jump to navigation

Kunstenaar Teun van Staveren uit Delft juni 19, 2017

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , ,
add a comment

Romeinse voorstellingen, gewoon in Delft gemaakt. Kunstenaar Teun van Staveren is de enige Nederlander die deze speciale werken vervaardigt.

Van Staveren maakt furore met Romeinse werken

AD 18.06.2017 Als je aan de eettafel zit, kijken tientallen Romeinse helden je vanuit de hoek van de woonkamer aan. Aan het plafond hangen zwevende dansers van giethars en aan de muur hangen schilderijen van het Libanese Baalbek. Welkom in het atelier en soms ook de expositieruimte van Teun van Staveren.

De Delftse kunstenaar exposeert momenteel in het Rijksmuseum van Oudheden, waar tot 17 september de tentoonstelling Casa Romana te zien is. Hier bieden een collectie archeologische voorwerpen, schilderijen en modern design de bezoeker een kijkje in het rijke leven van de bewoners van een chique Romeinse stadsvilla.

Aan de wand van deze villa hangen de schilderijen van Van Staveren. Stukken die de indruk wekken dat ze in de Romeinse tijd zijn geschilderd, maar niets is minder waar. De werken zijn 15 to 20 jaar geleden tot stand gekomen, toen Teun zijn fantasie over het Romeinse leven de vrije loop gaf in zijn Delftse atelier.

© Fred Leeflang

Wat je op deze percelen ziet is mijn fantasie, geïnspireerd door observaties in vooral Rome en Pompeï, aldus Teun van Staveren.

Pompeï
Deze ‘Romeinse fase’ kwam niet zomaar uit de lucht vallen. In 1981 bracht hij een jaar door in Rome en toen heeft hij de Romeinse kunst goed kunnen bestuderen. ,,Wat je op deze percelen ziet is mijn fantasie, geïnspireerd door observaties in vooral Rome en Pompeï. Als klein jongetje was ik al gefascineerd door kunst en archeologie uit de klassieke oudheid. Op een dag besloot ik zelf een Romeins huis te maken. Dat project bleek iets te ambitieus op die leeftijd. Nu zijn mijn schilderijen onderdeel van een grote presentatie over het Romeinse leven. Wie had dat ooit gedacht?” zegt Van Staveren.

Hij is tot dusverre de enige Nederlandse kunstenaar die Romeinse werken maakt. ,,In Nederland vind je bijna geen originele Romeinse schilderijen. Dan zou je naar Italië moeten gaan. De directeur van het museum heeft er echter voor gekozen mijn werk tentoon te stellen, wat ik natuurlijk geweldig vind.”

Van Staveren werkte jarenlang als archeoloog en volgde een postdoctorale opleiding in restauratie van architectuur en kunstwerken. In 1987 nam hij ontslag om zich te richten op wat hij het liefste doet: schilderen en beeldhouwen.

In 2000 werd hij wat hij vandaag ook nog is: vrij kunstenaar. Sindsdien heeft hij op tal van plekken geëxposeerd. ,,Het is de beste keuze in mijn leven geweest. Ik wil graag dingen maken die ik zelf mooi vind, zonder na te denken over of het iets opbrengt of niet. Ik haal voldoening uit de blijdschap van mensen die mijn werk bewonderen. Ik wil dit altijd blijven doen.”

kunstenaar Teun van Staveren © Fred Leeflang

Het Vermeerstraatje in Delft maart 14, 2016

Posted by jandewandelaar in delft, straatje Vermeer, vermeer.
Tags: , , , , , ,
add a comment

Het straatje – Vlamingstraat Delft

Aan de ontdekking van Het Straatje werd van 20 november 2015 t/m 13 maart 2016 een presentatie in het Rijksmuseum gewijd, en ook nog aansluitend van 25 maart t/m 17 juni 2016 in Museum Prinsenhof in Delft.

Onlangs werd ons rustige leventje hier in het oude stadsdhart opgeschud met de mededeling dat het Straatje van Vermeer eindelijk gevonden was. Niet het schilderij natuurlijk want dat was altijd al onder ons, maar het straatje zelf. De Amsterdamse hoogleraar Grijzenhout was er na bestudering van Delftse belastingleggers uit de zeventiende eeuw achtergekomen dat het de Vlamingstraat 40-42 moest zijn.

Het straatje is een schilderij van de Hollandse meester Johannes Vermeer. Het schilderij staat ook bekend onder de naam Gezicht op huizen in Delft. Het is een van de twee stadsgezichten van Vermeer die bekend zijn. Wikipedia

KunstenaarJohannes Vermeer

Afmetingen: 54 cm x 44 cm

LocatieRijksmuseum Amsterdam

Gemaakt: 1657–1658

Genre: Genrestuk

Medium: Olieverf

budgetschilderij.nl‎

06 20191508‎

Schilderijen van Vermeer‎

Handgeschilderd, olieverf op canvas‎ Topreproducties, al vanaf € 199,-!‎‎

kunstreplica.nl‎

Vermeer reproducties‎

In opdracht voor u geschilderd -‎ Top kwaliteit en goede service‎‎

foto’s

Gerelateerd

Meer nieuws over vermeer straatje delft

Frans Grijzenhout

Als onderzoeker is Grijzenhout verbonden aan het Amsterdams Centrum voor de Studie van de Gouden Eeuw, een interdisciplinair programma van de UvA. Hij was het die in 2006 samen met zijn collega, de historicus Niek van Sas, de ware identiteit wist te onthullen van de figuren op het schilderij De burgemeester van Delft en zijn dochter van Jan Steen.

