK 19.11.2015 Van dat ronde poortje ontbreekt ieder spoor. En ook naar de bekende trapgevel is het vergeefs zoeken. En toch is het precies dit perceel aan de Delftse Vlamingstraat (nummers 40-42), dat te zien is op Johannes Vermeer’s (1632-1675) wereldberoemde schilderij Het Straatje (1658). Dit blijkt uit archiefonderzoek dat Professor dr. Frans Grijzenhout (hoogleraar Kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam) vanochtend bekend maakt in het Rijksmuseum.

Ik heb verkoopaktes en notarispapieren bekeken van de twee panden, maar ook van het huis in het steegje en het pand daar achter – alles bij elkaar zo’n drie kwart jaar werk, een flinke klus.

Grijzenhout, die eerder onthullingen deed over Jan Steens schilderij Adolf en Catharina Croeser aan de Oude Delft (1655), baseerde zich hiervoor op De legger van de diepen der wateren binnen de stad Delft (ook wel bekend als Het Register op het kadegeld), een register gebruikt om zogenaamde kade-belasting te innen. Dat document bevat een tot op de decimeter gedetailleerde inventarisatie van alle huizen én tussenliggende gangen en poorten. Grijzenhout: ‘Ik kende het uit mijn onderzoek naar Steen, en dacht toen al: daar moet ik meer mee doen.’

Het begin verliep vlot. ‘Het complete register telt zo’n vierhonderd pagina’s, maar na een uur of wat lezen bleven er vier potentiële plekken over. Drie daarvan kon ik snel wegstrepen. De vierde betrof een plek aan de Noordzijde van de Vlamingstraat, een smalle gracht, waar twee huizen van ieder 6.30 meter breed stonden met daartussen twee gangen van 1.20 meter.’

Het onderzoek daarnaar had wél voeten in de aarde: ‘Ik heb verkoopaktes en notarispapieren bekeken van de twee panden, maar ook van het huis in het steegje en het pand daar achter – alles bij elkaar zo’n drie kwart jaar werk, een flinke klus.’

MANIPULATIE
Wat frappeert is het gezichtspunt waaruit het geschilderd is: net boven straatniveau.

Een aantal zaken gaven de doorslag dat dit perceel wel het door Vermeer geschilderde móest zijn. De ritmiek van de gevels, bijvoorbeeld. En de locatie van de tuintjes. En die van de achterhuizen, en de huizen daar achter: ‘Allen kwamen overeen met het register.’

Heikel punt: de betrouwbaarheid van het schilderij zelf. Dat blijft ongewis. 17de eeuwse landschapsschilders manipuleerden; hoe zeker te weten dat de gevels exact zo waren als dat Vermeer ze schilderde? ‘Dat weten we niet. Maar dat is altijd zo. Ik ben op zoek gegaan naar een plek die geheel overeenkomt met het schilderij. Welnu, zo’n plek heb ik gevonden.’

Wat frappeert is het gezichtspunt waaruit het geschilderd is: net boven straatniveau: ‘Vermeer maakte zijn voorstudies waarschijnlijk vanaf een verhoging, een trap of een verhoogde vloer.’ Dat kan óók het interieur van het huis aan de overkant zijn geweest, meent Grijzenhout. ‘Het is zeer wel mogelijk dat Vermeer daar binnen heeft zitten tekenen.’

PENSPOORT

De schilder moet die omgeving goed gekend hebben. Zijn moeder en zus betrokken een pand schuin aan de overkant van de gracht.

De plek, in het Oosten van de binnenstad, was niet de meest welgestelde, weet de hoogleraar: ‘Het was een middenstandswijk: slagers, timmerlieden, mensen met kleine salarissen.’

De schilder moet die omgeving goed gekend hebben. Zijn moeder en zus betrokken een pand schuin aan de overkant van de gracht; het rechterpand op het schilderij behoorde toe aan de weduwe Ariaentgen Claes van der Minne, Vermeers tante. Zij was een moeder van vijf, een rol waarin zij voorzag door pens te verkopen – het poortje in het midden van het doek stond derhalve bekend als ‘de Penspoort.’

Grijzenhout’: ‘Je kunt opperen dat de handwerkende dame in de deuropening op het schilderij die tante is, maar dat gaat me wat ver. Het schilderij bevat geen portretten; het is eerder een herinnering. Iets van de innige band die Vermeer ermee had zie je er in terug.’

