jump to navigation

Leon Keer 3D ART maart 21, 2020

Posted by jandewandelaar in 3D ART, Bastiaansplein, delft, Graffiti, Graffiti Art, street art, streetart.
Tags: , , ,
add a comment

meer: Street Art Delft Leon Keer

Zie ook: In het centrum van Delft ligt de kunst op straat

Zie ook: Remco van Schaik 3D straatschildering In de Boogaard Rijswijk

Zie ook: Het Straatje van Vermeer in 3D op het Bastiaansplein in Delft

Zie ook: Het Vermeerstraatje in Delft

Met dit leger van terracotta legomannetjes in Florida brak Leon Keer in 2011 internationaal door. © http://www.leonkeer.com

Deze straatkunst neemt een loopje met onze zintuigen

AD 22.03.2020 De Utrechtse kunstenaar Leon Keer maakt internationaal faam met straatkunst die een loopje neemt met de zintuiglijke waarneming. Dichter en columnist Ingmar Heytze is liefhebber van zijn werk.

Je loopt nietsvermoedend over straat en je staat net op tijd stil voordat je een paar meter lager op je gezicht valt. Voor je gaapt een groot gat in de grond waarin een leger van levensgrote legomannetjes staat opgesteld.

Wie graaft er nu een gat om zoiets neer te zetten? Levensgevaarlijk! Dan kijk je beter en zie je dat het gat er niet is. Alles is gewoon op de grond geschilderd, maar het lijkt echter dan echt.

Als je zoiets is overkomen, bestaat de kans dat je oog in oog stond met een werk van de Utrechtse 3D-straatkunstenaar Leon Keer (40). Het is een spectaculaire ervaring, omdat je hoofd heen en weer springt tussen wat er is en wat je dénkt dat je ziet. Het is alsof je in twee werkelijkheden tegelijk kunt kijken – de wereld van Leon en de ‘echte’ waarin zijn werk op een muur of een weg staat geschilderd.

Een schilderij is natuurlijk altijd een vorm van gezichtsbedrog. Je ziet verf op een doek en je brein herkent het als iets dat echt bestaat. Sinds het perspectief werd uitgevonden, ergens in het begin van de 15de eeuw, lijken schilderijen nóg echter.

Zwevend zebrapad

Leon Keers eerbetoon aan het schilderij Het Straatje van Johannes Vermeer in Delft, 2016. Hier is de kunstenaar aan het werk, onder ligt hij op het ‘dak’. © NICO SCHOUTEN

© Desirée Schippers

Er rijden nu vrachtwagens rond die zo zijn beschilderd dat je denkt dat je erin kunt kijken. En een IJslands bedrijf maakt zebrapaden waar een schaduw bij is geschilderd, zodat de strepen boven de grond lijken te zweven. Je trapt erin omdat je hersenen besluiten dat het plaatje meer lijkt op een driedimensionale koepel, vrachtwageninterieur of zebrapad dan op een plat vlak.

Leon Keers werk is te zien geweest in onder meer Dubai, Fukuoka, Montreal en Florida. Hij haalt niet alleen fantastische trucs met perspectief uit; zijn bijzondere kunstwerken hebben veel meer te bieden dan louter spektakel.

De diepte zit niet alleen in de vorm, maar ook in de inhoud. Kijk maar, je ziet niet wat je ziet. En struikel niet over jezelf.

Hoe dan?

Leon Keer timmert internationaal aan de weg in een genre dat ‘anamorphic street art’ heet. Op een 2D-oppervlakte – een muur, een vloer, een plein – creëert hij een 3D- wereld.

Keers kunstwerken zijn vrijwel altijd tijdelijk van aard. Hij werkt met krijt, dat bij de eerste de beste bui wegspoelt, en met acrylverf, dat maximaal een jaar bestand is tegen de elementen.

Voordat Keer aan het werk gaat, verdiept hij zich in de omgeving waar het kunstwerk moet komen. Hij praat met omwonenden en creëert een passende fantasiewereld.

Keer werkt ongeveer een week aan een kunstwerk.

De afgelopen week heeft hij gewerkt aan een grote 3D-streetpainting. Het resultaat is te zien op het Berlijnplein in Utrecht.

Kunstenaar Leon Keer voor zijn straatschilderij Verplaatsing van de armen in Arnhem © http://www.leonkeer.com

Bedrieglijke straatkunst tussen de winkels, ter gelegenheid van het 175-jarig bestaan van de TU Delft in 2017. © Fred Leeflang

Delft is dol op Leon Keer. Voor het Madonnari Festival maakte hij vorig jaar deze schildering. © Leonkeer.com

Op Malta maakte Keers in 2015 3D-gummybeertjes, hier vanuit de lucht gezien. © Leon Keer

Een nieuwe poging voor het Nationaal Museum in Nederland februari 15, 2020

Posted by jandewandelaar in nationaal historisch museum.
Tags: , , ,
add a comment

AD 15.02.2020

Nationaal historisch museum

Al in 2006 trokken CDA en SP, toen nog met fractieleiders Maxime Verhagen en Jan Marijnissen, samen op voor een nationaal historisch museum.

Maar na veel gesteggel over de locatie en de subsidie, was het toenmalig staatssecretaris van Cultuur Halbe Zijlstra die het plan de nek omdraaide. Hij vond het niet passend veel geld in het museum te stoppen, terwijl er flink bezuinigd werd op cultuur.

Het was Marijnissen senior die in 2005 nóg maar eens een balletje opgooide voor een langgekoesterde wens: een museum dat geheel gewijd zou moeten zijn aan de geschiedenis van Nederland. Hij raakte uiteindelijk een gevoelige snaar bij toenmalig CDA-collega Maxime Verhagen, die voor zijn loopbaan begon 11 jaar over zijn studie hedendaagse geschiedenis aan de Universiteit Leiden had gedaan.

Drommen schoolkinderen

Verhagen was het met zijn SP-collega eens was dat Nederland in navolging van Duitsland en België een gebouw verdiende waarin de vaderlandse historie centraal zou staan. In hun verbeelding zagen ze drommen schoolkinderen iedere dag weer kennismaken met de bijna opgeleverde canon van Nederland, een lijst van vijftig thema’s (vensters genoemd) die een chronologische samenvatting geeft van de geschiedenis van Nederland. Het idee leidde tot een aangenomen Kamermotie en vervolgens tot een kabinetsvoorstel. Niets leek in 2006 het museum nog in de weg te staan.

Toenmalig SP-voorman Jan Marijnissen in gesprek met VVD-leider Mark Rutte tijdens de algemene beschouwingen in 2006. Het idee voor een nationaal historisch museum werd toen voor het eerst een serieus plan. In 2010 zette het eerste kabinet-Rutte echter alsnog een streep door de nieuwbouw in Arnhem.

AD 15.02.2020

Lachwekkende soap

Maar wat er daarna allemaal gebeurde, is in de geschiedenisboekjes terug te vinden als lachwekkende soap. Hoewel Marijnissen altijd dacht aan een museum in hoofdstad Amsterdam of anders in de regeringszetel Den Haag, besloot cultuurminister Ronald Plasterk (PvdA) een wedstrijd uit te schrijven. Daardoor kwam, naast Utrecht en Nijmegen, ook Arnhem in beeld als vestigingsplaats voor het museum.

De Gelderse hoofdstad ging er met de hoofdprijs vandoor, wat tot onbegrip leidde. Dat de directie zo zijn eigen opvattingen had over wat er getoond zou moeten worden droeg bij aan de controverse. Jan Marijnisssen sprak openlijk van ‘postmoderne hutspot en hipdoenerij door museumbobo’s’.

Daar kwam nog eens bij dat de directie van het museum niet blij was met de gekozen locatie naast het Nederlands Openluchtmuseum, en koos voor een leegstaand pand aan de voet van de John Frostbrug over de Rijn. Ook die keuze stuitte op discussie, waarna de Tweede Kamer uiteindelijk beval dat het museum toch op de parkeerplaats naast het Openluchtmuseum moest komen. Wederom werd kostbare tijd hierdoor verspild.

AD 18.02.2020

Einde oefening

In 2010 bleek namelijk dat de aanleg van een ondergronds parkeergarage al 60 miljoen euro ging kosten, nota bene 10 miljoen euro meer dan het museumgebouw zelf ging kosten. Uiteindelijk werd dat opgelopen prijskaartje de reden dat de pas aangetreden staatssecretaris Halbe Zijlstra (VVD) plannen voor de nieuwbouw staakte.

Hij was door het nieuwe kabinet – met Verhagen als vicepremier- op pad gestuurd om 200 miljoen per jaar te bezuinigen op de cultuursector. Een nieuw museum bouwen achtte hij om die reden niet verantwoord. De organisatie achter het museum kreeg nog wel geld, maar ook die stroom werd een jaar later stilgezet. En daarmee was het einde oefening voor het museum.

Zie ook: Nationaal Historisch Museum alsnog naar Den Haag ?

 

Historicus: De hele geschiedenis van Nationaal Museum is een treurig moeras

AD 17.02.2020 Discussies over onze nationale geschiedenis lopen standaard uit de hand. Reden voor een Nationaal Historisch Museum, vinden CDA en SP. Reden waarom dat er nooit zal komen, vreest de ervaringsdeskundige.

Een nieuwe poging om een Nationaal Historisch Museum van de grond te tillen, zal ook deze keer tot niets leiden. Dat voorspelt historicus Frits van Oostrom, die als lid van de raad van bestuur van het museum-in-oprichting tien jaar geleden van dichtbij zag hoe de eerste poging mislukte.

Lees ook;

Lees meer

Lees meer

,,Van alles waar ik in mijn leven aan gewerkt heb, is dit de grootste zeperd’’, verzucht Van Oostrom, die als hoogleraar is verbonden aan de Universiteit Utrecht. ,,Het idee om zo’n museum op te richten, is nog steeds aantrekkelijk. Maar ik vrees dat het weer net zo’n worstelpartij wordt als destijds. We moeten onze tranen er maar over drogen.’’

Ik vrees dat het weer net zo’n worstelpar­tij wordt als destijds, aldus Frits van Oostrom, Historicus.

Polarisatie

De ene kant wil de geschiede­nis helemaal uitgummen, aldus Pieter Heerman, CDA.

Afgelopen weekeinde deden regeringspartij CDA en oppositiepartij SP samen een poging om het Nationaal Historisch Museum nieuw leven in te blazen. Dat is volgens hen nodig om ‘meer historisch besef’ te kweken en tegelijkertijd de ‘saamhorigheid binnen de samenleving’ te bevorderen.

In het museum moeten we kunnen leren over ons gezamenlijk verleden. CDA-fractievoorzitter Pieter Heerma hoopt dat het helpt tegen de polarisatie: ,,De ene kant wil de geschiedenis helemaal uitgummen en vindt bijvoorbeeld dat de Coentunnel geen Coentunnel meer mag heten. Wie anders denkt, is een ‘racist’. De andere kant vindt iedereen die de schaduwkanten van het verleden benoemt juist een ‘landverrader’. Wie een genuanceerde positie inneemt, wordt door beide kanten aangevallen. Een museum kan een rol spelen om gezamenlijkheid te zoeken.’’

Van Oostrom vindt het idee nog steeds sympathiek. Maar het is al eens geprobeerd en mislukt, benadrukt hij. ,,De hele geschiedenis van dat museum is een treurig moeras. Hijgerige steden, musea en individuen die de bink wilden uithangen bemoeiden zich ermee. En de politiek speelde ook geen glansrol. Ik vrees dat het er nu ook niet gaat komen. Vooral omdat in die tien jaar tijd de discussie over wat er in zo’n museum te zien zou moeten zijn, alleen maar scherper is geworden.’’

Omarmd

Destijds werd het plan om een Nationaal Historisch Museum op te richten door bijna iedereen omarmd. Maar nadat de Tweede Kamer in 2006 had opgeroepen tot zo’n museum, begon een jarenlange strijd over waar het museum dan zou moeten komen en wat er in te zien zou moeten zijn. Ook de Kamer zelf bemoeide zich er intensief mee. Maar nadat er was gekozen voor een locatie in Arnhem, bleek het project veel te duur en werd uiteindelijk de stekker eruit getrokken.

,,In de tussentijd is er wel iets gebeurd’’, zegt Van Oostrom. Bij het Nederland Openlucht Museum (NOM) is in samenwerking met het Rijksmuseum een tentoonstellingsruimte ingericht waar kinderen op speelse wijze kennis kunnen maken met de canon van de Nederlandse geschiedenis. Dat is een onderwijsmethode waarbij aan de hand van vijftig gebeurtenissen wordt verteld over het ontstaan van ons land. Die canon is overigens mede door Van Oostrom opgesteld. Vorig jaar trok de tentoonstelling volgens het NOM 40.000 schoolkinderen.

© ANP

Discussie

Déjà vu all over again, aldus Martin Bosma, PVV, historicus.

,,Ik zie niet zo goed wat een nieuw museum nog aan die permanente tentoonstelling toe moet voegen’’, zegt Van Oostrom. ,,Nu de canon wordt herzien, leidt dat ook al weer tot veel discussie. Ik ben blij dat er in de tijd dat ik hem opstelde nog niet zulke boze meningen op sociale media waren. En dan is het neerzetten van een gebouw dat jaarlijks een miljoen bezoekers moet trekken nog veel moeilijker. Ik zou zeggen: ken je grenzen!’’

Veelzeggend is dat andere partijen in de Tweede Kamer tot dusver niet staan te trappelen om te reageren op het voorstel van CDA en SP. Waar ze tien jaar geleden over elkaar heen buitelden, wijzen ze er nu op dat het voorstel eerst maar eens wat concreter moet worden. ,,Déjà vu all over again’’, zucht PVV’er Martin Bosma.

Links naast de John Frostbrug kan mogelijk het nieuwe Nationaal Historisch Museum verrijzen.Ⓒ ANP

Plan nationaal historisch museum nieuw leven ingeblazen

Telegraaf 15.02.2020 Het plan om een nationaal historisch museum in Nederland te openen is nieuw leven ingeblazen. In kabinet-Rutte I werd het plan nog begraven.

Maar CDA en SP willen een nieuwe poging doen om zo’n museum te bouwen. Fractievoorzitters Pieter Heerma (CDA) en Lilian Marijnissen (SP) pleiten daarvoor in het Algemeen Dagblad. Het is volgens hen nodig om voor meer ’historisch besef’ en ’saamhorigheid in de samenleving’ te zorgen.