Dat doek, destijds de duurste aankoop van het Rijksmuseum ooit, heet nu Portret van Adolf en Catharina Croeser. Voor zijn onderzoek maakte Grijzenhout tien jaar geleden gebruik van een belangrijke historische bron, de Legger van het diepen der wateren binnen de stad Delft uit 1667.

‘Vermeer verzon een deel van het straatje’

AD 01.07.2016 Rijksmuseum en Prinsenhof mogen er dan van overtuigd zijn dat Het Straatje van Vermeer echt heeft bestaan, Delftenaar Wim Weve heeft een eigen visie.

Alles links van het linkerpoortje moet door Vermeer zijn verzonnen, aldus Wim Weve.

De Amsterdamse hoogleraar Frans Grijzenhout concludeerde eind vorig jaar op grond van bronnenonderzoek dat Het Straatje bestaat en dat het geliefde stadsgezichtje van Vermeer zich bevond ter plekke van de huidige panden Vlaming­straat 42-44. Deze conclusie is op zijn minst gedeeltelijk onjuist, stelt
de Delftse bouwhistoricus Wim Weve. Zijn verhaal is ingewikkeld en vooral voer voor specialisten, maar het komt er in het kort op neer dat het linkerhuis op het schilderij is verzonnen. ,,Alles links van het linkerpoortje, met inbegrip van de osendrop, moet door Vermeer zijn verzonnen”, zegt Weve.

Pardon, de osendrop? ,,Eeuwenlang moest tussen twee huizen een smalle strook, de osendrop, open blijven om de rieten daken buiten de gevel uit te kunnen laten steken en om het hemelwater af te voeren”, doceert Weve. Op het schilderij is de plank met ventilatie-openingen te zien die de strook afsluit. Aangezien de osendrop zich altijd tussen twee panden in bevond, kan de weergave van Vermeer niet kloppen, concludeert de Delftenaar.

Geen overeenkomst
Het rechterhuis zou, mede door de vele details, wél een bestaand huis geweest kunnen zijn en mogelijk aan de Vlamingstraat gestaan kunnen hebben. Maar Weve heeft vastgesteld dat de gevellengtes die Grijzenhout ontleent aan de archieven, niet overeenkomen met die in de Vlamingstraat.

Weve licht zijn bevindingen op zondag 10 juli toe in het Prinsenhof. Er is dan een groot programma van activiteiten aan het begin van de laaste week van de tentoonstelling over Het Straatje.

Lees ook

http://images2.persgroep.net/rcs/ovEXvgZO-H9MSCDdfTr-jerz2GM/diocontent/67827896/_crop/63/2/1454/1058/_fill/93/70/?appId=21791a8992982cd8da851550a453bd7f&quality=0.6

‘Het geheim’ van Delfts blauw ontdekken op keramiekdagen

Lees meer

Straatje van Vermeer in 3D op plein in Delft is klaar

RTVWEST 11.05.2016 Het straatje van Vermeer in 3D in Delft is af. Op het Bastiaansplein heeft de Utrechtse kunstenaar Leon Keer het beroemde schilderij Van Vermeer op de straatsteen doen herleven.

Het kunstwerk trekt nu meer aandacht dan het echte schilderij dat in Museum het Prinsenhof hangt. De verf kan redelijk goed tegen de regen. Het werk is waarschijnlijk nog zo’n twee maanden te zien.

Keer maakt zijn kunstwerken over de hele wereld. Zo is zijn werk te zien geweest in Europa, de Verenigde Staten, de Verenigde Arabische Emiraten, Australië en meerdere Aziatische landen.

lees: Bewoonster Delfts Straatje van Vermeer: ‘Je bent verbaasd’

Escapebox kondigt komst van Het Straatje van Vermeer aan

RTVWEST 17.03.2016 Het wereldberoemde meesterwerk Het Straatje van Vermeer is vanaf 25 maart voor het eerst in 320 jaar weer te zien in Delft. Het meesterwerk van de Delftse schilder Johannes Vermeer keert terug, speciaal voor de tentoonstelling Vermeer Komt Thuis in het Museum Prinsenhof.

Tijdens de tentoonstelling wordt ook een speciaal gemaakte escapebox in gebruik genomen. Deze en komende week duikt de escapebox als voorproefje op in de stad van Vermeer. Woensdag was de eerste keer: op het Stanislaw College in Delft. En dat was meteen een groot succes.

LEES OOK: Delftse kunstenaar René Jacobs maakt van ‘Straatje van Vermeer’ een achterbuurt

De laatste keer dat er een Vermeer in Delft te bewonderen was, is al weer zestig jaar geleden. Directeur Patrick van Mil van Museum Prinsenhof is dan ook blij dat Het Straatje terugkeert naar Delft: ‘Het is geweldig dat dankzij het Rijksmuseum Vermeer wordt herenigd met zijn geboortestad.’

Delft op de kaart zetten als dé Vermeerstad

Volgens Van Mil is Vermeer één van de beroemdste schilders ter wereld: ‘Het Straatje is een fraai voorbeeld van de vernieuwing van de Delftse schilderkunst in het midden van de 17e eeuw. In combinatie met andere Delftse topstukken in onze collectie kunnen we dat in Museum Prinsenhof Delft prachtig laten zien.’

LEES OOK: Delft steekt tonnen in betere beveiliging tentoonstelling met Het Straatje van Vermeer

De tentoonstelling Vermeer Komt Thuis is van 25 maart tot en met 17 juli in het Museum Prinsenhof. Van Mil: ‘Dit biedt de kans om Delft weer op de kaart te zetten als dé Vermeerstad. Met bijvoorbeeld nieuwe wandelroutes door de stad, een speciale App en Vermeerarrangementen brengen we het Delft van Vermeer voor de bezoekers tot leven.’