Bovendien: voor een schilder bood het een fijn motief: ‘Al die tegenstellingen – tussen het wit van het pleisterwerk en het rood-bruin van de baksteen, de geslotenheid van de gevels en de openheid van de poortjes – Vermeer moet daar een fijne uitdaging in hebben gezien.’

Inmiddels is de plek onherkenbaar veranderd. De trapgevels hebben plaatsgemaakt voor panden in Hollands classicistische stijl, de typerende kruiskozijnen voor hoge vensters. Het enige dat resteert van Vermeers straatje is de voornoemde ‘Penspoort’. En het geliefde doorkijkje.

BETER LOT

Delft is een prachtige stad, maar ook een stad die het cultureel en financieel gezien momenteel moeilijk heeft. Ze verdient wat mij betreft een beter lot.

Grijzenhout is niet de eerste die probeerde de locatie te achterhalen. Sinds het doek in de jaren twintig aan het Rijksmuseum werd geschonken deden onderzoekers, professioneel en amateur, pogingen de rechtmatige plek aan te wijzen – vruchteloos: ‘Die waarin De Voldersgracht – onderkomen van het Vermeer Centrum Delft – als waarachtige locatie werd aangewezen, om een bekende theorie te noemen, wordt al sinds de jaren vijftig niet meer serieus genomen.’

Dat de plek nu wél met hard bewijs kan worden aangetoond – Grijzenhout beschouwt het als een opsteker voor Delft: ‘Een prachtige stad, maar ook een stad die het cultureel en financieel gezien momenteel moeilijk heeft. Ze verdient wat mij betreft een beter lot. Het was niet mijn oorspronkelijke opzet, maar als dit onderzoek daaraan kan bijdragen: fijn.’

Doelt hij daarmee op de plek als potentieel toeristisch bedevaartsoord? ‘Bijvoorbeeld.’ Drommen Japanners op de Vlamingstraat dus? Hij lacht. ‘Mits ze flink kadegeld betalen.’

Volg en lees meer over: 

Meisje met de parel of het Meisje zonder de parel ? december 9, 2014

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

Een toevallige rondleiding

Dus geen parel. Dat zegt althans sterrenkundige Vincent Icke in het decembernummer van het populairwetenschappelijk tijdschrift New Scientist. Volgens hem gaat het mogelijk om “gepolijst tin”.

De ontdekking van Icke komt door een rondleiding die hij en zijn vrouw kregen in het toen net verbouwde Mauritshuis. ‘Ik hoorde daar het verhaal van de parel en dacht: “dit kan helemaal niet”‘, zegt Icke. ‘Ik heb snel nog met mijn telefoon een paar foto’s genomen en die bestudeerd’. Op basis van die foto’s is hij er echt ingedoken.

‘Licht en hoe licht met materie omgaat is een belangrijk onderdeel van mijn vakgebied’, zegt de sterrenkundige uit Leiden. ‘En ik ben ook nog beeldend kustenaar, dus daarom heb ik er een stukje over geschreven.’

Parel of geen parel, het blijft een meesterwerk

Johannes Vermeer is beroemd om de fantastische manier waarop hij lichtval en details wist te vangen op het doek. Dat is ook juist de reden dat Icke deze ontdekking kan doen. Parel of geen parel, het schilderij blijft een meesterwerk.

zie ook: Johannes Vermeer ‘Meisje met de parel’ in Galerij Willem V   

zie ook: Meisje met de Parel van Vermeer naar Japan

zie ook: Shopping Night Den Haag en ‘Meisje met de parel’ Hofvijverconcert

zie ook: Heropening Mauritshuis 27 juni 2014

Ontdekker ‘Meisje zonder de parel’: ‘Ineens zag ik het, het is geen parel’

RTVWEST 10.12.2014 Het meisje op het beroemde schilderij ‘Meisje met de parel’ van Johannes Vermeer blijkt helemaal geen parel te dragen. Dat werd deze week bevestigd door het Mauritshuis, waar het kunstwerk hangt. De ontdekker van de opmerkelijke vondst, natuurkundige Vincent Icke, stuitte er geheel toevallig op. ‘Ik kreeg een rondleiding door het Mauritshuis en ineens zag ik het: dit kan geen parel zijn.’