Al in 2006 trokken CDA en SP, toen nog met fractieleiders Maxime Verhagen en Jan Marijnissen, samen op voor een nationaal historisch museum. Maar na veel gesteggel over de locatie en de subsidie, was het toenmalig staatssecretaris van Cultuur Halbe Zijlstra die het plan de nek omdraaide. Hij vond het niet passend veel geld in het museum te stoppen, terwijl er flink bezuinigd werd op cultuur.

De christendemocraten en socialisten willen nu een nieuwe poging doen om tot een nationaal museum te komen. Maar een concreet plan voor locatie en financiering hebben de partijen niet. Marijnissen: „Het gaat ons om het idee, daar begint het mee.”

BEKIJK MEER VAN; overheid Christen-Democratisch Appèl Socialistische Partij

Zo had het Nationaal Historisch Museum in Arnhem eruit moeten hebben gezien. Het werd echter nooit gebouwd. © Francine Houben voor het Nationaal Historisch Museum

Historisch museum uit de mottenballen, maar dit keer geen ‘postmoderne hutspot en hipdoenerij’

AD 15.02.2020 CDA en SP stoffen het plan voor een nationaal historisch museum af. De partijen willen vooral niet dezelfde fouten maken als tien jaar geleden, toen het plan na een lachwekkende soap werd gekielhaald.

De geschiedenis herhaalt zich nooit, maar rijmt altijd een keer. En dus hebben SP’er Lilian Marijnissen en CDA’er Pieter Heerma goed bestudeerd waarom er tien jaar geleden, na jaren van intensieve voorbereidingen, alsnog een dikke streep ging door het museum voor nationale geschiedenis. ,,We moeten voorkomen dat het opnieuw strandt”, zegt Marijnissen over de gereanimeerde droom van haar vader Jan.

Lees ook;

Lees meer

Lees meer

Het was Marijnissen senior die in 2005 nóg maar eens een balletje opgooide voor een langgekoesterde wens: een museum dat geheel gewijd zou moeten zijn aan de geschiedenis van Nederland. Hij raakte uiteindelijk een gevoelige snaar bij toenmalig CDA-collega Maxime Verhagen, die voor zijn loopbaan begon 11 jaar over zijn studie hedendaagse geschiedenis aan de Universiteit Leiden had gedaan.

Drommen schoolkinderen

Verhagen was het met zijn SP-collega eens was dat Nederland in navolging van Duitsland en België een gebouw verdiende waarin de vaderlandse historie centraal zou staan. In hun verbeelding zagen ze drommen schoolkinderen iedere dag weer kennismaken met de bijna opgeleverde canon van Nederland, een lijst van vijftig thema’s (vensters genoemd) die een chronologische samenvatting geeft van de geschiedenis van Nederland. Het idee leidde tot een aangenomen Kamermotie en vervolgens tot een kabinetsvoorstel. Niets leek in 2006 het museum nog in de weg te staan.

Toenmalig SP-voorman Jan Marijnissen in gesprek met VVD-leider Mark Rutte tijdens de algemene beschouwingen in 2006. Het idee voor een nationaal historisch museum werd toen voor het eerst een serieus plan. In 2010 zette het eerste kabinet-Rutte echter alsnog een streep door de nieuwbouw in Arnhem.

Lachwekkende soap

Maar wat er daarna allemaal gebeurde, is in de geschiedenisboekjes terug te vinden als lachwekkende soap. Hoewel Marijnissen altijd dacht aan een museum in hoofdstad Amsterdam of anders in de regeringszetel Den Haag, besloot cultuurminister Ronald Plasterk (PvdA) een wedstrijd uit te schrijven. Daardoor kwam, naast Utrecht en Nijmegen, ook Arnhem in beeld als vestigingsplaats voor het museum.

De Gelderse hoofdstad ging er met de hoofdprijs vandoor, wat tot onbegrip leidde. Dat de directie zo zijn eigen opvattingen had over wat er getoond zou moeten worden droeg bij aan de controverse. Jan Marijnisssen sprak openlijk van ‘postmoderne hutspot en hipdoenerij door museumbobo’s’.

Daar kwam nog eens bij dat de directie van het museum niet blij was met de gekozen locatie naast het Nederlands Openluchtmuseum, en koos voor een leegstaand pand aan de voet van de John Frostbrug over de Rijn. Ook die keuze stuitte op discussie, waarna de Tweede Kamer uiteindelijk beval dat het museum toch op de parkeerplaats naast het Openluchtmuseum moest komen. Wederom werd kostbare tijd hierdoor verspild.

Einde oefening

In 2010 bleek dat de aanleg van een ondergronds parkeergarage al 60 miljoen euro ging kosten, nota bene 10 miljoen euro meer dan het museumgebouw zelf ging kosten. Uiteindelijk werd dat opgelopen prijskaartje de reden dat de pas aangetreden staatssecretaris Halbe Zijlstra (VVD) plannen voor de nieuwbouw staakte. Hij was door het nieuwe kabinet – met Verhagen als vicepremier- op pad gestuurd om 200 miljoen per jaar te bezuinigen op de cultuursector. Een nieuw museum bouwen achtte hij om die reden niet verantwoord. De organisatie achter het museum kreeg nog wel geld, maar ook die stroom werd een jaar later stilgezet. En daarmee was het einde oefening voor het museum.

Cultuurminister Ronald Plasterk bracht in 2007 een bezoek aan het Openluchtmuseum met de Arnhemse burgemeester Pauline Krikke. Het plan voor een Nationaal Historisch Museum dat werd gepresenteerd bleek later de winnaar, maar het museum kwam er niet. © Cor de Kock

Tot nu dus. Volgens CDA’er Heerma moet ditmaal worden voorkomen dat het idee voor een museum ontaardt in een ‘prestigeproject’. ,,De vorige keer werd het proces gaandeweg steeds politieker, waarbij gemeenten tegen elkaar op gingen bieden en men steeds verder afdreef van het oorspronkelijke idee. Een wedstrijd uitschrijven, zoals Plasterk toen deed, is niet de geëigende weg”, meent hij.

Wij gooien nu een steen in de vijver, maar de mensen die er toen bij betrokken waren hoeven er wat mij betreft nu niet bij betrokken te zijn, aldus Lilian Marijnissen, SP.

Heerma en Marijnissen zeggen wel ideeën te hebben waar het museum zou moeten komen te staan, maar houden hun voorkeur in dit stadium liever voor zich. Tegelijkertijd laten zij doorschemeren niets te zien in het afstoffen van de oude plannen voor een museum in Arnhem, met de toenmalige directeuren. Marijnissen: ,,Wij gooien nu een steen in de vijver, maar de mensen die er toen bij betrokken waren hoeven er wat mij betreft nu niet bij betrokken te zijn.”

CDA en SP reanimeren plan voor nationaal historisch museum

AD 15.02.2020 CDA en SP blazen het plan voor een nationaal historisch museum nieuw leven in. Ze mikken wederom op een vaste locatie waar de Nederlandse geschiedenis wordt getoond, maar willen niet zeggen waar dit gebouw zou moeten komen te staan.

In 2006 sloegen CDA en SP ook al de handen ineen voor een museum voor nationale geschiedenis, maar het kabinet zette in 2010 na veel gesteggel een streep door de nieuwbouw naast het Nationaal Openluchtmuseum in Arnhem. Bezuinigingen op het cultuurbudget als gevolg van de economische crisis werkten dat besluit destijds in de hand.

Lees ook;

Lees meer

Lees meer

Broodnodig

Volgens fractieleiders Pieter Heerma (CDA) en Lilian Marijnissen (SP) is het tien jaar na dato tijd om een nieuwe poging te wagen, temeer omdat Nederland er economisch nu beter voor staat. Een nationaal historisch museum is volgens de twee nog altijd broodnodig om ‘meer historisch besef’ te kweken en tegelijkertijd de ‘saamhorigheid binnen de samenleving’ te bevorderen.

Er zijn heel veel musea die een bijdrage leveren aan het historisch besef, maar één plek waar alles samenkomt, die heeft Nederland gewoon niet, aldus Lilian Marijnissen (SP).

Volgens het duo is de urgentie van een museum door toenemende polarisatie en de opkomst van identiteitspolitiek alleen maar toegenomen. Zij wijzen naar recente discussies over het slavernijverleden en de Gouden Eeuw en de neiging van deelnemers om in ‘schuttersputjes’ te gaan zitten.

Coentunnel

Heerma: ,,De ene kant wil de geschiedenis helemaal uitgummen en vindt bijvoorbeeld dat de Coentunnel geen Coentunnel meer mag heten. Wie anders denkt, is een ‘racist’. De andere kant vindt iedereen die de schaduwkanten van het verleden benoemt juist een ‘landverrader’. Wie een genuanceerde positie inneemt, wordt door beide kanten aangevallen. Dat is een vorm van vruchteloze polarisatie die alleen maar verliezers kent. Een museum kan een rol spelen om gezamenlijkheid te zoeken.”

Pieter Heerma (CDA) © ANP

Apart

Volgens Marijnissen kan een vaste tentoonstelling over de Nederlandse geschiedenis ervoor zorgen dat gebeurtenissen uit het verleden beter in hun context kunnen worden gezien. ,,Er zijn heel veel musea die een bijdrage leveren aan het historisch besef, maar één plek waar alles samenkomt, die heeft Nederland gewoon niet. Dat is best apart.”

De twee fractieleiders hebben geen uitgewerkt plan klaarliggen. Marijnissen: ,,Het gaat ons om het idee, daar begint het mee. Waar het museum moet komen en hoe we het gaan betalen, komt daarna.”

Lilian Marijnissen © ANP

Het Haagse Spuiforum – voortgang 17.11.2019 november 17, 2019

Posted by jandewandelaar in centrum, cultuurplein, den haag, spuiForum.
Tags: , , , , , ,
add a comment

Zie ook: Het SpuiForum gaat als “Amare” vrolijk weer verder !! – voortgang 10.10.2019

Zie ook: Het Haagse Spuiforum na het coaltieakkoord 2018 – 2022

 

Muurschildering Goudriaankade/Rijswijkseweg Den Haag oktober 30, 2019

Posted by jandewandelaar in den haag, gevelkunst, Goudriaankade, Graffiti, Graffiti Art, graffitimuurschildering, laakhavens, muurkunst, Rijswijkseweg, street art, streetart.
Tags: , , , , , , , , ,
add a comment

AD 30.10.2019

Beeldengalerij De Grote Marktstraat centrum Den Haag augustus 29, 2019

Posted by jandewandelaar in beelden, centrum, De Grote Marktstraat, den haag.
Tags: , , , , ,
add a comment

Fietstocht door het Haagse Zuiderpark 11.08.2019 augustus 11, 2019

Posted by jandewandelaar in den haag, escamp, museum, Openlucht museum, zuiderpark, Zuiderpark Theater.
Tags: , , , , , , , , , , , , ,
1 comment so far

De betonnen “Kat” van Gra Rueb

Kunst in het Zuiderpark

Het meest onderschatte en minst bekende (openlucht)museum van Den Haag: de beeldencollectie in het Zuiderpark ! Vrijwel elke Hagenaar kent de beeldjes van Ot en Sien. Maar ook de ‘Vrouw en man’ bij de ingang van het Veluweplein zijn zeer zeker bekend.

Vandaag maakte we samen met een bevlogen gids al fietsend op ontspannen wijze kennis met de andere beelden in het park. We lieten ons verrassen door het werk van Gra Rueb, Bram Roth, Rudi Rooijackers, Toby Paterson en Willemien de Bruyn. Kortom, dertig juweeltjes binnen twee uur.

Route

De deelnemers aan deze fietstocht ontvingen na afloop een fraai uitgegeven routebeschrijving met daarin een overzicht en beschrijving van de beelden. Om zo later de route nog eens te fietsen met familie, vrienden en kennissen.

Zie ook: Architectuur in Den Haag: Van Moerwijk tot Berestein

Web. https://www.zuiderparktheater.nl/

e. info@zuiderparktheater.nl

Zie ook: Fietstocht door de Haagse Escamp 07.07.2019

zie ook: Den Haag Zuid West op de schop

zie ook: Instortingsgevaar Wederopbouwflats o.a. Haags stadsdeel Escamp – deel 2

zie ook: Instortingsgevaar Wederopbouwflats o.a. stadsdeel Escamp – deel 1

Terugblik;

Koloniale roofkunst terug naar de rechtmatige eigenaar maart 8, 2019

Posted by jandewandelaar in museum, Nederlands Erfgoedwet, Nigeria, roofkunst.
Tags: , , , , , ,
add a comment

Roofkunst retour naar oorsprong

De Nederlandse musea die de grootste collecties koloniale voorwerpen beheren, hebben nieuwe spelregels opgesteld om geroofde kunst terug te bezorgen.

Als voormalige koloniën een claim indienen, dan mag roofkunst terug naar het land van herkomst. Met dat uitgangspunt heeft het Nationaal Museum van Wereldculturen vandaag een internationale lijst met voorwaarden gepubliceerd om gestolen erfgoed terug bij de rechtmatige eigenaar te krijgen. Volgens critici is het nog maar de vraag of deze spelregels ook resultaat zullen hebben.

Tien Europese musea zaten onlangs in het Museum Volkenkunde in Leiden om tafel met Nigeriaanse autoriteiten. Ze praten over de uitleen van geroofde Nigeriaanse kunstwerken aan een museum in Benin City in Nigeria, dat nog gebouwd wordt, schrijft Trouw.

Nigeria moet onderhandelen met een dozijn musea uit Groot-Brittannië, Duitsland, Oostenrijk, Zweden en Nederland, die nationale wetten hebben om collecties te behouden, niet om ze te terug te geven. Het Museum Volkenkunde werkt wel aan een richtlijn om te ‘ontzamelen’.

Wanneer komt een kunstwerk in aanmerking voor terugkeer?

Als er een claim wordt ingediend, dan zijn dit kort samengevat de criteria die het NMVW hanteert voor goedkeuring:

Als het verkregen is via iemand die het werk op illegale wijze heeft bemachtigd.

– Als het destijds verkregen is op een manier die in strijd was met de toen geldende wetten.

– Als het object grote culturele of maatschappelijke waarde heeft in het land van herkomst.

– Als het zonder toestemming van de eigenaar is afgenomen.

Sinds 2017 doet het Rijksmuseum onderzoek naar tien kunstobjecten uit de koloniale collectie. Bijvoorbeeld naar de diamant van Banjarmasin. Deze edelsteen was van sultan Panembahan Adam van Banjarmasin (Zuid-Borneo). Toen Nederland het sultanaat veroverde in 1859 werd de steen staatsbezit.