Ontdekker Straatje Vermeer wijst Amerikaanse kritiek af

AD 14.03.2016 Johannes Vermeer schilderde zijn beroemde Straatje in de Vlamingstraat in Delft. De Amsterdamse kunsthistoricus prof. Frans Grijzenhout houdt vast aan zijn ontdekking, ook na vanuit de Verenigde Staten geuite twijfels.

,,Het is leuk als er nieuwe ideeën over de afgebeelde locatie op het schilderij worden gelanceerd. Maar deze suggestie is niet nieuw en overtuigt evenmin,” aldus Grijzenhout maandagochtend.

Hij reageert op kritiek van zijn Amerikaanse vakgenoot Benjamin Binstock, auteur van het boek Vermeer’s Family Secrets (2009). Binstock acht het onwaarschijnlijk dat Vermeer het huis van zijn tante aan de Vlamingstraat zou hebben geschilderd, omdat hij geen contact meer had met zijn protestantse familieleden, nadat hij katholiek was geworden. Verder vindt Binstock dat Grijzenhout te veel waarde hecht aan de registers uit 1667 die hij heeft geraadpleegd.

Aanzien
Maar Grijzenhout is allerminst overtuigd. ,,Het is niet waar dat Vermeer heeft gebroken met zijn familie. Er bleven contacten. Hij heeft zijn tante zelf financieel geholpen toen hij zelf een man van aanzien was geworden.” Verder is er volgens Grijzenhout geen enkel bewijs te vinden dat Vermeer op het Straatje zijn eigen huis aan de Oude Langendijk zou hebben afgebeeld, zoals Binstock beweert. ,,Er zijn geen feiten en er zijn ook geen visuele aanknopingspunten op oude kaarten. Ik ben altijd bereid mijn visie voor een betere in te ruilen, maar niet voor de theorie van Binstock.”

Het Straatje was zondag voorlopig voor het laatst te zien in het Rijksmuseum in Amsterdam. Het verhuist samen met andere Delftse werken naar het Prinsenhof voor de tentoonstelling ‘Vermeer komt thuis’. Daar is het wereldberoemde werk te zien vanaf 25 maart.

Het schilderij Gezicht op huizen in Delft is beter bekend als Straatje van Vermeer. Johannes Vermeer schilderde het in Delft rond 1658. © Rijksmuseum.

Lees ook;

Kunsthistoricus twijfelt aan plek Vermeers Straatje

AD 13.03.2016 Niet iedereen is overtuigd van de identificatie van Het Straatje van Vermeer als de Vlamingstraat in Delft. De Amerikaanse kunsthistoricus Benjamin Binstock zet vraagtekens bij de ontdekking van prof. Frans Grijzenhout.

Frans Grijzenhout, hoogleraar kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. © anp.

Grijzenhout, hoogleraar kunstgeschiedenis aan de UvA, stelde op grond van archiefonderzoek vast dat Vlamingstraat 40-42 het adres is. De toenmalige bewoonster, Ariaentgen Claes van der Minne, was een tante van Vermeer.

Maar Binstock, auteur van het boek Vermeer’s Family Secrets (2009), heeft ernstige twijfels, meldt hetParool. Binstock acht het onwaarschijnlijk dat Vermeer het huis van zijn tante zou hebben geschilderd, omdat hij geen contact meer had met zijn protestantse familieleden, nadat hij katholiek was geworden. Verder vindt Binstock dat Grijzenhout te veel waarde hecht aan de registers uit 1667 die hij heeft geraadpleegd. Geschreven documenten kunnen volgens hem ‘misleidend’ zijn. Prof. Grijzenhout was zondag niet bereikbaar voor commentaar.

Ramen
De Amerikaan houdt vast aan een oudere hypothese. Vermeer zou gewoon zijn eigen woonhuis aan de Oude Langendijk hebben geschilderd. De vensters van het huis zouden overeenkomen met ramen die zichtbaar zijn op andere schilderijen  van Vermeer.

Het straatje was zondag voorlopig voor het laatst te zien in het Rijksmuseum in Amsterdam. Het verhuist samen met andere Delftse werken naar het Prinsenhof voor de tentoonstelling ‘Vermeer komt thuis’. Daar is het wereldberoemde werk te zien vanaf 25 maart.

Lees ook

Straatje van Vermeer …

Trouw 30.11.2015 Onlangs werd ons rustige leventje opgeschud met de mededeling dat het Straatje van Vermeer eindelijk gevonden was. Niet het schilderij natuurlijk want dat was altijd al onder ons, maar het straatje zelf. De Amsterdamse hoogleraar Grijzenhout was er na bestudering van Delftse belastingleggers uit de zeventiende eeuw achtergekomen dat het de Vlamingstraat 40-42 moest zijn. Vraag niet hoe precies, iets met de breedte van huizen en poorten waarvoor belasting betaald moest worden.

Geloof het nou maar. Iedereen blij natuurlijk want wat is er heerlijker dan ergens een gedenksteen in de muur te kunnen metselen of er met een groepje Japanners naartoe te kunnen wandelen… Helaas kwam de gebruikelijke partypooper algauw opdraven, bouwhistoricus Bollen (van het onmisbare ‘De ruimtelijke ontwikkeling van het Goudse woonhuis in de late Middeleeuwen’) meldde in een ingezonden brief in NRC dat het niet klopte.

Hij had de steentjes op Vermeers schilderij gemeten, vermenigvuldigd met een factor 22 à 25 waarmee ook de bankjes en de figuurtjes op het schilderij vergroot moeten worden, enfin… het klopte niet. Geloof het nou maar.