De hoogleraar theoretische sterrenkunde van de Universiteit van Leiden besloot zijn observatie na de rondleiding direct te onderzoeken. ‘En ik was er snel uit. Ik had een paar soorten bolletjes genomen en daar een stuk papier onder gelegd, als vervanger van de kraag van het meisje, om de weerkaatsing van het licht na te bootsen. De conclusie was dat het onmogelijk een parel kon zijn.’ Lees verder

gerelateerde artikelen;

Parel of niet, Meisje met de Parel blijft publiekstrekker voor Mauritshuis in Den Haag

RTVWEST 09.12.2014  Niets is wat het lijkt aan het wereldberoemde schilderij Meisje met de parel van Johannes Vermeer. Het Mauritshuis in Den Haag bevestigt het vermoeden van sterrenkundige en beeldend kunstenaar Vincent Icke uit Leiden. De wetenschapper ontdekte dat het meisje van Vermeer geen parel aan haar oor heeft hangen maar waarschijnlijk een zilveren oorsieraad.

Over het sieraad is al eerder geschreven dat het geen echte parel is. Want net als de tulband is ook de ‘parel’ geen alledaagse kledingdracht bij een Hollands meisje uit de 17e eeuw laat het Mauritshuis in een reactie weten. … Lees verder

LEES OOK: Wordt het Meisje met de parel van Johannes Vermeer het Meisje zonder de parel

gerelateerde artikelen;

Meisje met de parel blijft ook zonder pare lpubliekstrekker

Den HaagFM 09.12.2014 Niets is wat het lijkt aan het wereldberoemde schilderij ‘Meisje met de parel’ van Johannes Vermeer. Het Mauritshuis bevestigt het vermoeden van sterrenkundige en beeldend kunstenaar Vincent Icke uit Leiden. De wetenschapper ontdekte dat het meisje van Vermeer geen parel aan haar oor heeft hangen maar waarschijnlijk een zilveren oorsieraad.

Over het sieraad is al eerder geschreven dat het geen echte parel is. Want net als de tulband is ook de ‘parel’ geen alledaagse kledingdracht bij een Hollands meisje uit de 17e eeuw laat het Mauritshuis in een reactie weten. Eerder werd er over het schilderij in een catalogus het volgende geschreven: “De parel in het oor van het meisje is opvallend groot. Grote parels waren zeldzaam en kwamen terecht bij de rijkste mensen op aarde. Er waren in de zeventiende eeuw voor veel minder geld ook van glas vervaardigde parels in omloop, vaak afkomstig uit Venetië. Men gebruikte dan glas dat werd gevernist om het een matte glans te geven. Misschien dat het meisje is voorzien van een dergelijke ambachtelijk vervaardigde parel”. …lees meer

OPMERKELIJK: Wordt het Meisje met de parel het Meisje zonder de parel?

RTVWEST 08.12.2014 Het wereldberoemde Meisje met de parel van Johannes Vermeer heeft iets heel anders in haar oor hangen dan een fraai glimmend schelpjuweel. Dat zegt sterrenkundige en beeldend kunstenaar Vincent Icke uit Leiden. Hij schrijft erover in de decemberuitgave van New Scientist.

Icke komt tot die conclusie door weerkaatsingen die zichtbaar zijn in het sieraad dat aan het linkeroor van het lief glimlachende meisje hangt. Een parel bestaat uit allemaal laagjes calciet, die zorgen voor de specifieke parelachtige glans. De oorbel van het meisje geeft echter een felle weerkaatsing. Bovendien lijken er spiegelingen in te zien te zijn, van haar kraag en van de huid van de draagster, schrijft Icke.

De wetenschapper uit Leiden vermoedt dat het Meisje van Vermeer een zilveren oorsieraad draagt, of misschien zelfs wel een oorhanger van gepolijst tin. Lees verder

gerelateerde artikelen;

Draagt Vermeers Meisje met de parel wel een parel?

NRC 08.12.2014 Die parel aan het oor van het Meisje met de parel van Johannes Vermeer? Dat is dus geen parel. Dat zegt althans sterrenkundige Vincent Icke in het decembernummer van het populairwetenschappelijk tijdschrift New Scientist. Volgens hem gaat het mogelijk om “gepolijst tin”.