Bekijk ook;

Musea onderhandelen in Leiden over roofkunst uit Nigeria

Musea voor volkenkunde willen roofkunst teruggeven

Nigerianen willen kunst terug: ‘Dit zijn onze voorouders, dit is onze cultuur’

Roofkunst terug naar Nigeria: maar alleen in bruikleen en in apart museum

en zie ook: Roofkunst uit Nigeria

De diamant van Banjarmasin is oorlogsbuit uit 19e eeuw en ligt in het Rijksmuseum Rijksmuseum

Rijksmuseum naar Sri Lanka om te praten over teruggeven roofkunst

Directeur Dibbits vindt het schandalig dat Nederland zich er nu pas om bekommert. “Daar is geen excuus voor.”

NOS 12.03.2019 Het Rijksmuseum gaat in gesprek met Sri Lanka en Indonesië over de teruggave van roofkunst. Directeur Taco Dibbits noemt het in Trouw schandalig dat Nederland zich er niet eerder om heeft bekommerd. “We hadden het veel eerder moeten doen. Daar is geen excuus voor.”

Het hoofd van de afdeling Geschiedenis van het Rijksmuseum, Martine Gosselink, reist over twee weken naar Sri Lanka om te praten over de mogelijke teruggave van kunst. “De helft van het verhaal achter die voorwerpen ligt immers niet in Nederland”, zegt Dibbits daarover.

Onder de stukken waar Gosselink over in gesprek gaat is de diamant van Banjarmasin, die een sultan op Borneo ooit in bezit had. Later dit voorjaar reist ze naar Indonesië. Met Sri Lanka gaat ze het gesprek aan over het kanon van Kandy, een van de pronkstukken van het Rijksmuseum.

Gosselink zei afgelopen vrijdag in De Dag, een podcast van de NPO, dat het Rijksmuseum er rekening mee houdt dat het kanon teruggaat naar Sri Lanka. “Ik kan me heel goed voorstellen dat het kanon volledig wordt teruggegeven en dat het echt helemaal niet meer van Nederland is.”

Rijksmuseum gaat praten met Sri Lanka

Martine Gosselink spreekt in De Dag met presentator Elisabeth Steinz over het teruggeven van het kanon van Kandy.

Het Rijksmuseum kan overigens niet alleen bepalen dat het stukken teruggeeft. Ze zijn staatseigendom en daarom moet de minister van Cultuur instemmen.

Vorige week publiceerde het Nationaal Museum van Wereldculturen, een koepelorganisatie van meerdere musea, een leidraad voor teruggave van roofkunst. De koepel beheert de nationale volkenkundige collectie en bezit 375.000 voorwerpen. De koepel zei actief op zoek te willen gaan naar stukken in de collectie die in aanmerking komen voor teruggave.

Bekijk ook;

Grote stap voor teruggave koloniale roofkunst? ‘Eerst zien, dan geloven’

Musea voor volkenkunde willen roofkunst teruggeven

Nigerianen willen kunst terug: ‘Dit zijn onze voorouders, dit is onze cultuur’

De diamant van Banjarmasin, ooit van sultan Panembahan Adam van Banjarmasin (Zuid-Borneo). Nadat Nederland het sultanaat in 1859 met geweld had ingelijfd, werd de diamant tot Nederlands staatsbezit verklaard. © Rijksmuseum

Rijksmuseum gaat met Indonesië en Sri Lanka in gesprek over roofkunst

AD 12.03.2019 Het Amsterdamse Rijksmuseum gaat gesprekken voeren met Sri Lanka en Indonesië over de mogelijke teruggave van objecten uit de collectie die misschien als roofkunst verworven zijn.

Dat zegt directeur Taco Dibbits in dagblad Trouw. De gesprekken met de landen gaan onder meer over de teruggave van een met zilver en robijnen versierd bronzen kanon dat Nederland in 1765 buit maakte en de zogenoemde diamant van Banjarmasin, die Nederland in 1859 inlijfde.

,,Martine Gosselink, hoofd van de afdeling Geschiedenis, vertrekt over twee weken zelf naar Sri Lanka om daar te praten met wetenschappers over mogelijke teruggave van objecten uit onze collectie. De helft van het verhaal achter die voorwerpen ligt immers niet in Nederland”, aldus Dibbits.

Het Rijksmuseum reageert daarmee op een publicatie, vorige week, van het Nationaal Museum van Wereldculturen (NMWG). Deze koepel, een samenvoeging van het Tropenmuseum in Amsterdam, Museum Volkenkunde in Leiden en het Afrika Museum in Nijmegen, publiceerde richtlijnen voor de beoordeling van claims uit de eigen collectie ten aanzien van voorwerpen die in de koloniën zijn verworven.

Objecten waarvan de oorspronkelijke eigenaar ,,niet vrijwillig afstand heeft gedaan” komen in aanmerking voor teruggaven, zo werd bepaald. Ook objecten die een grote culturele of maatschappelijke waarde hebben in het land van herkomst, komen in aanmerking voor teruggave aan die natie.
Het Rijksmuseum behoort niet tot de koepel, maar Dibbits noemt de leidraad wel ,,een goede eerste stap”.

,,Het is schandalig dat Nederland zich nu pas met teruggave van koloniaal erfgoed bezighoudt. We hadden het veel eerder moeten doen, daar is geen excuus voor’’, zegt hij in de krant.

De diamant van Banjarmasin is oorlogsbuit uit 19e eeuw en ligt in het Rijksmuseum Rijksmuseum

Grote stap voor teruggave koloniale roofkunst? ‘Eerst zien, dan geloven’

De afgelopen 14 jaar zijn er 2 koloniale roofkunstwerken teruggekeerd uit Nederlandse musea. Drie musea willen er nu actief werk van maken.

NOS 07.03.2019 Als voormalige koloniën een claim indienen, dan mag roofkunst terug naar het land van herkomst. Met dat uitgangspunt heeft het Nationaal Museum van Wereldculturen vandaag een internationale lijst met voorwaarden gepubliceerd om gestolen erfgoed terug bij de rechtmatige eigenaar te krijgen. Volgens critici is het nog maar de vraag of deze spelregels ook resultaat zullen hebben.

Want de afgelopen jaren is de lijst van teruggekeerde roofkunst kort. In veertien jaar tijd zijn er welgeteld twee kunstwerken uit Nederlandse musea ‘teruggegeven’, laat het ministerie voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap op verzoek van de NOS weten.

Ter vergelijking: de helft van zo’n 375.000 kunstobjecten uit de collectie van het Nationaal Museum van Wereldculturen is verbonden met het koloniale verleden. Het NMVW is een fusie van het Tropenmuseum, Afrika Museum en Museum Volkenkunde. Hoeveel van deze objecten als roofkunst kunnen worden bestempeld, is nog onduidelijk.

Het NMVW gaat zelf verdachte onderdelen van hun collectie onderzoeken:

Video afspelen

‘Het is belangrijk om te kijken naar objecten waarvan je iets vermoedt’

Met de gepubliceerde lijst van voorwaarden voor teruggaveclaims hoopt het museum het voortouw te nemen. Een goed initiatief, maar met de nodige beperkingen, vindt onderzoeker van koloniale collecties Jos van Beurden (verbonden aan de Vrije Universiteit).

“Hier lijkt het een sprong voorwaarts, maar in Afrika en Azië zegt men: eerst zien dan geloven. Het zijn richtlijnen, geen harde wetten en zo gaan musea er dus ook mee om.”

Wanneer komt een kunstwerk in aanmerking voor terugkeer?

Als er een claim wordt ingediend, dan zijn dit kort samengevat de criteria die het NMVW hanteert voor goedkeuring:

Als het verkregen is via iemand die het werk op illegale wijze heeft bemachtigd.

– Als het destijds verkregen is op een manier die in strijd was met de toen geldende wetten.

– Als het object grote culturele of maatschappelijke waarde heeft in het land van herkomst.

– Als het zonder toestemming van de eigenaar is afgenomen.

De bewijslast voor deze criteria is volgens de directeur van NMVW “laag”. Maar volgens Van Beurden begint het probleem al bij het indienen van claims. “Wij weten niet eens wat jullie in huis hebben, zei de Rwandese directeur-generaal van cultuur laatst tegen me. Hoe kunnen we dan een claim indienen?”

Nazi-roofkunst

Van Beurden maakt een vergelijking met nazi-roofkunst. Volgens hem hebben Europese musea daar veel actiever achteraan gezeten. “Toen hebben alle musea in hun archief gekeken naar kunst met een luchtje en daarna de eigenaar opgespoord. Nu hebben we een raamwerk waarmee landen een claim kunnen indienen. Dat is een enorm verschil, terwijl het zijn allebei voorbeelden zijn van historisch onrecht.”

De onderzoeker benadrukt dat niet alle musea met koloniale roofkunst meedoen aan het initiatief van het NMVW. Zo ook het Rijksmuseum. Dat museum zegt dat er gesprekken zijn met NMVW en het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) om samen de gemeenschappelijke collectie uit te pluizen.

Het zou naïef zijn om te denken dat je het gewoon over de schutting kunt gooien: hier heb je het terug, aldus Martine Gosselink, hoofd afdeling geschiedenis Rijksmuseum.

Sinds 2017 doet het Rijksmuseum onderzoek naar tien kunstobjecten uit de koloniale collectie. Bijvoorbeeld naar de diamant van Banjarmasin. Deze edelsteen was van sultan Panembahan Adam van Banjarmasin (Zuid-Borneo). Toen Nederland het sultanaat veroverde in 1859 werd de steen staatsbezit.

Maar volgens Martine Gosselink, hoofd van de afdeling geschiedenis, is het niet zo simpel om zo’n kunstwerk zomaar terug te sturen. “Geef je het aan de nazaten van de sultan, aan het eiland Borneo of aan het nationaal kunstmuseum in Jakarta? Het zou naïef zijn om te denken dat je het gewoon over de schutting kunt gooien: hier heb je het terug.”

En dan is dit een geval waarin duidelijk is wie de oorspronkelijke eigenaar was en hoe het in Nederland terecht is gekomen. Volgens Gosselink is het belangrijk om zorgvuldig uit te zoeken hoe de vork precies in de steel zit, en dat kost tijd.

Van Beurden denkt dat de bedoelingen van het Rijksmuseum en de andere musea goed zijn, maar dat het de voormalige koloniën in de praktijk nog niets oplevert. “Als je veel kunst bent kwijtgeraakt dan heb je er alleen wat aan als je ook wat terugkrijgt. De rest is praten.”

Bekijk ook;

Musea voor volkenkunde willen roofkunst teruggeven

Nigerianen willen kunst terug: ‘Dit zijn onze voorouders, dit is onze cultuur’

Roofkunst terug naar Nigeria: maar alleen in bruikleen en in apart museum

Musea gaan koloniale roofkunst ‘ruimhartig’ teruggeven

AD 07.03.2019 De Nederlandse musea die de grootste collecties koloniale voorwerpen beheren, hebben nieuwe spelregels opgesteld om geroofde kunst terug te bezorgen. De musea wachten claims niet af, maar gaan ook zelf op zoek naar objecten met een dubieus verleden. Vier vragen over over die kentering aan Stijn Schoonderwoerd, directeur van het Nationaal Museum van Wereldculturen (NMVW) met vestigingen in Berg en Dal, Leiden en Amsterdam.

  1. Vanwaar de nieuwe spelregels?
    Het Tropenmuseum in Amsterdam, het Museum Volkenkunde in Leiden en het Afrika Museum in Nijmegen (die samen het NMVW vormen) en het Wereldmuseum in Rotterdam willen hun verantwoordelijkheid nemen, zegt Schoonderwoerd. ,,We weten dat een groot deel van onze collecties uit de koloniale tijd stammen. Het koloniale systeem was verwerpelijk, met grote machtsverschillen en onrecht. Het is zeker dat wij ook objecten beheren waarvan de oorspronkelijke eigenaar niet uit eigen beweging afstand heeft gedaan. Net zoals bij geroofde kunst in de Tweede Wereldoorlog. Ook in andere voormalige koloniale machten, zoals Frankrijk en Engeland, zie je daar nu discussie over ontstaan.’’
  2. Wat betekent dat voor jullie collecties?
    ,,Dat is nog onmogelijk in te schatten, daar is dit onderzoek voor nodig. Maar we zijn zeker niet bang dat we halflege musea overhouden. We beheren ontzettend veel; zo’n 375.000 voorwerpen. Maximaal 5 procent staat uitgestald, de rest ligt in depots. Zeker de helft heeft geen koloniale herkomst, en lang niet alle koloniale voorwerpen zijn geroofd. In vierhonderd jaar koloniale relaties zijn objecten op allerlei manieren van eigenaar veranderd: door handel, geschenken aan vrienden. Je kunt niet alles over één kam scheren.’’
  3. Controleren jullie ook of bijvoorbeeld de Benin-bronzen, zo’n 3.000 door het Britse leger geroofde beelden die Nigeria terug wil, straks niet voor veel geld bij Sotheby’s worden verpatst? 
    ,,Nee, wij stellen geen eisen aan de manier waarop de teruggeven objecten worden beheerd. Als aannemelijk is gemaakt dat ze destijds niet vrijwillig zijn afgestaan, is het niet meer aan ons om te bepalen wat er vervolgens mee gebeurt. Dus ja, ze kunnen op een veiling belanden. Net als met sommige roofkunst uit de Tweede Wereldoorlog is gebeurd.’’

Het Tropenmuseum in Amsterdam © ANP

  1. Hoe nu verder? Stromen de claims al binnen?
    ,,Nog niet. Dat is ook geen kwestie van een simpel briefje sturen, waarna wij per kerende post de objecten terugsturen. Claims moeten zorgvuldig worden onderbouwd. Wij gaan serieus aan de bak om de herkomst vast te stellen, samen met het NIOD (Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie) dat onderzoek doet naar ons koloniale verleden. Een commissie van externe deskundigen controleert ons oordeel. Ja, dat gaat veel tijd kosten, maar claims kunnen niet verjaren. Uiteindelijk moet de minister over teruggave beslissen, want onze collecties zijn eigendom van de staat. Met uitzondering van die van het Wereldmuseum: die zijn gemeente-eigendom, dus daarover beslist het college van B&W van Rotterdam. Hopelijk leidt onze aanpak tot een werkwijze die voor de hele museumsector gaat gelden. Want ook bijvoorbeeld natuurhistorische en militaire musea hebben objecten uit voormalige kolonies verzameld.’’

Museum Volkenkunde geeft roofkunst terug aan rechtmatige eigenaar

OmroepWest 07.03.2019 Museum Volkenkunde in Leiden wil roofkunst uit collectie teruggeven aan de rechtmatige eigenaar. Het museum gaat samen met het Amsterdamse Tropenmusea en het Afrika-museum in Berg en Dal actief op zoek naar objecten in de collectie die voor teruggave in aanmerking komen.