Wat moet je precies meten om achter de waarheid der dingen te komen? Ik ben er nog niet uit. Maar wat kan het mij eigenlijk schelen, vroeg ik mij intussen af. Ga ik nu het Straatje van Vermeer anders bekijken of de Vlamingstraat te Delft, inmiddels onherkenbaar veranderd?

Er bestaat een opmerkelijke hiërarchie in de wereld der schildersmodellen. Zo gaan we er klakkeloos van uit dat de zon en de maan op al die schilderijen wel onze eigen zon en maan zullen zijn.

Niemand haalt het in zijn hoofd om de authenticiteit van die picturale hemellichamen op te meten en te garanderen. Ook flora en fauna laten we wat dat betreft grotendeels met rust. Van wie was dat vogeltje in die kooi op de Jan Steen? Welke zonnebloemen stonden precies model voor die van Van Gogh? Van voorwerpen op schilderijen, tinnen kannen op stillevens, borden aan de muur, zijn we al tevreden als we weten dat ze in de tijd van de schilder inderdaad gebruikt werden. Maar locaties en mensen trekken onze aandacht. Waar en wie? Van wie is toch de beroemdste glimlach in het Louvre? De vraag is, zoals zo vaak, interessanter dan het antwoord, want dat, waarschijnlijk Lisa Gherardini, zegt ons niet zoveel: O die?

Helpt het ons over de streep als we weten dat die node gemiste Rembrandts die we nu weer half terugkrijgen Maerten Soolmans en Oopjen Coppit uitbeelden? Nee, maar zolang we het juist niet weten blijven we gefascineerd staan. ‘Meisjeskopje’ ‘Jongensportret’, wie o wie heeft model gestaan?

Zo raakte ook de ontdekking dat het Straatje van Vermeer al dan niet de voormalige Vlamingstraat 40-42 te Delft afbeeldt, waarvan nog slechts het penspoortje van Vermeers tante rest (hoe meer anekdote, hoe beter!) mij niet echt. Het bloed begon niet koken, ik nam niet de eerste de beste trein naar Delft, trok niet zelf de lineaal tevoorschijn. Het zal wel, dacht ik. Of het zal misschien wel niet.

Het Straatje van Vermeer heeft nu een adres …

Trouw 19.11.2015 Het Rijksmuseum krijgt om de een à twee jaar brieven met suggesties voor het juiste adres van Het Straatje (ca. 1658) van Vermeer. Maar nooit eerder was de argumentatie zo overtuigend als die voor de Vlamingstraat 40-42 te Delft.

Frans Grijzenhout, hoogleraar kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam, ontdekte dat er maar één plek in Delft is geweest met twee steegjes naast elkaar tussen de huizen: de Vlamingstraat ter hoogte van de huidige nummers 40-42. Daar stond een oud, middeleeuws huis dat aan de stadsbrand van 1536 was ontkomen. In Vermeers tijd al een bijzondere plek.

Grijzenhout baseert zich op een niet eerder geraadpleegde bron, zo vertelde hij gisteren in het Rijksmuseum: De legger van het diepen der wateren binnen de stad Delft uit 1667. In dit register werd bijgehouden hoeveel belasting ieder moest betalen voor het uitdiepen van de gracht en het onderhoud aan de kade. Dat hing af van de breedte van de huizen en van de stegen die leidden naar de huizen die niet direct aan de gracht lagen.

Dat Vermeer het huis van zijn tante schilderde, betekende dat hij niet niks van zijn familie wilde weten, Frans Grijzenhout.

Verder speuren in onder andere notariële akten maakte het mogelijk de ligging van huizen en tuintjes te reconstrueren. Het blijkt dat Vermeer de plek waarheidsgetrouw heeft weergegeven. En of dat nog niet genoeg is bleek het rechterhuis op het schilderij van Vermeers tante Ariaentgen Claes van der Minne te zijn geweest. Aan de overkant woonde zijn zus die hun moeder in huis had genomen.

De roots van Vermeer
Volgens Grijzenhout kan die persoonlijke band goed één van de redenen zijn geweest waarom Vermeer nu juist dit huis schilderde. “Vermeer trouwde al jong met een veel rijkere en bovendien katholieke vrouw. Hij begaf zich daardoor in andere kringen. We denken altijd dat dat heeft geleid tot een zekere afstand tot zijn roots. Maar dat hij dit huis van zijn tante schilderde is een teken dat hij niet niks van zijn familie wilde weten,” zegt Grijzenhout. “Op deze manier vertelt het adres van Het Straatje ons ook iets over de persoon Vermeer.”

De vondst van de precieze plek van het schilderij dwingt ons ook om anders te denken over het werk van Vermeer. Vaak wordt benadrukt dat Vermeer de schilder is van kleurvlakken en lichteffecten, niet van reëel bestaande situaties. Zo wordt bij ‘Het gezicht’ op Delft altijd gewezen op de wijzigingen die Vermeer in het uitzicht op de stad aanbracht om de compositie te vervolmaken. Juist omdat we zo weinig van zijn leven weten zijn we geneigd te denken dat er geen band is tussen zijn werk en de realiteit. Maar nu zien we dat hij wel degelijk een ‘portret’ van het huis en de steegjes heeft gemaakt.

Grijzenhout: “Vervolgens zet hij de werkelijkheid wel naar zijn hand. Bijvoorbeeld door zijn keuze van de uitsnede. het huis staat er niet helemaal op. Hij geeft diepte door het poortje en de daken van de huizen. En: hij laat de gracht die er liep, weg. Maar je kunt aan het schrobgootje met water zien dat er water voor de huizen loopt.”