OESTERACHTIGE ZEEMOSSEL

Het artikel van Icke bevestigt wat de conservatoren van het in juni heropende Mauritshuis al langer dachten, schrijft hoofdconservator Quentin Buvelot in een reactie. De bevindingen van de sterrenkundige zijn sinds 9 oktober bij het museum bekend.  LEES VERDER

Lees meer;

VANDAAG Vermeers ‘Meisje met de parel’ draagt waarschijnlijk geen parel in haar oor

20 JUN Mauritshuis opent na verbouwing van twee jaar › IN BEELD

26 JUN De 5 ambities van het Mauritshuis Ambities: ‘Kunstonderzoek tonen’

21 JUN Subtiele facelift voor Mauritshuis

5 JUL Dit museum is de freakshow op de kermis

Johannes Vermeer Sint Praxedis in de verkoop juni 7, 2014

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , ,
add a comment

Johannes Vermeer – Sint Praxedis  – 1655

Sint Praxedis van Johannes Vermeer op de veiling

Sint Praxedis van Vermeer geveild voor 7,8 miljoen, twijfel over echtheid blijft

VK 08.07.2014 Het aan Johannes Vermeer toegeschreven schilderij Sint Praxedis (1655) is vanavond voor omgerekend 7,85 miljoen euro geveild in Londen. Veilinghuis Christie’s had het werk getaxeerd op 8- tot 10 miljoen euro. De ietwat tegenvallende verkoopprijs voedt de twijfel over de vraag of het doek inderdaad van de Delftse meester is.

Het bedrag is een fooi voor een echte Vermeer en veel te hoog voor een niet-Vermeer. Sceptici hadden Christie’s aangeraden om de verkoop uit te stellen om nader onderzoek te plegen.

MEER OVER;

Schilderij van Vermeer verkocht voor bijna acht miljoen

RTVWEST 09.07.2014 DELFT – Een schilderij van de Delftse schilder Johannes Vermeer is dinsdag in Londen geveild voor een bedrag van 7,8 miljoen euro.

Twee werken in privébezit

De titel van het doek is Sint Praxedis. Het stelt een Romeinse adellijke dame uit de tweede eeuw voor, die het lichaam van een christelijke martelaar verzorgt. Het is een van de twee werken van Vermeer die in privébezit zijn.

Johannes Vermeer woonde en werkte zijn hele leven in Delft. Hij maakte in totaal zo’n 45 schilderijen. Zijn bekendste werk, Het Meisje Met de Parel, hangt in het onlangs heropende Mauritshuis in Den Haag.   Lees verder

gerelateerde artikelen

Sint Praxedis van Vermeer geveild voor 7,8 miljoen

Trouw 08.07.2014 Het schilderij Sint Praxedis van Johannes Vermeer heeft vandaag bij een veiling van Cristie’s in Londen omgerekend ongeveer 7,8 miljoen euro opgebracht. Dat heeft het veilinghuis laten weten. Het gaat om een werk uit 1655 en het is daarmee volgens Cristie’s het vroegst gedateerde werk van Vermeer.

De opbrengst is iets meer dan wat het veilinghuis als minimum in gedachte had. De koper is niet bekend. Eerder werd betwijfeld of het werk echt van de Hollandse meester is, maar recent onderzoek van de Vrije Universiteit en het Rijksmuseum bevestigt volgens Christie’s dat het een Vermeer is. Het is een van de twee Vermeers die in privébezit zijn.

Vermeer geveild voor 7,8 miljoen

Telegraaf 08.07.2014 Het schilderij Sint Praxedis van Johannes Vermeer heeft dinsdag bij een veiling van Cristie’s in Londen omgerekend ongeveer 7,8 miljoen euro opgebracht. Dat heeft het veilinghuis laten weten. Het gaat om een werk uit 1655 en het is daarmee volgens Cristie’s het vroegst gedateerde werk van Vermeer.

De opbrengst is iets meer dan wat het veilinghuis als minimum in gedachte had. De koper is niet bekend. Eerder werd betwijfeld of het werk echt van de Hollandse meester is, maar recent onderzoek van de Vrije Universiteit en het Rijksmuseum bevestigt volgens Christie’s dat het een Vermeer is. Het is een van de twee Vermeers die in privébezit zijn.

Op de veiling kwam ook een stilleven van de Haarlemse meester Willem Claesz. Heda (1594-1680) onder de hamer. Dat leverde ruim 6 miljoen euro op, twee tot drie keer zoveel als verwacht. Het is de hoogste prijs die ooit is betaald voor een werk van Heda.

Vermeer onder de hamer

Telegraaf 06.06.2014 Bij veilinghuis Christie’s in Londen wordt volgende maand een schilderij van Johannes Vermeer geveild. Het werk, Sint Praxedis, stamt uit 1655 en maakt deel uit van de collectie van de vorig jaar overleden kunstverzamelaar Barbara Piasecka Johnson.