‘We weten dat een deel van onze collectie verworven is in de koloniale periode, een periode van grote machtsverschillen en onrecht’, zegt Stijn Schoonderwoerd, directeur van het NMVW (samenwerkingsverband van de drie musea).

Hij vervolgt: ‘Als we vandaag de dag op basis van internationale verdragen zeggen dat uit Syrië gestolen objecten niet in onze collectie thuishoren, waarom zou dat principe dan niet gelden voor objecten die 100 jaar geleden zijn geroofd?’

Nederlands Erfgoedwet

Het gaat om museumstukken waarvan de oorspronkelijke eigenaar ze niet vrijwillig heeft afgestaan. Maar niet alleen roofkunst komt in aanmerking voor teruggave. Ook objecten die een grote culturele of maatschappelijke waarde hebben in het land van herkomst kunnen eventueel terug naar hun geboortegrond.

Schoonderwoerd vervolgt: ‘In de Nederlandse Erfgoedwet wordt erkend dat bepaalde objecten onlosmakelijk met ons land verbonden zijn en altijd behouden moeten blijven voor Nederland. Evenzo kunnen er nu objecten in onze depots liggen waarvan een ander land zegt: die zijn voor ons nationale bewustzijn of ons culturele leven ontzettend belangrijk.’

LEES OOK: Nieuw topstuk in Museum Volkenkunde trekt op eerste dag veel publiek

Meer over dit onderwerp: VOLKENKUNDE LEIDEN MUSEUM KUNST CULTUUR

Gaan Nederlandse musea koloniale kunst teruggeven?

AD 07.03.2019 Het Nationaal Museum van Wereldculturen (NMVW) komt donderdag met richtlijnen voor de beoordeling van claims op stukken uit de eigen collecties, met name voorwerpen die in koloniën zijn verworven. Het Nationaal Museum is een samenvoeging van het Tropenmuseum in Amsterdam, Museum Volkenkunde in Leiden en het Afrika Museum in Nijmegen.

Objecten waarvan de oorspronkelijke eigenaar ,,niet vrijwillig afstand heeft gedaan”, komen in aanmerking voor teruggave, staat op de website van het Tropenmuseum. Maar ook objecten die een grote culturele of maatschappelijke waarde hebben in het land van herkomst, kunnen aan die natie worden teruggegeven.
Nadat een externe commissie de herkomst van een stuk is nagegaan en de argumentatie voor of tegen de claim heeft bestudeerd, brengt dit nog te benoemen college advies uit aan de cultuurminister, die moet beslissen.

Het Anne Frank Huis op 22.11.2018 opnieuw geopend november 23, 2018

Posted by jandewandelaar in anne frank, museum, wo2.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

Anne Frankhuis vernieuwd.

Het Anne Frank Huis, dat de afgelopen twee jaar een vernieuwing heeft ondergaan, is gisteren officieel geopend door koning Willem-Alexander.

Vernieuwd Anne Frank Huis geopend door de koning

De make-over, die 11,5 miljoen euro heeft gekost, was nodig omdat jonge bezoekers het verhaal van de jodenvervolging en de vernietigingskampen niet meer goed kennen. ,,Zelfs hun grootouders zijn van na de oorlog’’, zegt algemeen directeur Ronald Leopold.

Aan het Achterhuis, waar de jonge joodse Anne aan haar beroemd geworden dagboek begon, is weinig veranderd, legt Leopold uit. Maar de opzet van het museum is wel veranderd.

Vernieuwd Anne Frank Huis geopend door de koning

Anne Frank, haar zus en ouders zaten vanaf 1942 verscholen in het Achterhuis, samen met het gezin Van Pels en Fritz Pfeffer. In augustus 1944 worden ze verraden, gearresteerd door de Duitse bezetters en naar het oosten gedeporteerd. Alleen Annes vader Otto Frank overleefde de Tweede Wereldoorlog.

Een nieuw deel in het museum is een expositie over de jaren voor de oorlog. Ronald Leopold, directeur van de Anne Frank Stichting, legt uit waarom die context is toegevoegd:

Het vernieuwde museum geeft meer context rondom Annes leven

Bekijk ook;

Koning Willem-Alexander kreeg een reproductie van een ansichtkaart die in de kamer van Anne Frank hangt in het Achterhuis. © ANP

Bij de opening van het vernieuwde museum door Koning Willem- Alexander waren vanochtend enkele bekenden van het beroemde Joodse meisje, onder wie haar toenmalige beste vriendin Jacqueline van Maarsen, haar klasgenoot Albert Gomes de Mesquita en stiefzus Eva Schloss.

Na het officiële programma kreeg de koning een rondleiding door het Amsterdamse museum. Op de vraag of hij nog een keer langskomt met zijn dochters, antwoordde Willem-Alexander dat hij dat zeker zal doen en dat ze ook al vaker zijn geweest.

Lees ook;

Anne Frank Stichting nieuwe eigenaar woning Anne Frank

Lees meer

Ongeopende brief aan Otto Frank gaat onder de hamer in Amstelveen

Lees meer

Achterhuis Anne Frank nu virtueel te bezoeken

Lees meer

Make-over

De make-over, die 11,5 miljoen euro heeft gekost, was nodig omdat jonge bezoekers het verhaal van de jodenvervolging en de vernietigingskampen niet meer goed kennen. ,,Zelfs hun grootouders zijn van na de oorlog’’, zegt algemeen directeur Ronald Leopold.

AD 12.06.2020

Aan het Achterhuis, waar de jonge joodse Anne aan haar beroemd geworden dagboek begon, is weinig veranderd, legt Leopold uit. Maar de opzet van het museum is wel veranderd.

De looproute is chronologisch gemaakt, er wordt meer uitgelegd en – waar het museum aanvankelijk huiverig voor was – er is een audiotour ingevoerd. ,,Daarmee geven we een toelichting zonder de leegte aan te tasten”, zegt Leopold.

De dagboekzaal.

Hij doelt op het ontbreken van meubels in het pand. Die waren geroofd na het wegvoeren van de onderduikers. Na zijn terugkeer in Nederland was het de wens van vader Otto Frank dat de kamers leeg zouden blijven. ,,De leegte geeft aan dat Anne er niet meer is. Maar ook dat Amsterdam een leegte in zich draagt; de stad heeft 70.000 van zijn inwoners verloren.”

Ook de dagboekzaal is vernieuwd en herbergt een onzichtbare hoeveelheid techniek ter bescherming van Anne’s manuscript. Het ligt tentoongesteld in een dubbelwandige vitrine, in een geklimatiseerde en trillingsvrij gemaakte ruimte.

Tijdens de verbouwing bleef het museum open en werden bezoekers soms tijdelijk om ruimtes heen geleid waar werd gewerkt. ,,Het was lastig om open te blijven, zowel voor publiek als medewerkers, maar we zijn trots en opgelucht dat het is gelukt”, aldus zakelijk directeur Garance Reus-Deelder.

Lange rijen

De beruchte lange rijen voor het Anne Frank Huis horen ook tot het verleden, dankzij een systeem van kaartjes met een tijdslot die alleen online kunnen worden gekocht. Per kwartier kunnen zo tachtig à negentig bezoekers naar binnen.

Het museum trekt ruim 1,2 miljoen bezoekers per jaar. De nieuwe verplichte garderobe in de entreehal zorgt dat ze niet meer met hun tassen en natte jassen door de smalle gangen en trappen van het museum kunnen.

Lees verder: Anne Frank Huis vernieuwd: verse verhalen uit het Achterhuis

De Koning kreeg een rondleiding door het museum. © ANP

De boekenkast waarachter de familie Frank zich schuil hield.

De trappen

Een deel van de tentoonstelling

zie ook: Meer over het dagboek van Anne Frank

zie ook: Theatervoorstelling De musical over het leven van Anne Frank  

zie ook: Anne Frank Tentoonstelling in het Achterhuis

zie ook: De Anne Frankboom in Amsterdam

zie ook: Spullen Anne Frank naar Joods Museum Frankfurt en meer

zie ook: Monument Anne Frank Memorial Park Israel

zie ook: Anne Frank-museum naast moskee op Ground Zero   

zie ook: Hitler + Anne Frank = Kunst ?

zie ook: Twee nominaties voor Het Achterhuis Online

‘Kennis over Anne Frank neemt af’

Telegraaf 22.11.2018 Het vernieuwde Anne Frank Huis wordt vandaag geopend. Bezoekers krijgen vanaf nu veel meer te weten over het leven van de onderduikers.

Koning Willem-Alexander opende het Amsterdamse museum vanmorgen samen met een groep jongeren.

Vernieuwd Anne Frank Huis geopend, ‘Achterhuis zelf onveranderd’

NOS 22.11.2018 Na twee jaar werkzaamheden is vandaag het vernieuwde Anne Frank Huis in Amsterdam geopend. “De in- en uitgang zijn omgedraaid”, zegt zakelijk directeur Garance Reus. “Je komt niet meer via de Prinsengracht binnen, maar via de Westermarkt.”

Koning Willem-Alexander opende het museum vanmorgen samen met leden van het jongerenteam van de Anne Frank Stichting. Dat zijn jongeren tussen de 16 en 20 jaar die zich een jaar lang inzetten tegen vooroordelen en discriminatie.

De nieuwe ontvangsthal is de meest in het oog springende verandering. Maar voor de 1,2 miljoen mensen die jaarlijks het museum bezoeken, is er een waarschijnlijk nog belangrijkere aanpassing.

“Voortaan moet iedereen van tevoren online een kaartje kopen met een tijdslot. Je hoeft niet meer in de rij te staan”, zegt Reus. 80 procent van de kaartjes komt twee maanden vantevoren vrij. 20 procent is een dag vantevoren beschikbaar.

We hebben historische context toegevoegd, maar het Achterhuis zelf is onveranderd, aldus Garance Reus, directeur Anne Frank Huis.

Verder is er meer achtergrondinformatie toegevoegd aan het museum. Bijvoorbeeld over het verloop van de oorlog in Amsterdam en de Jodenvervolging in de rest van Europa. De reden hiervoor is dat de meeste museumbezoekers buitenlandse toeristen zijn van onder de 25 jaar.

Ook hangt er meer beeldmateriaal aan de muren. Bijvoorbeeld foto’s van hoe een kamer er vroeger uitzag. “We hebben historische context toegevoegd, maar het Achterhuis zelf is onveranderd”, zegt de directeur.

Anne Frank, haar zus en ouders zaten vanaf 1942 verscholen in het Achterhuis, samen met het gezin Van Pels en Fritz Pfeffer. In augustus 1944 worden ze verraden, gearresteerd door de Duitse bezetters en naar het oosten gedeporteerd. Alleen Annes vader Otto Frank overleefde de Tweede Wereldoorlog.

Een nieuw deel in het museum is een expositie over de jaren voor de oorlog. Ronald Leopold, directeur van de Anne Frank Stichting, legt uit waarom die context is toegevoegd:

Het vernieuwde museum geeft meer context rondom Annes leven

Bekijk ook;

Telegraaf 22.11.2018 „Bezoekers vinden dit het meest memorabele moment, de stap van de vrijheid van het lichte voorhuis naar het onderduikgedeelte in het Achterhuis.” Zakelijk directeur Garance Reus-Deelder van het Anne Frank Huis wijst op de beroemde draaibare boekenkast, die Anne Frank en haar mede-onderduikers tijdens de Tweede Wereldoorlog toegang gaf tot het Achterhuis waar ze zich schuilhielden voor de nazi’s.

Het museum heeft de afgelopen twee jaar een vernieuwing ondergaan. Het resultaat werd woensdagavond aan de pers getoond, donderdagochtend wordt het vernieuwde Anne Frank Huis officieel geopend door koning Willem-Alexander. De make-over, die 11,5 miljoen euro heeft gekost, was nodig omdat jonge bezoekers het verhaal van de jodenvervolging en de vernietigingskampen niet meer goed kennen. „Zelfs hun grootouders zijn van na de oorlog”, zegt algemeen directeur Ronald Leopold.

De looproute is chronologisch gemaakt, er wordt meer uitgelegd en – waar het museum aanvankelijk huiverig voor was – er is een audiotour ingevoerd. „Daarmee geven we een toelichting zonder de leegte aan te tasten”, zegt Leopold.

Hij doelt op het ontbreken van meubels in het pand. Die waren geroofd na het wegvoeren van de onderduikers. Na zijn terugkeer in Nederland was het de wens van vader Otto Frank dat de kamers leeg zouden blijven. „De leegte geeft aan dat Anne er niet meer is. Maar ook dat Amsterdam een leegte in zich draagt; de stad heeft 70.000 van zijn inwoners verloren.”

Onzichtbare hoeveelheid techniek

Ook de dagboekzaal is vernieuwd en herbergt een onzichtbare hoeveelheid techniek ter bescherming van Anne’s manuscript. Het ligt tentoongesteld in een dubbelwandige vitrine, in een geklimatiseerde en trillingsvrij gemaakte ruimte.

Tijdens de verbouwing bleef het museum open en werden bezoekers soms tijdelijk om ruimtes heen geleid waar werd gewerkt. „Het was lastig om open te blijven, zowel voor publiek als medewerkers, maar we zijn trots en opgelucht dat het is gelukt”, aldus Reus-Deelder.

De beruchte lange rijen voor het Anne Frank Huis horen ook tot het verleden, dankzij een systeem van kaartjes met een tijdslot die alleen online kunnen worden gekocht. Per kwartier kunnen zo tachtig à negentig bezoekers naar binnen.

Het museum trekt ruim 1,2 miljoen bezoekers per jaar. De nieuwe verplichte garderobe in de entreehal zorgt dat ze niet meer met hun tassen en natte jassen door de smalle gangen en trappen van het museum kunnen.

Zo ziet het vernieuwde Anne Frank Huis eruit

AD 22.11.2018 Het Anne Frank Huis, dat de afgelopen twee jaar een vernieuwing heeft ondergaan, is vanochtend officieel geopend door koning Willem-Alexander.

Koning Willem-Alexander kreeg een reproductie van een ansichtkaart die in de kamer van Anne Frank hangt in het Achterhuis. © ANP

Bij de opening van het vernieuwde museum door Koning Willem- Alexander waren vanochtend enkele bekenden van het beroemde Joodse meisje, onder wie haar toenmalige beste vriendin Jacqueline van Maarsen, haar klasgenoot Albert Gomes de Mesquita en stiefzus Eva Schloss.

Na het officiële programma kreeg de koning een rondleiding door het Amsterdamse museum. Op de vraag of hij nog een keer langskomt met zijn dochters, antwoordde Willem-Alexander dat hij dat zeker zal doen en dat ze ook al vaker zijn geweest.