Voor Delft is de vondst van de plek waar Vermeer schilderde een opsteker. Om te beginnen voor Museum Prinsenhof waar in het voorjaar van 2016 voor het eerst Het Straatje van Vermeer te zien zal zijn als onderdeel van een tentoonstelling over de vondst van Grijzenhout. Die tentoonstelling is tot 13 maart 2016 in het Rijksmuseum te zien.

Raadsel opgelost: adres wereldberoemd Vermeers straatje ontdekt

VK 19.11.2015 Van dat ronde poortje ontbreekt ieder spoor. En ook naar de bekende trapgevel is het vergeefs zoeken. En toch is het precies dit perceel aan de Delftse Vlamingstraat (nummers 40-42), dat te zien is op Johannes Vermeer’s (1632-1675) wereldberoemde schilderij Het Straatje (1658). Dit blijkt uit archiefonderzoek dat Professor dr. Frans Grijzenhout (hoogleraar Kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam) vanochtend bekend maakt in het Rijksmuseum.

Ik heb verkoopaktes en notarispapieren bekeken van de twee panden, maar ook van het huis in het steegje en het pand daar achter – alles bij elkaar zo’n drie kwart jaar werk, een flinke klus.

Grijzenhout, die eerder onthullingen deed over Jan Steens schilderij Adolf en Catharina Croeser aan de Oude Delft (1655), baseerde zich hiervoor op De legger van de diepen der wateren binnen de stad Delft (ook wel bekend als Het Register op het kadegeld), een register gebruikt om zogenaamde kade-belasting te innen. Dat document bevat een tot op de decimeter gedetailleerde inventarisatie van alle huizen én tussenliggende gangen en poorten. Grijzenhout: ‘Ik kende het uit mijn onderzoek naar Steen, en dacht toen al: daar moet ik meer mee doen.’

Het begin verliep vlot. ‘Het complete register telt zo’n vierhonderd pagina’s, maar na een uur of wat lezen bleven er vier potentiële plekken over. Drie daarvan kon ik snel wegstrepen. De vierde betrof een plek aan de Noordzijde van de Vlamingstraat, een smalle gracht, waar twee huizen van ieder 6.30 meter breed stonden met daartussen twee gangen van 1.20 meter.’

Het onderzoek daarnaar had wél voeten in de aarde: ‘Ik heb verkoopaktes en notarispapieren bekeken van de twee panden, maar ook van het huis in het steegje en het pand daar achter – alles bij elkaar zo’n drie kwart jaar werk, een flinke klus.’

MANIPULATIE
Wat frappeert is het gezichtspunt waaruit het geschilderd is: net boven straatniveau.

Een aantal zaken gaven de doorslag dat dit perceel wel het door Vermeer geschilderde móest zijn. De ritmiek van de gevels, bijvoorbeeld. En de locatie van de tuintjes. En die van de achterhuizen, en de huizen daar achter: ‘Allen kwamen overeen met het register.’

Heikel punt: de betrouwbaarheid van het schilderij zelf. Dat blijft ongewis. 17de eeuwse landschapsschilders manipuleerden; hoe zeker te weten dat de gevels exact zo waren als dat Vermeer ze schilderde? ‘Dat weten we niet. Maar dat is altijd zo. Ik ben op zoek gegaan naar een plek die geheel overeenkomt met het schilderij. Welnu, zo’n plek heb ik gevonden.’

Wat frappeert is het gezichtspunt waaruit het geschilderd is: net boven straatniveau: ‘Vermeer maakte zijn voorstudies waarschijnlijk vanaf een verhoging, een trap of een verhoogde vloer.’ Dat kan óók het interieur van het huis aan de overkant zijn geweest, meent Grijzenhout. ‘Het is zeer wel mogelijk dat Vermeer daar binnen heeft zitten tekenen.’

PENSPOORT

De schilder moet die omgeving goed gekend hebben. Zijn moeder en zus betrokken een pand schuin aan de overkant van de gracht.

De plek, in het Oosten van de binnenstad, was niet de meest welgestelde, weet de hoogleraar: ‘Het was een middenstandswijk: slagers, timmerlieden, mensen met kleine salarissen.’

De schilder moet die omgeving goed gekend hebben. Zijn moeder en zus betrokken een pand schuin aan de overkant van de gracht; het rechterpand op het schilderij behoorde toe aan de weduwe Ariaentgen Claes van der Minne, Vermeers tante. Zij was een moeder van vijf, een rol waarin zij voorzag door pens te verkopen – het poortje in het midden van het doek stond derhalve bekend als ‘de Penspoort.’

Grijzenhout’: ‘Je kunt opperen dat de handwerkende dame in de deuropening op het schilderij die tante is, maar dat gaat me wat ver. Het schilderij bevat geen portretten; het is eerder een herinnering. Iets van de innige band die Vermeer ermee had zie je er in terug.’

Bovendien: voor een schilder bood het een fijn motief: ‘Al die tegenstellingen – tussen het wit van het pleisterwerk en het rood-bruin van de baksteen, de geslotenheid van de gevels en de openheid van de poortjes – Vermeer moet daar een fijne uitdaging in hebben gezien.’

Inmiddels is de plek onherkenbaar veranderd. De trapgevels hebben plaatsgemaakt voor panden in Hollands classicistische stijl, de typerende kruiskozijnen voor hoge vensters. Het enige dat resteert van Vermeers straatje is de voornoemde ‘Penspoort’. En het geliefde doorkijkje.