Kunstroof Isabella Stewart Gardner Museum Boston USA maart 19, 2013

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

Kunstroof van de eeuw.

Volgens een bekendmaking maandag (plaatselijke tijd) weten de rechercheurs nu wie verantwoordelijk zijn voor de Kunstroof‎ van werken van onder meer Vermeer en Rembrandt uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston in 1990.

Afbeeldingen van gestolen werken

Onder meer:

De geschatte waarde van de 13 verdwenen werken is omgerekend ongeveer 387 miljoen euro.

Zie meer: …. hier

Miljoenenschat aan schilderijen teruggevonden

Trouw 11.12.2013 De politie in Roemenië heeft in een flat in de stad Sibiu een ware kunstschat ontdekt. Het gaat om 22 schilderijen die al ruim 10 jaar geleden gestolen waren uit particuliere kapellen in Italië. Het gaat om een verzameling kunstwerken uit de renaissance met volgens de politie een waarde van zeker 400 miljoen euro.

Deskundigen zeggen dat de olieverfschilderijen nog veel meer waard zijn. De oudste werken zijn afkomstig van voor de 15de eeuw.

FBI zit daders grootste kunstroof aller tijden op de hielen

NU 19.03.2013 De Amerikaanse federale recherche FBI zit 23 jaar na dato de daders van de grootste kunstroof aller tijden op de hielen.

Lees meer over Kunstroof Isabella Stewart Gardner Museum

Kunstrovers op de hielen

Telegraaf 19.03.2013  De Amerikaanse federale recherche FBI zit 23 jaar na dato de daders van de grootste kunstroof aller tijden op de hielen. Volgens een bekendmaking maandag (plaatselijke tijd) weten de rechercheurs nu wie verantwoordelijk zijn voor de roof van werken van onder meer Vermeer en Rembrandt uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston in 1990.

Keramiek tentoonstelling Vermeermuseum Delft mei 18, 2012

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , ,
add a comment

Keramiek Johannes Vermeer.

De beroemde schilder uit de zeventiende eeuw was lid van het schildersgilde in het huidige Vermeercentrum in Delft. In 1653 trouwde hij met Catharina Bolnes in de schuilkerk van Hodenpijl. Het gebouw is nu een ontmoetingscentrum.

Keramiek tentoonstelling over Vermeer

RTVWEST 18.05.2012 DELFT – Zeventien toonaangevende keramiek kunstenaars uit Nederland en China hebben zich laten inspireren door de liefdesboodschappen van schilder Johannes Vermeer. De kunstwerken zijn in september te zien in het Vermeercentrum in Delft en Op Hodenpijl in Schipluiden.  Lees verder

Johannes Vermeer ‘Meisje met de parel’ in Galerij Willem V april 2, 2012

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , ,
1 comment so far

Het populaire doek moet weg uit het Mauritshuis, vanwege de grote verbouwing. De werken uit het museum worden tijdelijk naar het Gemeentemuseum van Den Haag verhuist.

Maar veel toeristen reageerden teleurgesteld toen ze te horen kregen dat het kunstwerk niet langer te zien is in de binnenstad. Het Gemeentemuseum ligt in het Statenkwartier, vrij ver van het centrum van Den Haag af. Met de verhuizing van ‘Meisje met de parel’ binnen het centrum wil het Mauritshuis een gebaar maken, naar de buitenlandse bezoekers.

18e eeuwse presentatie

In Galerij Willem Vijf hangen veel portretten op de manier waarop ze in de 18de eeuw werden gepresenteerd: aan lange, hoge muren. Het Meisje met de Parel blijft er tot 25 april en verhuist dan alsnog naar het Gemeentemuseum.