Lees ook;

Anne Frank Stichting nieuwe eigenaar woning Anne Frank

Lees meer

Ongeopende brief aan Otto Frank gaat onder de hamer in Amstelveen

Lees meer

Achterhuis Anne Frank nu virtueel te bezoeken

Lees meer

Make-over

De make-over, die 11,5 miljoen euro heeft gekost, was nodig omdat jonge bezoekers het verhaal van de jodenvervolging en de vernietigingskampen niet meer goed kennen. ,,Zelfs hun grootouders zijn van na de oorlog’’, zegt algemeen directeur Ronald Leopold.

Aan het Achterhuis, waar de jonge joodse Anne aan haar beroemd geworden dagboek begon, is weinig veranderd, legt Leopold uit. Maar de opzet van het museum is wel veranderd.

De looproute is chronologisch gemaakt, er wordt meer uitgelegd en – waar het museum aanvankelijk huiverig voor was – er is een audiotour ingevoerd. ,,Daarmee geven we een toelichting zonder de leegte aan te tasten”, zegt Leopold.

De dagboekzaal.

Hij doelt op het ontbreken van meubels in het pand. Die waren geroofd na het wegvoeren van de onderduikers. Na zijn terugkeer in Nederland was het de wens van vader Otto Frank dat de kamers leeg zouden blijven. ,,De leegte geeft aan dat Anne er niet meer is. Maar ook dat Amsterdam een leegte in zich draagt; de stad heeft 70.000 van zijn inwoners verloren.”

Ook de dagboekzaal is vernieuwd en herbergt een onzichtbare hoeveelheid techniek ter bescherming van Anne’s manuscript. Het ligt tentoongesteld in een dubbelwandige vitrine, in een geklimatiseerde en trillingsvrij gemaakte ruimte.

Tijdens de verbouwing bleef het museum open en werden bezoekers soms tijdelijk om ruimtes heen geleid waar werd gewerkt. ,,Het was lastig om open te blijven, zowel voor publiek als medewerkers, maar we zijn trots en opgelucht dat het is gelukt”, aldus zakelijk directeur Garance Reus-Deelder.

Lange rijen

De beruchte lange rijen voor het Anne Frank Huis horen ook tot het verleden, dankzij een systeem van kaartjes met een tijdslot die alleen online kunnen worden gekocht. Per kwartier kunnen zo tachtig à negentig bezoekers naar binnen.

Het museum trekt ruim 1,2 miljoen bezoekers per jaar. De nieuwe verplichte garderobe in de entreehal zorgt dat ze niet meer met hun tassen en natte jassen door de smalle gangen en trappen van het museum kunnen.

Lees verder: Anne Frank Huis vernieuwd: verse verhalen uit het Achterhuis

De Koning kreeg een rondleiding door het museum. © ANP

De boekenkast waarachter de familie Frank zich schuil hield.

De trappen

Een deel van de tentoonstelling

 

Teruggevonden Picasso uit de Rotterdamse KunstHal is een publiciteitsstunt november 19, 2018

Posted by jandewandelaar in Kunsthal Rotterdam, museum, pablo Picasso, roofkunst, Tête d’Arlequin.
Tags: , , , , , , , , , , ,
add a comment

Grapje

Het doek werd gevonden door de uit Roemenië afkomstige en in Nederland woonachtige schrijfster Mira Fetuci. Zij publiceerde in 2015 een boek over de brutale roof. Dit boek van Feticu werd onlangs vertaald in het Roemeens. Daarna verscheen ze in de Roemeense media om over haar boek te vertellen. Daarin vertelde ze ook dat ze werkte in de bibliotheek in Den Haag.

AD 21.11.2018

Jounalist Frank Westerman zegt tegen de NOS dat hij wel om de grap kan lachen. “Ik doe liever onbedoeld mee met een kunstproject dan dat ik mij voor het karretje laat spannen van kunstdieven of oplichters. Hij laat weten dat Mira Feticu verontwaardigd is. ‘Het leek een schatkaart’, Feticu ging op jacht naar een Picasso zo zei ze eerder nog !!!

Experts betwijfelden al dat het om de echte Picasso zou gaan. Zo waren er volgens kenner Peter van Beveren zeker 16 verschillen tussen de in Roemenië opgegraven tekening en Picasso’s werk Tête d’Arlequin.

AD 19.11.2018

Kortom, het leek inderdaad te mooi om waar te zijn, de vondst in Roemenië van de in 2012 uit de Kunsthal gestolen Tête d’Arlequin van Pablo Picasso, en dat is het hoogstwaarschijnlijk ook. De vinders van het werk, de Roemeense schrijfster Mira Feticu en de Nederlandse journalist Frank Westerman, zijn het slachtoffer geworden van een publiciteitsstunt van twee Belgische theatermakers, schrijven die laatsten.

Want gisteravond kregen Feticu en Westerman een e-mail met de ontnuchterende boodschap: het kunstwerk is nep, de vondst is een opzetje. Belgische theatermakers hadden hen erin geluisd als publiciteitsstunt voor hun nieuwe theaterstuk True Copy, over namaakkunst.

Het duo liet in deze e-mail aan Feticu en Westerman weten, dat de stunt onderdeel is van hun voorstelling True Copy, die donderdag in Antwerpen in première is gegaan. Ze hebben het ook wereldkundig gemaakt via een tweet. De twee zijn vooralsnog niet bereikbaar voor een toelichting.

De kunstwereld jubelde dit weekeinde: de uit de Kunsthal gestolen Picasso is teruggevonden! Maar nu blijkt dat de vinders, twee Nederlandse journalisten, in een publiciteitsstunt zijn getrapt: ,,Dit is ongelooflijk, ik moet eerst m’n woede controleren.”

Na zes jaar zou Picasso’s Tête d’Arlequin alsnog terugkeren naar Nederland. Het schilderij was zaterdag na een tip teruggevonden in Roemenië. De journalist Frank Westerman en de schrijfster Mira Feticu kregen die anonieme tip, reisden vorige week af naar Boekarest, groeven de tekening op en leverde het zaterdag over aan de Roemeense politie. ,,We wilden niet te lang rondlopen met zo’n schilderij”, zegt Feticu telefonisch vanuit Boekarest tegen deze website.

Wereldnieuws 

De spectaculaire vondst werd al snel wereldnieuws. Kenners twijfelden aan de echtheid van de pasteltekening, en naar nu blijkt terecht. Want gisteravond kregen Feticu en Westerman een e-mail met de ontnuchterende boodschap: het kunstwerk is nep, de vondst is een opzetje. Belgische theatermakers hadden hen erin geluisd als publiciteitsstunt voor hun nieuwe theaterstuk True Copy, over namaakkunst.

Feticu is furieus: ,,Het is een bizar verhaal! Ze willen met ons om tafel om  sorry te zeggen, maar ik weet niet of ik dat kan”, zegt de schrijfster die in 2015 een boek publiceerde over de brutale roof uit de Rotterdamse Kunsthal. ,,Eerst moet ik m’n woede controleren.”

De roof werd eerder in scène gezet voor deze foto. © Marco De Swart Fotografie

In het najaar van 2012 werden in totaal zeven kunstwerken uit de Kunsthal meegenomen. De daders waren Roemenen die de schilderijen meenamen naar hun land. De doeken zijn nooit teruggevonden. Een deel werd verbrand.

Echter, kunstdetective Arthur Brand liet al eerder weten dat mogelijk niet alle meesterwerken die werden ontvreemd uit de Rotterdamse Kunsthal in rook zijn opgegaan. Brand was ook blij met de vondst: ,,Dit is fantastisch nieuws.

Feticu: ,,Ook grappen hebben grenzen. We zijn met z’n tweeën naar Roemenië gevlogen, hebben gegraven naar een kunstwerk, twee nachten niet geslapen, ik heb gehuild, gelachen, uren bij de politie gezeten, het is ongelooflijk. Toen ik hun e-mail las met de melding dat het een stunt was, werd ik woedend.”

De ‘Picasso’ die gisteren in Roemenië werd opgegraven. NOS

Roof

Twee Roemeense mannen stalen in oktober 2012 zeven kunstwerken met een waarde van zo’n 18 miljoen euro uit de Kunsthal. Het gaat om ‘Tête d’Arlequin’ (1971) van Pablo Picasso; ‘La Liseuse en Blanc et Jaune’ (1919) van Henri Matisse; ‘Waterloo Bridge, London’ (1901) en ‘Charing Cross Bridge, London’ (1901) van Claude Monet; ‘Femme devant une fenêtre ouverte, dite la Fiancée’ (1888) van Paul Gauguin; ‘Autoportrait’ (circa 1889 – ‘91) van Meyer de Haan; en ‘Woman with Eyes Closed’ (2002) van Lucian Freud.

De dieven begroeven de kunstwerken in een tuin van een leegstaand huis in Roemenië en later op een begraafplaats. De moeder van een van hen zou de doeken een maand nadien hebben opgegraven en in de oven hebben gegooid. Volgens de kunstdetective Brand zijn er sterke aanwijzingen dat twee of drie werken niet zijn verbrand, maar werden verkocht.

Zie ook: Kunstroof KunstHal Rotterdam

‘Nep-Picasso is geen grap, ze zijn net zo erg als de dieven’

AD 20.11.2018 Na de roof van de eeuw moest dit de vondst van de eeuw worden. Maar het werd de grap van de week. Journalisten Frank Westerman en Mira Feticu gingen naar Boekarest om een gestolen Picasso op te graven, maar het kunstwerk bleek nep, een stunt van Belgische theatermakers. Over een Roemeens Picasso-avontuur met bittere nasmaak. ,,Ik voel me genaaid.’’

Blijdschap, zenuwen, twijfel, frustratie, woede, en ja: ook wel bewondering. Het afgelopen weekeinde was een emotionele achtbaan voor schrijvers/journalisten Frank Westerman en Mira Feticu. ,,En ik hóud helemaal niet van achtbanen’’, zegt Feticu. Hun spectaculaire tocht door Roemenië kreeg zondag een wending die zelfs voor een Netflix-serie te zot zou zijn.

Bedenkers Picasso-stunt wilden nepwerk terug in echte collectie

AD 20.11.2018 Het Belgische theaterduo dat de nagemaakte gestolen Picasso in Roemenië begroef, hoopte dat het werk weer zou worden opgenomen in de oorspronkelijke kunstcollectie. De wijze waarop dat wel of niet zou lukken, is onderdeel van het kunstproject, melden de makers op hun website.

De vondst van de in 2012 gestolen Picasso leidde dit weekeinde tot veel reuring in de kunstwereld. Zou de pasteltekening ter waarde van een kleine 20 miljoen euro gevonden zijn?

Nee, dus. Want zondagavond kreeg het Nederlandse schrijversduo dat de Picasso in Boekarest opgroef, het bericht dat ze erin getuind waren: de nagemaakte pasteltekening was onderdeel van een Belgisch kunstproject over namaakwerk, True Copy. ,,Ik ben woedend, ook grappen hebben grenzen’’, reageerde de Roemeens-Nederlandse schrijfster Mira Feticu.

Echt en nep

De Belgen wilden geen verdere toelichting geven, maar melden nu op hun website dat de stunt onderdeel is van de ‘verhaallijn’ over echt en nep in de kunstwereld. Het doel: de nagemaakte uit de Kunsthal gestolen Picasso zou weer terecht moeten komen in de oorspronkelijke Triton-collectie. ,,We dachten niet dat het makkelijk zou zijn, maar we wilden kijken op welk punt het zou stranden, hoe en met wie.”

Performance

De neptekening is 31 oktober begraven in Boekarest, de Belgen stuurden zes brieven met de tip aan Roemenen en Nederlanders. ,,We hadden niet gedacht dat de Nederlanders zo snel zouden reageren en meteen het vliegtuig zouden pakken.’’
De opzet is geen ‘publiciteitsstunt’ zeggen de makers, maar een onderdeel van een performance. Daarom willen ze ook geen toelichting geven in de media.

‘Geroofde Picasso is publiciteitsstunt van Belgische theatermakers’

NU 18.11.2018 Het in 2012 uit de Rotterdamse Kunsthal gestolen werk Tête d’Arlequin van Pablo Picasso is nog steeds zoek. De tekening die na een tip in Roemenië werd gevonden, en die lijkt op dit werk van Picasso, is een publiciteitsstunt van een Belgisch theatergezelschap.

In 2012 werden zeven schilderijen van onder anderen Claude Monet, Pablo Picasso en Henri Matisse gestolen uit de Rotterdamse Kunsthal. De in Nederland wonende Roemeense schrijver Mira Feticu schreef in 2015 een boek over deze kunstroof. De doeken zijn niet teruggevonden.

De tekening, gevonden door Feticu en de Nederlandse journalist Frank Westerman na een anonieme tip, is overhandigd aan de Roemeense autoriteiten. Experts twijfelden al aan de echtheid van het doek.

De Belgische theatermakers laten in een e-mail aan Feticu en Westerman weten dat ze slachtoffer zijn geworden van hun publiciteitsstunt en dat het niet de bedoeling was dat de twee naar Roemenië zouden afreizen. “Helaas is het anders gegaan en dat spijt ons.”

Westerman zegt tegen de NOS dat hij wel om de grap kan lachen. “Ik doe liever onbedoeld mee met een kunstproject dan dat ik mij voor het karretje laat spannen van kunstdieven of oplichters.” Hij laat weten dat Feticu verontwaardigd is.

Lees meer over: Kunstroof picasso Buitenland

Vondst Kunsthal-Picasso blijkt publiciteitsstunt: ‘ik werd woedend’

AD 18.11.2018 De kunstwereld jubelde dit weekeinde: de uit de Kunsthal gestolen Picasso is teruggevonden! Maar nu blijkt dat de vinders, twee Nederlandse journalisten, in een publiciteitsstunt zijn getrapt: ,,Dit is ongelooflijk, ik moet eerst m’n woede controleren.”

Na zes jaar zou Picasso’s Tête d’Arlequin alsnog terugkeren naar Nederland. Het schilderij was zaterdag na een tip teruggevonden in Roemenië. De journalist Frank Westerman en de schrijfster Mira Feticu kregen die anonieme tip, reisden vorige week af naar Boekarest, groeven de tekening op en leverde het zaterdag over aan de Roemeense politie. ,,We wilden niet te lang rondlopen met zo’n schilderij”, zegt Feticu telefonisch vanuit Boekarest tegen deze website.