BETER LOT

Delft is een prachtige stad, maar ook een stad die het cultureel en financieel gezien momenteel moeilijk heeft. Ze verdient wat mij betreft een beter lot.

Grijzenhout is niet de eerste die probeerde de locatie te achterhalen. Sinds het doek in de jaren twintig aan het Rijksmuseum werd geschonken deden onderzoekers, professioneel en amateur, pogingen de rechtmatige plek aan te wijzen – vruchteloos: ‘Die waarin De Voldersgracht – onderkomen van het Vermeer Centrum Delft – als waarachtige locatie werd aangewezen, om een bekende theorie te noemen, wordt al sinds de jaren vijftig niet meer serieus genomen.’

Dat de plek nu wél met hard bewijs kan worden aangetoond – Grijzenhout beschouwt het als een opsteker voor Delft: ‘Een prachtige stad, maar ook een stad die het cultureel en financieel gezien momenteel moeilijk heeft. Ze verdient wat mij betreft een beter lot. Het was niet mijn oorspronkelijke opzet, maar als dit onderzoek daaraan kan bijdragen: fijn.’

Doelt hij daarmee op de plek als potentieel toeristisch bedevaartsoord? ‘Bijvoorbeeld.’ Drommen Japanners op de Vlamingstraat dus? Hij lacht. ‘Mits ze flink kadegeld betalen.’

Volg en lees meer over: 

Nieuwe station Delft in 360-panorama februari 25, 2015

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: ,
add a comment

Voorproefje nieuwe station Delft in 360-panorama

AD 25.02.2015 [Bekijk hier de grote versie van Station Delft in 360°-panorama]

De laatste trein ging al over het spoor. Zaterdag wordt het splinternieuwe ondergrondse station Delft officieel geopend.

Het gewelfde plafond is een echte blikvanger. Ook krijgt het nieuwe station veel daglicht. Wie niet kan wachten tot de opening neemt hier alvast een kijkje met deze speciale 360-panorama

Lees ook;

NMO beheerder grafmonumenten van Piet Hein en Maarten Tromp in Delft december 19, 2014

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , ,
add a comment

NMO

De Nationale Monumentenorganisatie (NMo) zal de 31 panden en objecten voortaan onderhouden en beheren. Het NMo ontvangt daar eenmalig 61 miljoen euro voor.

Het Rijk stoot de monumenten af omdat ze geen functie meer hebben. Minister Stef Blok van Wonen en Rijksdienst laat aan de Tweede Kamer weten dat het Rijk zich gaat concentreren op gebouwen die het zelf nodig heeft, zoals kazernes, gevangenissen en kantoren voor rijksambtenaren.

Nog jaren vooruit

Met het budget dat de NMo nu in een keer krijgt, kan ze jaren vooruit. Bovenop de 61 miljoen komt nog ruim 2 miljoen wegens achterstallig onderhoud.

Rijk stoot grafmonumenten van Piet Hein en Maarten Tromp in Delft af

RTVWEST 18.12.2014 DEN HAAG – Van de 31 monumenten die het Rijk overdraagt aan de Nationale Monumentenorganisatie komen er 4 uit onze regio. Het gaat om de grafmonumenten van zeevaarders Piet Hein en Maarten Tromp in Delft, de gedenknaald in Rijswijk … Lees verder

gerelateerde artikelen

Delfts Blauw in de Verboden Stad China december 7, 2014

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , , ,
add a comment

,,In Jingdezhen wordt al 1000 jaar porselein gemaakt,” zegt Jongma. ,,Het is daar begonnen omdat op die plek de klei geschikt is om op temperaturen tot 1500 graden te bakken zonder dat het z’n vorm verliest.” In de stad, met ongeveer een half miljoen inwoners, staat alles in het teken van porselein, zegt Jongma. ,,Er staan honderden ovens en in iedere straat vind je porseleinwinkeltjes, tienduizenden.”

Delftse archeoloog beleeft droom in de Verboden Stad

AD 05.12.2014 De Delftse stadsarcheoloog Steven Jongma heeft twee weken lang in een droom geleefd. Als eerste westerling mocht hij in China, de bakermat van het porselein, graven in de Verboden Stad van Jingdezhen. De grond is er vergeven van de schatten.

Ik heb 10 meter hoge bergen scherven gezien en elk stuk porselein dat uit de grond komt is waanzinnig !!!

Jongma was door de Chinese autoriteiten uitgenodigd om in Jingdezhen in de aarde te wroeten. Precies op de locatie waarvandaan de VOC het blauw-witte porselein meenam waarop het fameuze Delftsblauw is geïnspireerd. Jongma had de uitnodiging te danken aan de samenwerking tussen Delft en de zusterstad in Zuidwest-China.

Het kunstwerk kruising Gasthuislaan Bastiaanpoort in Delft november 25, 2014

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , , , , ,
add a comment

? kunstwerk in het centrum van Delft.

Het blijft een gek verhaal: al 20 jaar staat het kunstwerk in het centrum van Delft, maar niemand wist wie het gemaakt heeft of wat het moet voorstellen. Ook de gemeente had geen idee waar het gevaarte vandaan kwam.

‘The Isthmus Landscape’.

Voorbijgangers lieten hun fantasie de vrije loop en komen met hun eigen interpretaties: ‘Het zou een soort buitenaardse planeet kunnen zijn’, zegt een buurtbewoonster. ‘En dat die bulten dan de aliens zijn. Maar zeker weten doe je het niet.’ Een oudere man ziet er weer iets heel anders in: ‘Ik denk dat het een paddenstoelenfamilie is, met allemaal paddenstoelen in verschillende vormen en maten’, legt hij uit.