‘Meisje met de parel’ in Galerij Willem V

RTVWEST 02.04.2012 DEN HAAG – Het schilderij ‘Meisje met de parel’ van Johannes Vermeer is vanaf morgen tijdelijk te zien in Galerij Prins Willem Vijf, naast de Gevangenenpoort in Den Haag. Lees verder

Meisje met de Parel van Vermeer naar Japan november 11, 2011

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , ,
3 comments

Meisje met de Parel van Vermeer naar Japan 

RTVWEST 07.11.2011 DEN HAAG – Liefhebbers zullen het voorlopig even moeten stellen zonder het Meisje met de Parel, een van de meesterwerken van Johannes Vermeer (1632-1675). Het zeventiende-eeuwse schilderij verhuist tijdelijk van het Haagse Mauritshuis naar Japan. Lees verder

Endless circle – Chan Hwee Chong uit Singapore oktober 31, 2011

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

Meesterwerken tekenen met één penstreep Klik op titel 

NRC 30.10.2011  Kunst ontstaat pas als idee en uitvoering perfect samenkomen. Ontwerper Chan Hwee Chong uit Singapore heeft met beiden iets bijzonders te bieden. Zijn idee: beroemde schilderijen uitbeelden met een enkele penstreep, die vanuit het midden cirkels naar buiten maakt. De uitvoering: magnifiek.

Meer foto’s van het werk van Chan Hwee Chong, gemaakt met pennen van Faber-Castell, vind je hier.

Lees meer over: Chan Hwee Chong Faber-Castell Mona Lisa Vincent van Gogh

[via Colossal] This news message is supported by The Bazaar: a marketplace for creative objects. Creatives can start set up their online stores for free, and enjoy commission-free sales throughout October and November! Set up your store now and be ready for the festive shopping crowd!

If you wish to have interesting news like this emailed to you every day, please click here to subscribe to our newsletter.

You may also wish to follow us on Facebook, Twitter, or LinkedIn.

Read Illustration articles on Taxi:

Tentoonstelling Gabriël Metsu Rijksmuseum Amsterdam december 16, 2010

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , ,
add a comment

Voor het eerst in 250 jaar zijn veel van Metsus werken teruggebracht naar Nederland.

Het is de eerste grote overzichtstentoonstelling van werk van deze genreschilder.

Een bezoeker bekijkt een schilderij van Gabriël Metsu op de expositie van zijn werk, donderdag in het Rijksmuseum in Amsterdam. Metsu schilderde het alledaagse leven in de 17e eeuw. Foto ANP

Het Rijksmuseum in Amsterdam heeft donderdag een tentoonstelling geopend over de schilder Gabriël Metsu (1629 – 1667), een tijdgenoot van Johannes Vermeer die tegenwoordig veel bekender is. Vroeger was dat anders: Gabriël Metsu was veel beroemder dan Vermeer en zijn schilderijen leverden in het buitenland het tienvoudige van werken van Vermeer op, aldus conservator Pieter Roelofs.

Rijksmuseum toont Gabriël Metsu

Parool 16.12.2010 AMSTERDAM – Het Rijksmuseum in Amsterdam heeft donderdag een tentoonstelling geopend over de schilder Gabriël Metsu (1629 – 1667), een tijdgenoot van Johannes Vermeer die tegenwoordig veel bekender is. Vroeger was dat anders: Gabriël …

Lees ook: Rijksmuseum toont evenknie Vermeer

Een bezoeker fotografeert een schilderij van Gabriël Metsu. ANP

Rijksmuseum toont evenknie Vermeer

VK 16.12.2010 musea en galerieën AMSTERDAM – Het Rijksmuseum in Amsterdam heeft donderdag een tentoonstelling geopend over de schilder Gabriël Metsu (1629 – 1667), een …

o    Lees ook Rijksmuseum ontdoet schilderij van nazi-etiket – 14/12/10

o    Lees ook Rijksmuseum toont vele werken van Metsu – 10/12/10

Uitleen Haagse Vermeer aan gemeente Delft juni 23, 2010

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , , , , ,
2 comments

VVD Delft: ‘Vermeer lenen van Mauritshuis’

RTVWEST 23.06.2010  –  DELFT – De Delftse VVD fractie wil een schilderij van de Delftse schilder Vermeer naar de stad halen. Dit schilderij zou geleend kunnen worden van het Haagse Mauritshuis, dat dicht gaat vanwege verbouwingen.

In het voorjaar van 2012 gaat het Haagse Mauritshuis dicht om te verbouwen en uit te breiden. In de collectie van het museum zitten verschillende werken van Vermeer. De werkzaamheden bij het Mauritshuis duren zeker tot 2014. In de tussentijd worden de topschilderijen ergens anders tentoongesteld. 

Hierover wordt gesproken met het Haags Historisch Museum en buitenlandse musea. De Delftse VVD fractie pleit er nu voor om een schilderij van Vermeer in het Prinsenhof tentoon te stellen.