Wereldnieuws 

De spectaculaire vondst werd al snel wereldnieuws. Kenners twijfelden aan de echtheid van de pasteltekening, en naar nu blijkt terecht. Want gisteravond kregen Feticu en Westerman een e-mail met de ontnuchterende boodschap: het kunstwerk is nep, de vondst is een opzetje. Belgische theatermakers hadden hen erin geluisd als publiciteitsstunt voor hun nieuwe theaterstuk True Copy, over namaakkunst.

Feticu is furieus: ,,Het is een bizar verhaal! Ze willen met ons om tafel om  sorry te zeggen, maar ik weet niet of ik dat kan”, zegt de schrijfster die in 2015 een boek publiceerde over de brutale roof uit de Rotterdamse Kunsthal. ,,Eerst moet ik m’n woede controleren.”

De roof werd eerder in scène gezet voor deze foto. © Marco De Swart Fotografie

In het najaar van 2012 werden in totaal zeven kunstwerken gestolen uit de Kunsthal. De daders waren Roemenen die de schilderijen meenamen naar hun land. De doeken zijn nooit teruggevonden. Een deel is verbrand.

Feticu: ,,Ook grappen hebben grenzen. We zijn met z’n tweeën naar Roemenië gevlogen, hebben gegraven naar een kunstwerk, twee nachten niet geslapen, ik heb gehuild, gelachen, uren bij de politie gezeten, het is ongelooflijk. Toen ik hun e-mail las met de melding dat het een stunt was, werd ik woedend.”

De ‘Picasso’ die gisteren in Roemenië werd opgegraven. NOS

Belgische theatermakers: gestolen ‘Kunsthal-Picasso’ is publiciteitsstunt

NOS 18.11.2018 Het leek te mooi om waar te zijn, de vondst in Roemenië van de in 2012 uit de Kunsthal gestolen Tête d’Arlequin van Picasso, en dat is het hoogstwaarschijnlijk ook. De vinders van het werk, de Roemeense schrijfster Mira Feticu en de Nederlandse journalist Frank Westerman, zijn het slachtoffer geworden van een publiciteitsstunt van twee Belgische theatermakers, schrijven die laatsten.

Het duo laat in een e-mail aan Feticu en Westerman weten, dat de stunt onderdeel is van hun voorstelling True Copy, die donderdag in Antwerpen in première is gegaan. Ze hebben het ook wereldkundig gemaakt via een tweet. De twee zijn vooralsnog niet bereikbaar voor een toelichting.

BERLIN

@berlin_antwerp

BERLIN brought back Picasso’s ‘Tête d’Arlequin’ in the frame of ‘True Copy’. A new performance on Dutch master forger Geert Jan Jansen which revolves around the inherent question of the value of truth. #truecopy #picasso #têtedarlequin => https://t.co/7LpPSaeSXZ

Experts betwijfelden al dat het om de echte Picasso zou gaan. Zo waren er volgens kenner Peter van Beveren zeker 16 verschillen tussen de in Roemenië opgegraven tekening en Picasso’s werk Tête d’Arlequin.

De voorstelling van de Belgische theatergroep Berlin draait om het leven van de Nederlandse meestervervalser Geert Jan Jansen en de vraag wat de waarde van waarheid is, schrijven theatermakers Yves Degryse en Bart Baele. “Een onderdeel van deze voorstelling hebben we de afgelopen maanden in alle stilte voorbereid. We hadden als doel de Tête d’Arlequin van Picasso terug te brengen.” Wie de vervalsing heeft gemaakt, melden de twee theatermakers niet.

Geert Jan Jansen is een bekende vervalser. Bij een inval op zijn Franse landgoed in 1994 stuitte de politie op 1600 kopieën van werken van grootmeesters als Picasso, Dalí, Appel, Matisse en Hockney. Het merendeel was door Jansen gemaakt. “Vandaag hangen er in musea wereldwijd nog steeds enkele werken waarvan niemand vermoedt dat ze eigenlijk van Geert Jan komen”, schrijft de theatergroep. “Welke waarde heeft de waarheid nog? En is het soms niet verfrissender om mee te kunnen gaan in een briljant vormgegeven leugen?”

De twee zeggen dat ze hun kopie van Picasso’s werk op 31 oktober in Roemenië hebben begraven. Een dag later stuurden ze anonieme brieven met de locatie en instructies naar zes adressen: drie in Roemenië en drie in Nederland.

De in Nederland wonende Feticu kreeg ook zo’n brief. Ze reisde met Westerman naar Roemenië. Gisteren vonden ze een tekening. Wie ze nog meer een brief hebben gestuurd, is niet bekend.

‘Goede grap’

Degryse en Baele schrijven dat het niet de bedoeling was dat Feticu en Westerman naar Roemenië zouden gaan. “Helaas is het anders gegaan en dat spijt ons.” Ze willen de vinders graag op korte termijn ontmoeten.

Westerman zegt tegen de NOS dat hij het een goede grap vindt en er wel om kan lachen. “Ik doe liever onbedoeld mee met een kunstproject dan dat ik mij voor het karretje laat spannen van kunstdieven of oplichters.” Feticu is zeer verbolgen, laat Westerman weten.

Feticu met gevonden werk en een print van het gestolen exemplaar Frank Westerman

Twijfel aan echtheid van ‘opgegraven Picasso’

NOS 18.11.2018 Peter van Beveren gelooft er niet in. Hij vermoedt dat de pasteltekening die schrijfster Mira Feticu vond in Roemenië niet de Picasso is die in 2012 werd gestolen in de Kunsthal.

“Ik ken dit werk van Picasso heel erg goed, heb er waarschijnlijk vaker mee onder mijn arm gelopen dan de kunstrovers”, zegt de oud-curator van de Triton Collectie, waar het werk deel van uitmaakte. “Als ik kijk naar de foto’s van de gevonden tekening, dan heb ik ernstige twijfels aan de echtheid.”

Noot van de redactie: Op zondag 18 november is gebleken dat de vinders van het werk hoogstwaarschijnlijk slachtoffer zijn geworden van een publiciteitsstunt van twee Belgische theatermakers. Dat schrijven die laatsten in een e-mail aan de Roemeense schrijfster Mira Feticu en de Nederlandse journalist Frank Westerman. De theatermakers wilden met de stunt reclame maken voor hun voorstelling. Lees hier meer

“De foto’s zijn niet heel erg goed, en het werk kan natuurlijk helemaal zijn verschimmeld en vernield. Maar zelfs dan zijn er te veel afwijkingen. Van Beveren telt er zeker zestien. “De streepjes, de kleuren, de details het klopt niet. Op basis van wat ik zie, denk ik dat het een vervalsing is. Wel een goede trouwens.”

Vergelijking van het origineel met het in Roemenië gevonden werk ArtStack/Mira Feticu

Feticu kreeg anderhalve week geleden een anonieme brief met aanwijzingen waar ze het werk kon vinden in Roemenië. Samen met collega Frank Westerman reisde ze af naar het dorpje Greci, enigszins sceptisch of ze iets zouden vinden. Tot hun verbazing leidden de instructies naar het plastic pakketje met het kunstwerk.

Kort na de ontdekking van het pakketje deed Feticu haar verhaal tegen verslaggever Nicole le Fever:

Video afspelen

Gestolen Picasso mogelijk gevonden onder boom in Roemenië

Frank Westerman zegt dat de Roemeense politie de zaak heeft heropend naar aanleiding van de vondst. Er wordt onder meer forensisch onderzoek gedaan naar de envelop die Mira Feticu heeft ontvangen en op de vindplaats van de tekening. Ook wordt de tekening onderzocht op sporen.

Met behulp van dna-sporen en vingerafdrukken hoopt de politie de tipgever te achterhalen. Die tipgever zou meer informatie kunnen hebben over de zaak en mogelijk ook over de andere werken die nog zoek zijn, of verbrand.

Verder wijst de politie erop dat de hoofddader en zijn moeder, die als medeplichtige is veroordeeld, in de buurt wonen van de plek waar de tekening is gevonden.

Kunsthal

De Kunsthal is nog niet officieel op de hoogte gesteld van de vondst. Een woordvoerder noemt het “fantastisch nieuws” als het waar is, en “volgt de ontwikkelingen nauwgezet”.

Kunstonderzoeker Arthur Brand zegt dat hij hoopt dat het de echte Picasso is. Hij is specialist in het opsporen van verdwenen kunst en hield zich al eerder bezig met de Kunsthal-roof. Foto’s die Feticu ervan maakte, heeft hij vergeleken met beelden van het verloren schilderij.

“Er zijn een paar afwijkingen te zien,” beaamt hij, “maar dat kan worden veroorzaakt door de lichtinval of de hoek waaronder de foto is genomen.” Hij voegt eraan toe dat het, in het geval van een kopie, een goede kopie is.

Verzekeringsfraude?

Van Beveren, die als kenner ook geregeld door de politie in binnen- en buitenland wordt ingeschakeld bij vervalsingszaken, kan alleen maar speculeren over de vraag waarom iemand zo’n speurtocht heeft willen opzetten. “De reden waarom mensen opeens met een vervalst gestolen kunstwerk op de proppen komen, is om verzekeringsgeld op te strijken. Wie het terugbrengt, krijgt vindersloon.”

De voormalige eigenaar heeft na de roof verzekeringsgeld uitgekeerd gekregen. Daarmee is het gestolen kunstwerk eigendom geworden van de verzekeringsmaatschappij.

Bekijk ook;

Gestolen Kunsthal-Picasso mogelijk gevonden in Roemenië

Curator Peter van Beveren kent het werk door en door. “Ik zie te veel afwijkingen. De streepjes, de kleuren, de details het klopt niet.”

Fragment van Tête d’Arlequin Ⓒ PICASSO

’Oud-curator twijfelt aan echtheid tekening Picasso’

Telegraaf 18.11.2018 Oud-curator Peter van Beveren vermoedt dat de pasteltekening die schrijfster Mira Feticu vond in Roemenië niet de Picasso is die in 2012 werd gestolen in de Kunsthal.

„Ik ken dit werk van Picasso heel erg goed, heb er waarschijnlijk vaker mee onder mijn arm gelopen dan de kunstrovers”, zegt de oud-curator van de Triton Collectie, waar het werk deel van uitmaakte, tegen de NOS. „Als ik kijk naar de foto’s van de gevonden tekening, dan heb ik ernstige twijfels aan de echtheid. De foto’s zijn niet heel erg goed, en het werk kan natuurlijk helemaal zijn verschimmeld en vernield. Maar zelfs dan zijn er te veel afwijkingen. De streepjes, de kleuren, de details, het klopt niet. Op basis van wat ik zie, denk ik dat het een vervalsing is. Wel een goede trouwens.”

Bekijk ook:

’Voor mij is het de echte Picasso’

Bekijk ook:

Kunsthal-Picasso mogelijk gevonden in Roemenië

Bekijk meer van; curators pablo Picasso

In Roemenië gevonden ‘Picasso’ is mogelijk vervalsing

AD 18.11.2018 Bij kunstkenners zijn twijfels gerezen over de echtheid van de in Roemenië opgegraven pasteltekening die lijkt op de Picasso die in 2012 verdween uit de Kunsthal in Rotterdam. De kenners baseren zich op foto’s van de vinder van het doek ‘Tête d’Arlequin’ (1971).

Een van de specialisten is Peter van Beveren. Hij is oud-curator van de Triton-collectie waarvan de Picasso deel uitmaakte. De kunstkenner vermoedt dat de in Roemenië gevonden tekening niet de gestolen Picasso is. ,,Ik ken dit werk van Picasso heel erg goed, heb er waarschijnlijk vaker mee onder mijn arm gelopen dan de kunstrovers”, verklaarde hij tegenover de NOS.

Te veel afwijkingen

,,Als ik kijk naar de foto’s van de gevonden tekening, dan heb ik ernstige twijfels aan de echtheid. De foto’s zijn niet heel erg goed en het werk kan natuurlijk helemaal zijn verschimmeld en vernield. Maar zelfs dan zijn er te veel afwijkingen. De streepjes, de kleuren, de details, het klopt niet. Op basis van wat ik zie, denk ik dat het een vervalsing is. Wel een goede trouwens.”

Kunstonderzoeker Arthur Brand is dezelfde mening toegedaan. Hij hield zich de afgelopen jaren bezig met de kunstroof en ziet eveneens afwijkingen tussen de foto’s en het echte kunstwerk.

Anonieme tip

Het doek is gevonden door de uit Roemenië afkomstige en in Nederland woonachtige schrijfster Mira Fetuci. Zij publiceerde in 2015 een boek over de brutale roof. De Picasso werd zes jaar geleden samen met zes andere werken uit de Kunsthal gestolen. De daders waren Roemenen die de schilderijen meenamen naar hun land. De doeken zijn nooit teruggevonden. Een deel werd verbrand.

Tien dagen geleden ontving Fetuci op haar werk een anonieme brief. Daarin stond dat het werk van Picasso was verstopt in Roemenië. Onder een boom in het dorp Greci werd inderdaad een pastelkrijttekening in een plastic map gevonden. Deskundigen onderzoeken de tekening nu op echtheid.

Roof

Twee Roemeense mannen stalen in oktober 2012 zeven kunstwerken met een waarde van zo’n 18 miljoen euro uit de Kunsthal. Het gaat om ‘Tête d’Arlequin’ (1971) van Pablo Picasso; ‘La Liseuse en Blanc et Jaune’ (1919) van Henri Matisse; ‘Waterloo Bridge, London’ (1901) en ‘Charing Cross Bridge, London’ (1901) van Claude Monet; ‘Femme devant une fenêtre ouverte, dite la Fiancée’ (1888) van Paul Gauguin; ‘Autoportrait’ (circa 1889 – ‘91) van Meyer de Haan; en ‘Woman with Eyes Closed’ (2002) van Lucian Freud.

De dieven begroeven de kunstwerken in een tuin van een leegstaand huis in Roemenië en later op een begraafplaats. De moeder van een van hen zou de doeken een maand nadien hebben opgegraven en in de oven hebben gegooid. Volgens kunstdetective Brand zijn er sterke aanwijzingen dat twee of drie werken niet zijn verbrand, maar werden verkocht.

Mira Feticu met het door haar gevonden werk. NOS

‘Het leek een schatkaart’, Feticu ging op jacht naar een Picasso

NOS 18.11.2018 “Ik krijg kippenvel als ik het vertel.” Schrijfster Mira Feticu is terug op haar hotelkamer in Boekarest, een paar uur nadat ze een tekening verpakt in plastic heeft opgegraven, mogelijk Picasso’s Tête d’Arlequin, in 2012 gestolen uit de Kunsthal in Rotterdam.

“Misschien is het een grap, misschien ook niet. Voor mij was het een avontuur”, zegt Feticu. “Het was alsof we een schatkaart hadden gekregen.”