‘The Isthmus Landscape’. Dat is de naam van het Delftse ‘ding’: het mysterieuze kunstwerk op de kruising van de Gasthuislaan en de Bastiaanpoort. En niet E. Berckley is de maker, maar de Britse kunstenaar Edward Barker creeërde het abstracte werk.

Dat blijkt uit een artikel uit een Britse krant dat op sociale media is verschenen. Het artikel spreekt van een ‘triomf’ voor kunstenaar Edward Barker, die met ‘The Isthmus Landscape’ goede sier maakt in het Nederland dat ‘bekend staat om zijn sculpturen’.

ZIE OOK: Het mysterie van het Delftse ‘ding’: wat is toch dat kunstwerk op de Gasthuislaan?

Het begon allemaal op een tentoonstelling in Loenen aan de Vecht. Delftenaar G. van Woerkom, ‘director of supermarkets’ ,vond Barkers sculptuur zo mooi dat hij een miniatuurversie van het kunstwerk kocht. Dat mini-‘ding’ liet hij zien – volgens de krant – aan wethouder Alexander Vos-de Wael en zijn bazen van de Vroom & Dreesmann.

Eerder liet de gemeente Delft weten dat ene E. Berckley de maker is van het werk. Maar wie dat was? Geen idee. ‘We hebben er aardig wat tijd aan besteed en op internet gezocht, maar meer dan de naam van de kunstenaar en het jaar waarin de sculptuur geplaatst is (1980) hebben we niet kunnen vinden’, liet een woordvoerder toen weten. Met de kennis van nu is dat niet zo verrassend.

‘Het raadsel van Delft’

De zoektocht naar ‘Het raadsel van Delft’, zoals de gelijknamige Facebookpagina het kunstwerk noemt, begon enkele weken geleden. Delftenaren wilden weten wat het ‘ding’ voorstelde, wie het gemaakt had en sinds wanneer het er stond. Veel is inmiddels duidelijk. Toch blijft de vraag: wat is het?

Aan Edward Barker kunnen we het niet meer vragen. De kunstenaar overleed in 1983. Barker was lid van het kunstenaarscollectief Norwich Twenty Group.

Weet u meer over het mysterieuze Delftse ‘ding’? Mail dan naar online@omroepwest.nl!

Downloads: 

Leuke afsluiting

Voor Oorthuizen is het naamplaatje een mooi einde van een lange zoektocht: ‘Ik ben niet emotioneel ofzo hoor. Maar het is een leuke afsluiting!’

Delfts kunstwerk heeft na ruim 35 jaar eindelijk een informatieplaatje

RTVWEST 02.03.2015 Het kan niemand meer ontgaan: het markante beeld op de kruising van de Gasthuislaan en de Bastiaanpoort in Delft heeft eindelijk een naam: ‘The Isthmus Landscape’. Maandag is na 35 jaar een plaquette met informatie bij het kunstwerk geplaatst.

Lange tijd was onduidelijk wie het beeld had gemaakt en van wie het was. Buurtbewoonster Annemarie Oorthuizen passeerde het regelmatig en ging op onderzoek uit.

Toen bleek dat het abstracte kunstwerk door de inmiddels overleden Britse kunstenaar Edward Barker was gemaakt. Zijn naam is op de informatieplaat gezet. Het werk is ooit gekocht door V&D, maar is nu van de gemeente.  Lees verder

gerelateerde artikelen;

Gemeente plaatst informatiebordje bij Delfts ‘ding’ van Edward Barker

RTVWEST 03.12.2014 De gemeente Delft gaat een informatiebordje plaatsen bij het kunstwerk ‘The Isthmus Landscape’ van de Britse kunstenaar Edward Barker. Het werk dat op de kruising van de Gasthuislaan en de Bastiaanpoort staat, zorgde voor veel verwarring, omdat niet duidelijk was wat het voorstelde.

Annemarie Oorthuizen vroeg zich afgelopen weken af wat ‘het ding’ voorstelde. Ze maakte eenFacebookagenda ‘Het raadsel van Delft’, waarop haar zoektocht te volgen was.

De Gemeente Delft heeft de Kunstwacht dinsdagmiddag de opdracht gegeven om het informatiebordje te laten maken. Het bordje moet eind van het jaar bij het kunstwerk worden geplaatst, zegt Niels Secher van de Kunstwacht.Lees verder

gerelateerde artikelen;

Herkomst Delfts ‘ding’ achterhaald: Brit Edward Barker creeërde kunstwerk ‘The Isthmus Landscape’

RTVWEST 27.11.2014 ‘The Isthmus Landscape’. Dat is de naam van het Delftse ‘ding’: het mysterieuze kunstwerk op de kruising van de Gasthuislaan en de Bastiaanpoort. En niet E. Berckley is de maker, maar de Britse kunstenaar Edward Barker creeërde het abstracte werk.

Dat blijkt uit een artikel uit een Britse krant dat op sociale media is verschenen. Het artikel spreekt van een ‘triomf’ voor kunstenaar Edward Barker, die met ‘The Isthmus Landscape’ goede sier maakt in het Nederland dat ‘bekend staat om zijn sculpturen’…. Lees verder

gerelateerde artikelen;

Kunstenaar Delftse ‘ding’ is E. Berckley, maar wie is dat? Maker nog steeds onvindbaar

RTVWEST 26.11.2014 Ene E. Berckley is de maker van het mysterieuze Delftse ‘ding’: het nogal abstracte kunstwerk op de kruising van de Gasthuislaan en de Bastiaanpoort dat de fantasie van de Delftenaren op hol brengt. Na berichten bij Omroep West over het mysterieuze kunstwerk, zijn de medewerkers van de Kunstwacht gaan zoeken in hun archief, waar zij de naam E. Berckley vonden. Maar wie dat is?