Noot van de redactie: Op zondag 18 november is gebleken dat de vinders van het werk hoogstwaarschijnlijk slachtoffer zijn geworden van een publiciteitsstunt van twee Belgische theatermakers. Dat schrijven die laatsten in een e-mail aan de Roemeense schrijfster Mira Feticu en de Nederlandse journalist Frank Westerman. De theatermakers wilden met de stunt reclame maken voor hun voorstelling. Lees hier meer

Het avontuur begon anderhalve week geleden, toen Feticu een brief kreeg toegestuurd, zegt ze via Skype tegen verslaggever Nicole le Fever. “Iemand schreef in het Roemeens dat hij het zat was om het schilderij te bewaken. Hij noemde Picasso en liet twee foto’s zien waar het schilderij zou liggen.”

Vergelijking van het originele schilderij met het in Roemenië gevonden Schilderij ArtStack/Mira Feticu

Bij de roof werden zeven werken gestolen, onder meer twee Monets, een Gauguin en een Matisse. Twee Roemenen werden veroordeeld tot celstraffen van ruim 6 en 5 jaar. De doeken zijn nooit teruggevonden, een deel werd verbrand.

Feticu, afkomstig uit Roemenië en woonachtig in Nederland, schreef een boek over de zaak. Het werd eerder dit jaar uitgebracht in haar geboorteland, waar ook de daders vandaan komen. Ze denkt dat de tipgever haar daarom heeft geschreven.

“Ik geloofde het eerst niet”, zegt ze over de brief. “Ik geloofde het voor 1 procent, maar ik vond het toch belangrijk om te checken. Als een don quichot. Als je zo’n kans krijgt, moet je het checken.”

Een gok

In eerste instantie nam ze contact op met de politie in Nederland. Een rechercheur die aan de zaak had gewerkt beloofde terug te bellen, maar dat gebeurde niet. “Toen dacht ik: ik moet iets doen.”

Bang om sporen te vernietigen was ze niet. “De politie had geen tijd blijkbaar. Wij geloofden ook niet dat we iets zouden vinden. Het was een gok.”

Ik had geen geduld. Ik ging gewoon graven, aldus Mira Feticu.

Samen met collega Frank Westerman reisde ze af naar de omgeving van het dorp Greci. “Het was moeilijk om er te komen. Het was 450 meter van de weg, in de bosjes. Achter een oude boom stond een andere boom met een rood stempel. Daar zou onder een steen het schilderij liggen.”

Op weg naar Greci kochten Feticu en Westerman scheppen. “We dachten dat we de hele dag moesten graven.” Dat bleek mee te vallen, het pakketje lag maar onder een laagje aarde. “Ik was met een stokje gaan graven, want ik had geen geduld. Ik vond het zo belangrijk dat ik gewoon ging graven.”

Op beelden die Westerman maakte van het moment is te zien hoe Feticu enthousiast het plastic pakketje oppakt. “We hebben hem gevonden!”

Video afspelen

Gestolen Picasso mogelijk gevonden onder boom in Roemenië

Of het echt om de gestolen Picasso gaat, moet het onderzoek uitwijzen. “Ik heb geen idee, ik ben geen expert, ik ben geen kubist. Ik kan het alleen vergelijken met een kopietje dat we hebben gemaakt.”

De Kunsthal is nog niet officieel op de hoogte gesteld van de vondst. Een woordvoerder noemt het “fantastisch nieuws” als het waar is, en “volgt de ontwikkelingen nauwgezet”.

Feticu heeft de pastelkrijttekening gisteravond overgedragen aan het Roemeense Openbaar Ministerie. Vandaag neemt ze de politie mee naar de vindplek.

Voor Feticu maakt het verdere onderzoek haast niets meer uit. “Het voelt goed. Misschien hebben we ons belachelijk gemaakt en is het geen Picasso, maar voor mij is het een Picasso omdat ik in het verhaal geloof. Ik hoop dat we iets kunnen teruggeven aan jullie, aan Nederland, aan iedereen eigenlijk.”

Bekijk ook;

Gestolen Kunsthal-Picasso mogelijk gevonden in Roemenië

Kunstroof kan lonen, voor strafvermindering of voor belminuten

Twijfel aan echtheid van ‘opgegraven Picasso’

Gewikkeld in plastic vond Mira Feticu in Roemenië een krijttekening, mogelijk een gestolen Picasso. “Misschien is het een grap, misschien ook niet. Voor mij was het een avontuur.”

’Voor mij is het de echte Picasso’

Telegraaf 18.11.2018 Is de in 2012 uit de Kunsthal in Rotterdam gestolen Picasso terecht? In de Maasstad willen ze vooral niet te vroeg juichen, maar voor de Roemeens-Nederlandse schrijfster en journaliste Mira Feticu, die de zaak na een anonieme tip in een stroomversnelling bracht is er geen twijfel: ,,Ik ben geen expert, maar voor mij is dit sowieso de echte Picasso.”

Fragment van Tête d’Arlequin Ⓒ Picasso

Kunsthal-Picasso mogelijk gevonden in Roemenië

Telegraaf 17.11.2018 In Roemenië is na een anonieme tip mogelijk de Picasso gevonden die in 2012 uit de Kunsthal in Rotterdam werd gestolen.

Het doek is in de Nederlandse ambassadeurswoning in Boekarest overhandigd aan het Roemeense Openbaar Ministerie, zo heeft de Nederlandse ambassadeur Stella Ronner in Roemenië bevestigd, meldt de NOS.

Of het inderdaad om het gestolen werk Tête d’Arlequin gaat, moet uit onderzoek blijken. Het doek is gevonden door de uit Roemenië afkomstige en in Nederland woonachtige schrijfster Mira Fetuci. Zij publiceerde in 2015 een boek over de brutale roof.

De Picasso werd zes jaar geleden samen met zes andere werken uit de Kunsthal meegenomen. De daders waren Roemenen die de schilderijen meenamen naar hun land. De doeken zijn nooit teruggevonden, een deel werd verbrand.

Tien dagen geleden ontving Fetuci op haar werk een anonieme brief. Daarin stond dat het werk van Picasso was verstopt in Roemenië. Onder een boom in het dorp Greci werd inderdaad een pastelkrijttekening in een plastic map gevonden. Deskundigen onderzoeken de tekening nu op echtheid.

Bekijk meer van; schilderijen Roemenië boekarest pablo Picasso kunsthal

Gestolen Picasso Kunsthalroof mogelijk gevonden in Roemenië

AD 17.11.2018 In Roemenië is na een anonieme tip mogelijk de Picasso gevonden die in 2012 uit de Kunsthal in Rotterdam werd gestolen. Het doek is in de Nederlandse ambassadeurswoning in Boekarest overhandigd aan het Roemeense Openbaar Ministerie. Dat bevestigt een woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken.

Het gaat om de in 1971 gemaakte pasteltekening Tête d’Arlequin (Hoofd van een harlekijn), die mogelijk een miljoen euro waard is. Of het inderdaad om de echte tekening van Picasso gaat, moet uit onderzoek blijken.

Het doek is gevonden door de uit Roemenië afkomstige en in Nederland woonachtige schrijfster Mira Fetuci. Zij publiceerde in 2015 een boek over de brutale roof. De Picasso werd zes jaar geleden samen met zes andere werken uit de Kunsthal gestolen. De daders waren Roemenen die de schilderijen meenamen naar hun land. De doeken zijn nooit teruggevonden. Een deel werd verbrand.

Tien dagen geleden ontving Fetuci op haar werk een anonieme brief. Daarin stond dat het werk van Picasso was verstopt in Roemenië. Onder een boom in het dorp Greci werd inderdaad een pastelkrijttekening in een plastic map gevonden. Deskundigen onderzoeken de tekening nu op echtheid.

Roof

De schilderijenroof is een van de grootste kunstroven uit de afgelopen decennia. Twee Roemeense mannen stalen in oktober 2012 zeven kunstwerken uit de Kunsthal. De schilderijen hadden een totale waarde van 18 miljoen euro.

Kunstdetective Arthur Brand liet al eerder weten dat mogelijk niet alle meesterwerken die werden ontvreemd uit de Rotterdamse Kunsthal in rook zijn opgegaan. Brand is blij met de vondst: ,,Dit is fantastisch nieuws. Als het natuurlijk een echte is. Dat zullen we snel genoeg weten.‘’ Brand zegt sterke aanwijzingen te hebben dat meer werken zijn verkocht. ,,Naast deze werken vermoed ik ook een Lucian Freud en twee werken van Monet, laten die snel gevonden worden.‘’

Het gestolen werk uit de Kunsthal AFP

Gestolen Kunsthal-Picasso mogelijk gevonden in Roemenië

NOS 17.11.2018 In Roemenië is na een anonieme tip mogelijk de Picasso gevonden die in 2012 uit de Kunsthal in Rotterdam werd gestolen. Het doek is vanavond in de Nederlandse ambassadeurswoning in Boekarest overhandigd aan het Roemeense Openbaar Ministerie, heeft de Nederlandse ambassadeur Stella Ronner in Roemenië bevestigd.

Noot van de redactie: Op zondag 18 november is gebleken dat de vinders van het werk hoogstwaarschijnlijk slachtoffer zijn geworden van een publiciteitsstunt van twee Belgische theatermakers. Dat schrijven die laatsten in een e-mail aan de Roemeense schrijfster Mira Feticu en de Nederlandse journalist Frank Westerman. De theatermakers wilden met de stunt reclame maken voor hun voorstelling. Lees hier meer

Of het inderdaad om het gestolen werk Tête d’Arlequin gaat, moet uit onderzoek blijken. Het doek is gevonden door de uit Roemenië afkomstige en in Nederland woonachtige schrijfster Mira Feticu. Zij publiceerde in 2015 een boek over de brutale roof.

Vertaling in het Roemeens

De Picasso werd zes jaar geleden samen met zes andere werken uit de Kunsthal meegenomen. De daders waren Roemenen die de schilderijen meenamen naar hun land. De doeken zijn nooit teruggevonden, een deel werd verbrand.

Het boek van Feticu werd onlangs vertaald in het Roemeens. Daarna verscheen ze in de Roemeense media om over haar boek te vertellen. Daarin vertelde ze ook dat ze werkte in de bibliotheek in Den Haag.

“Ik krijg kippenvel als ik het het vertel.” Schrijfster Mira Feticu vertelt over haar vondst.

Video afspelen

Gestolen Picasso mogelijk gevonden onder boom in Roemenië

Anonieme brief

Tien dagen geleden ontving Feticu op haar werk een anonieme brief. Daarin stond dat het werk van Picasso was verstopt in Roemenië. Ze schakelde vervolgens een vriend in, de schrijver Frank Westerman, en samen vertrokken ze naar Oost-Europa. Onder een boom in het dorp Greci, waar volgens de briefschrijver het werk van Picasso was verstopt, vonden de twee inderdaad een pastelkrijttekening in een plastic map.

Deskundigen onderzoeken de tekening nu op echtheid. De Roemeense politie zegt als blijkt dat het niet de echte Picasso is, het nog steeds interessant is om te achterhalen wie de briefschrijver is, omdat die mogelijk meer weet van de zaak.

Greci ligt naast de plaats waar een van de daders van de diefstal vandaan komt. Wie de brief heeft verstuurd, is volstrekt onduidelijk.

Mira Feticu en Frank Westerman op het pontje over de Donau NOS

‘Geroofde Picasso mogelijk teruggevonden in Roemenië’

NU 17.11.2018 In de woning van de Nederlandse ambassadeur in Roemenië is een gevonden schilderij overhandigd aan de Roemeense autoriteiten. Deskundigen onderzoeken of het om een uit de Kunsthal gestolen werk van Picasso,Tête d’Arlequin, gaat. Een woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken bevestigt berichtgeving van de NOS daarover.

In 2012 werden zeven schilderijen van onder anderen Claude Monet, Pablo Picasso en Henri Matisse gestolen uit de Rotterdamse Kunsthal.

De in Nederland wonende schrijfster Mira Fetuci, die in 2015 een boek schreef over deze kunstroof, kreeg tien dagen geleden een anonieme tip en vond vervolgens een pastelkrijttekening in een plastic map onder een boom in een Roemeens dorp, meldt de NOS.

De kunstroof was het werk van Roemenen die de schilderingen meenamen naar hun land. De doeken zijn niet teruggevonden. Een deel zou zijn verbrand.

Lees meer over: Kunstroof picasso Buitenland

Resultaat onderzoek commissie-Ekkart – Roofkunst 2e wereldoorlog oktober 10, 2018

Posted by jandewandelaar in commissie-Ekkart, roofkunst, wo2.
Tags: , , , , ,
add a comment

De Emmaüsgangers wordt ingepakt, ca. augustus 1939. Geheel rechts Dirk Hannema. © Museum Boijmans VanBeuningen, Rotterdam.

Resultaat onderzoek roofkunst in Nederland

De Nederlandse musea hebben 170 kunstvoorwerpen in bezit die mogelijk voor of tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn geroofd van Joodse eigenaren. Dat is de uitkomst van jarenlang onderzoek dat musea in hun collecties hebben gedaan. Vrijwel alle musea zijn daar nu mee klaar, alleen het Rijksmuseum heeft meer tijd nodig, meldt Trouw.

Het gaat om schilderijen, tekeningen, sculpturen en andere kunstobjecten die mogelijk door de nazi’s zijn geroofd. De werken bestaan soms uit meerdere stukken, waardoor het volgens de krant om honderden voorwerpen gaat. Op de website Museale Verwervingen vanaf 1933 staat een overzicht van alle objecten.

Salomé met het hoofd van Johannes de Doper van Jan Adam Kruseman in het Rijksmuseum is een van de kunstwerken waarvan de herkomst twijfelachtig is. Op de website staat dat het onduidelijk is wie dit schilderij heeft ingebracht bij een Amsterdamse veiling in 1943.

Een woordvoerder van de organisatie die sinds 2009 herkomstonderzoek doet bij Nederlandse musea zegt in een reactie dat dat onderzoek nog loopt.

Telegraaf 12.03.2020

Na jaren onderzoek is duidelijk welke kunstvoorwerpen waarschijnlijk voor en tijdens de oorlog van Joden zijn gestolen.

42 musea hebben voorwerpen met een dergelijke onduidelijke herkomst, staat in de inventarisatie op de website van het project Museale Verwervingen vanaf 1933. Het gaat onder meer om het werk Salomé met het hoofd van Johannes de Doper van de schilder Jan Adam Kruseman, dat in het Rijksmuseum in Amsterdam hangt.