De Kunstwacht onderhoudt kunstwerken in de openbare ruimte. Toch behoorde het Delftse ‘ding’ tot voor kort niet tot de portefeuille van de Kunstwacht. ‘Tot nu toe gingen we er vanuit dat het niet van de gemeente was, maar van de V&D’, legt woordvoerder Niels Secker uit. Het kunstwerk stond daarom niet op de onderhoudslijsten van de gemeente Delft. Lees verder

LEES OOK: Het mysterie van het Delftse ‘ding’: wat is toch dat kunstwerk op de Gasthuislaan?

gerelateerde artikelen;

MET VIDEO: Het mysterie van het Delftse ‘ding’: wat is toch dat kunstwerk op de Gasthuislaan?

RTVWEST 25.11.2014  Niemand weet wie het gemaakt heeft, wat het moet voorstellen en wie de eigenaar is: het kunstwerk op de kruising van de Gasthuislaan en de Bastiaanpoort in Delft. Lees verder

Oudste verrekijker ooit in Delft gevonden mei 14, 2014

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , ,
add a comment

Verrekijker.

Het kijkertje stamt uit de vroege 17de eeuw, concluderen zij vanwege het primitieve slijpwerk en de bar slechte kwaliteit glas van de lenzen, vol belletjes en ongerechtigheden.

Het kijkertje heeft een vergroting van ongeveer vijfmaal, blijkt uit optische metingen aan de lenzen in het lab in Leiden. ‘Vooral het voorste glaasje is zo primitief dat het nauwelijks te herkennen was als lens’, zegt conservator Tiemen Cocquyt van Boerhaave. ‘Maar na schoonmaken doet het kijkertje het echt weer.’

17de-eeuwse gravures
Kort na de uitvinding van de Hollandse telescoop in 1608 in Middelburg was Delft een bekende producent van lenzenkijkers, weten historici. Op gravures uit die periode zijn vergelijkbare kijkertjes te zien, maar tot nog toe leek er in Nederland niet één bewaard gebleven. Wereldwijd zijn er minder dan twintig bekend. De oudst bewaarde kijkers in Nederland stammen pas van tweede helft 17de eeuw, onder meer uit de collectie van Christiaan Huygens.

Het kijkertje wordt vanaf volgende week tentoongesteld in Museum De Prinsenhof in Delft.

Mogelijk oudste verrekijker ooit in Delft gevonden

VK 14.05.2014 Delftse archeologen hebben bij het graven van de nieuwe spoortunnel in de stad mogelijk het oudste verrekijkertje ooit gevonden. Dat hebben specialisten van museum Boerhaave in Leiden de afgelopen weken vastgesteld na onderzoek van het verroeste blikken buisje met lenzen, dat aanvankelijk voor een kogelhuls was aangezien.

Pim Fortuyn als souvenir oktober 12, 2012

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , ,
add a comment

Anno Dijkstra.

‘Er komt een discussie los over de vraag of je iemand, in dit geval Fortuyn, zo mag tonen,’ vertelt Dijkstra aan het AD. ‘Je hebt er als kijker emoties bij, terwijl je niet zelf bij de gebeurtenis was. Dat bizarre effect van foto’s fascineert me.’

Beeldje dode Pim Fortuyn als souvenir

 

AD 09.10.2012 Bezoekers van de Delftse kunstgalerie 38CC mogen een luguber souvenir mee naar huis nemen. Ze kunnen kiezen uit 120 beeldjes van Pim Fortuyn, liggend in een plas bloed. De sculptuurtjes vormen het nieuwste werk van de Amsterdamse kunstenaar Anno Dijkstra. Hij liet zich inspireren door de schokkende foto van de vermoorde politicus op het Mediapark, die destijds (in 2002) veel stof deed opwaaien.

 

Molensingel Delft Kunst in de ruimte juli 11, 2012

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: ,
1 comment so far

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van Mierevelt in Museum Het Prinsenhof Delft februari 5, 2012

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , , ,
add a comment

Zes werken toegeschreven aan Van Mierevelt

Metro 06.02.2012 Bij Museum het Prinsenhof in Delft zijn zes werken ontdekt van Michiel van Mierevelt. De schilderijen van de in zijn tijd bekendere collega van Rembrandt van Rijn werden zondag aan de kunstenaar toegeschreven tijdens een speciale onderzoeksdag.

Conservator en Van Mierevelt-expert Anita Jansen laat maandag weten dat ze acht portretten heeft onderzocht. Zes daarvan kunnen nu worden toegevoegd aan de catalogus over het volgens Jansens al enorme oeuvre van de kunstschilder.

Twee portretten die als pendanten van elkaar werden gemaakt, werden na tweehonderd jaar tijdelijk herenigd. Twee families die afstammen van het afgebeelde echtpaar brachten ieder een portret mee. “De nazaten kenden elkaar verder niet, dus het was een soort reünie van de families en van het echtpaar”, zegt Jansen.

Delfts museum ontdekt schilderijen van Van Miereveltaudio

TVWEST 05.02.2012  – Museum Het Prinsenhof in Delft heeft zondag onderzoek gedaan naar acht schilderijen die mogelijk van de hand van de schilder Van Mierevelt zijn.

De Delftse schilder was tijdens zijn leven beroemder dan Rembrandt en Vermeer, maar raakte in de 19e eeuw in de vergetelheid. Volgens conservator Anita Jansen van Het Prinsenhof zitten er zeker enkele ‘echte Van Mierevelts’  tussen.  Lees verder