De inventarisatie heeft tot doel de oorspronkelijke eigenaren te vinden en het werk terug te geven. De betrokken musea, die kunst afkomstig uit de Tweede Wereldoorlog in bezit hebben, onderzochten de afgelopen tien jaar of die kunst roofkunst zou kunnen zijn. De meeste musea hebben dat onderzoek nu afgerond, alleen het Rijksmuseum heeft meer tijd nodig vanwege de omvang van de collectie.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog roofden de nazi’s in Europa op grote schaal kunst. In Nederland werden duizenden schilderijen, tekeningen en andere kunstvoorwerpen geroofd of voor een te lage prijs gekocht. Ook is er door Joden veel kunst achtergelaten, toen zij tijdens de oorlog op de vlucht sloegen.

In 1997 startte de commissie-Ekkart onderzoek naar het kunstbezit van de Nederlandse Staat. Een jaar later zijn musea begonnen met onderzoek naar hun eigen collecties.

Sinds 2002 zijn inmiddels zo’n 460 kunstwerken teruggegeven !!

In 42 Nederlandse musea hangt mogelijk van Joden geroofde kunst !!

Gemeentemuseum Den Haag, Museum De Lakenhal en Museum Prinsenhof bezitten mogelijk kunstvoorwerpen die zijn geroofd van Joden voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat blijkt volgens dagblad Trouw uit een inventarisatie van de website Museale Verwervingen vanaf 1933. Landelijk staat de teller op 170 kunstwerken die wellicht onder de noemer roofkunst kunnen vallen. De regionale musea bezitten er samen 25.

De Lakenhal in Leiden en Gemeentemuseum Den Haag zeggen open te staan voor erfgenamen die zich melden voor kunststukken. ‘We willen altijd de dialoog aangaan’, zegt Minke Schat van het Leidse museum.

Anne de Haij zegt dat Gemeentemuseum Den Haag open staat voor gespreken over de herkomst van kunstobjecten. De Prinsenhof kon woensdagmiddag nog geen reactie geven.

Er zijn verschillende redenen dat de kunstwerken een problematische herkomstgeschiedenis hebben. Zo kan het zijn dat het niet duidelijk is dat Joodse verzamelaars of handelaren het object op geheel vrijwillige wijze hebben verkocht of geschonken in de periode 1933 (jaar dat Hitler aan de macht kwam) tot 1945 (einde Tweede Wereldoorlog).

Ook de kunstwerken die de Nederlandse autoriteiten in beslag hebben genomen vlak na de bevrijding kunnen dubieus zijn. Dit was vaak bezit van oorlogsdelinquenten of door de Duitsers achtergelaten.

Bedenkelijke veilinghuizen in Duitsland en Oostenrijk

Daarnaast waren er verschillende twijfelachtige veilingshuizen in Duitsland en Oostenrijk gedurende het Nazi-regime. De ingebrachte kunstwerken daar bestonden herhaaldelijk uit verbeurd verklaarde goederen van Joden. Van verschillende handelaren en particulieren is daarnaast bekend dat ze in de jaren 1933-1945 vaker roofkunst hebben verhandeld.

Ook Nederlandse handelshuizen lieten zich niet onbetuigd. Een voorbeeld is het Haagse handelshuis Van Marle & Bignell dat vooral in 1942 en 1943 in beslag genomen Joodse inboedel op de markt bracht.

Ook waren er anonieme schenkingen aan musea in de jaren na 1945. Vooral schenkingen die kort na de oorlog plaatsvonden en waarvan de herkomst niet duidelijk is, krijgen het kenmerk problematische herkomst.

Dubieuze schilderijen in Delfts bezit

Aan de hand van drie voorbeelden is goed te zien hoe de kunsthandel tijdens de Tweede wereldoorlog eraan toeging. Zo heeft het Delftse museum Prinsenhof twee dubieuze schilderijen in het bezit. Het schilderij Allegorie op de gerechtelijke moord op Johan van Oldenbarneveldt is er daar één van.

De maker is niet bekend. Het schilderij kwam tijdens de Tweede Wereldoorlog in handen van het Haagse handelshuis Van Marle & Bignell. Hoe het daar terecht is gekomen, is onbeken.Het is daarnaast niet te herleiden hoe het in 1950 in het bezit van Prinsenhof kwam.

Het Leidse museum De Lakenhal heeft vier kunstwerken die wellicht onder roofkunst vallen. Eén daarvaan is een stilleven van Jacob van der Merck. De kunstenaar overleed in 1664 in de Sleutelstad. Zijn schilderij heeft sindsdien een groot gedeelte van West-Europa gezien.

In november 1935 kwam het schilderij aan bij handelshuis Mandelbaum & Kronthal uit Berlijn. Dit bedrijf was in juli van dat jaar ontdaan van alle niet-Arische invloeden. Onbekend is hoe het schilderij in het bezit kwam van het Duitse veilinghuis. Nadat het daar onder de hamer was gegaan, hing het schilderij in Stockholm en Amsterdam, totdat het vlak voor de oorlog in De Lakenhal terechtkwam.

Aanspraak erfenis

Het Gemeentemusem Den Haag heeft maar liefst negentien van de 170 bekende verdachte kunstwerken in zijn bezit. Eén daarvan is nu ook in het museum te zien. De rest staat in de depots. Het gaat daarbij om een object van aardewerk met de naam Albarello, dat het museum al sinds 1936 in bezit heeft. Het werd gekocht bij een veiling van Julius Böhler in München. Deze had hem uit de collectie van de joodse verzamelaar Margarete Oppenheim.

De familie Oppenheim woonde in de villa Oppenheim aan de Wannsee. Dat huis werd later bekend omdat de nationaalsocialisten er de Wannseeconferentie hielden. De weduwe Margarethe Oppenheim overleed in september 1935. De collectie werd in 1936 bij Julius Böhler in Berlijn geveild. Onduidelijk is of de erven Oppenheim ooit enige aanspraak op het tegoed van deze veiling hebben kunnen laten gelden.

Zie ook: Roofkunst 2e wo

De website met mogelijke roofkunstwerken; Website Museale Verwervingen vanaf 1933

Roofkunst voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog – Historiek

Roofkunst – Wikipedia

Doel · ‎Geschiedenis van de … · ‎Commissie en … · ‎Claims, restituties en …

Roofkunst uit de Tweede Wereldoorlog – De Dokwerker

Grootste kunstroof door de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog …

Roofkunst uit Tweede Wereldoorlog eindelijk voor publiek | Buitenland …

Online zoeken naar roofkunst uit Tweede Wereldoorlog | NOS

Hoe zij hun in de Tweede Wereldoorlog geroofde kunst terugkregen …

Deze man jaagt al decennia op de roofkunst van de nazi’s, en weet …

Teruggave kunst Tweede Wereldoorlog – Rijksoverheid

Documentaire: de zoektocht naar roofkunst WO II – EenVandaag

Roofkunst 2e wereldoorlog

kunstroof tweede wereldoorlog film

gestolen kunst database

roofkunst deventer

register gestolen kunst

goudstikker collectie

kunst tweede wereldoorlog

roofkunst nazis

altaussee zoutmijn

Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende

Roofkunst: ook regionale musea hebben het misschien in bezit

OmroepWest 10.10.2018 Gemeentemuseum Den Haag, Museum De Lakenhal en Museum Prinsenhof bezitten mogelijk kunstvoorwerpen die zijn geroofd van Joden voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat blijkt volgens dagblad Trouw uit een inventarisatie van de website Museale Verwervingen vanaf 1933. Landelijk staat de teller op 170 kunstwerken die wellicht onder de noemer roofkunst kunnen vallen. De regionale musea bezitten er samen 25.

De Lakenhal in Leiden en Gemeentemuseum Den Haag zeggen open te staan voor erfgenamen die zich melden voor kunststukken. ‘We willen altijd de dialoog aangaan’, zegt Minke Schat van het Leidse museum. Anne de Haij zegt dat Gemeentemuseum Den Haag open staat voor gespreken over de herkomst van kunstobjecten. De Prinsenhof kon woensdagmiddag nog geen reactie geven.

Er zijn verschillende redenen dat de kunstwerken een problematische herkomstgeschiedenis hebben. Zo kan het zijn dat het niet duidelijk is dat Joodse verzamelaars of handelaren het object op geheel vrijwillige wijze hebben verkocht of geschonken in de periode 1933 (jaar dat Hitler aan de macht kwam) tot 1945 (einde Tweede Wereldoorlog). Ook de kunstwerken die de Nederlandse autoriteiten in beslag hebben genomen vlak na de bevrijding kunnen dubieus zijn. Dit was vaak bezit van oorlogsdelinquenten of door de Duitsers achtergelaten.

Bedenkelijke veilinghuizen in Duitsland en Oostenrijk

Daarnaast waren er verschillende twijfelachtige veilingshuizen in Duitsland en Oostenrijk gedurende het Nazi-regime. De ingebrachte kunstwerken daar bestonden herhaaldelijk uit verbeurd verklaarde goederen van Joden. Van verschillende handelaren en particulieren is daarnaast bekend dat ze in de jaren 1933-1945 vaker roofkunst hebben verhandeld. Ook Nederlandse handelshuizen lieten zich niet onbetuigd. Een voorbeeld is het Haagse handelshuis Van Marle & Bignell dat vooral in 1942 en 1943 in beslag genomen Joodse inboedel op de markt bracht.

Ook waren er anonieme schenkingen aan musea in de jaren na 1945. Vooral schenkingen die kort na de oorlog plaatsvonden en waarvan de herkomst niet duidelijk is, krijgen het kenmerk problematische herkomst.

Dubieuze schilderijen in Delfts bezit

Aan de hand van drie voorbeelden is goed te zien hoe de kunsthandel tijdens de Tweede wereldoorlog eraan toeging. Zo heeft het Delftse museum Prinsenhof twee dubieuze schilderijen in het bezit. Het schilderij Allegorie op de gerechtelijke moord op Johan van Oldenbarneveldt is er daar één van. De maker is niet bekend. Het schilderij kwam tijdens de Tweede Wereldoorlog in handen van het Haagse handelshuis Van Marle & Bignell. Hoe het daar terecht is gekomen, is onbeken.Het is daarnaast niet te herleiden hoe het in 1950 in het bezit van Prinsenhof kwam.

Het Leidse museum De Lakenhal heeft vier kunstwerken die wellicht onder roofkunst vallen. Eén daarvaan is een stilleven van Jacob van der Merck. De kunstenaar overleed in 1664 in de Sleutelstad. Zijn schilderij heeft sindsdien een groot gedeelte van West-Europa gezien. In november 1935 kwam het schilderij aan bij handelshuis Mandelbaum & Kronthal uit Berlijn. Dit bedrijf was in juli van dat jaar ontdaan van alle niet-Arische invloeden. Onbekend is hoe het schilderij in het bezit kwam van het Duitse veilinghuis. Nadat het daar onder de hamer was gegaan, hing het schilderij in Stockholm en Amsterdam, totdat het vlak voor de oorlog in De Lakenhal terechtkwam.

Aanspraak erfenis

Het Gemeentemusem Den Haag heeft maar liefst negentien van de 170 bekende verdachte kunstwerken in zijn bezit. Eén daarvan is nu ook in het museum te zien. De rest staat in de depots. Het gaat daarbij om een object van aardewerk met de naam Albarello, dat het museum al sinds 1936 in bezit heeft. Het werd gekocht bij een veiling van Julius Böhler in München. Deze had hem uit de collectie van de joodse verzamelaar Margarete Oppenheim.

De familie Oppenheim woonde in de villa Oppenheim aan de Wannsee. Dat huis werd later bekend omdat de nationaalsocialisten er de Wannseeconferentie hielden. De weduwe Margarethe Oppenheim overleed in september 1935. De collectie werd in 1936 bij Julius Böhler in Berlijn geveild. Onduidelijk is of de erven Oppenheim ooit enige aanspraak op het tegoed van deze veiling hebben kunnen laten gelden.

LEES OOK:

Meer over dit onderwerp: DELFT DEN HAAG LEIDEN LAKENHAL PRINSENHOF GEMEENTEMUSEUM KUNST TWEEDE WERELDOORLOG

‘Mogelijk honderden kunstwerken in Nederlandse musea geroofd van Joden’

NOS 10.10.2018 Er zijn 170 schilderijen, tekeningen, sculpturen en andere kunstobjecten die mogelijk door de nazi’s zijn geroofd, in kaart gebracht.

In 42 Nederlandse musea staan kunstwerken die mogelijk zijn gestolen van Joden voor of tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat is de conclusie na jarenlang eigen onderzoek door musea, meldt Trouw.

Het gaat om 170 schilderijen, tekeningen, sculpturen en andere kunstobjecten die mogelijk door de nazi’s zijn geroofd. De werken bestaan soms uit meerdere stukken, waardoor het volgens de krant om honderden voorwerpen gaat. Op de website Museale Verwervingen vanaf 1933 staat een overzicht van alle objecten.

Salomé met het hoofd van Johannes de Doper van Jan Adam Kruseman in het Rijksmuseum is een van de kunstwerken waarvan de herkomst twijfelachtig is. Op de website staat dat het onduidelijk is wie dit schilderij heeft ingebracht bij een Amsterdamse veiling in 1943.

Een woordvoerder van de organisatie die sinds 2009 herkomstonderzoek doet bij Nederlandse musea zegt in een reactie dat dat onderzoek nog loopt.

De openbare inventarisatie is bedoeld om de gestolen kunst terug te geven aan de rechtmatige eigenaren.

De website met mogelijke roofkunstwerken; Website Museale Verwervingen vanaf 1933

Musea hebben 170 ’geroofde’ kunstwerken

Telegraaf 10.10.2018 Nederlandse musea hebben 170 kunstvoorwerpen in hun collecties die tussen 1933 en 1945 tijdens het naziregime (vermoedelijk) zijn geroofd, geconfisqueerd of gedwongen verkocht. Daaronder zijn 83 schilderijen, 26 tekeningen en 13 joodse rituele objecten. De stukken liggen momenteel in 42 Nederlandse musea.

Dit blijkt uit een jarenlang onderzoek naar de herkomstgeschiedenis van de collecties in musea. De Nederlandse museumvereniging vroeg haar leden in 2009 ’de roofkunst’ vanaf 1933 tot en met het einde van de Tweede Wereldoorlog in kaart te brengen. Aan het onderzoek deden 163 musea mee.

Dagblad Trouw meldt woensdag dat vrijwel alle musea nu klaar zijn met hun onderzoek en dat alleen het Rijksmuseum meer tijd nodig heeft. De hele inventarisatie stukken is te zien op de website van het project Museale Verwervingen. Het doel ervan is de eigenaren te vinden en het werk terug te geven. Museum Boijmans van Beuningen, dat dertig ’foute’ kunstwerken had, gaf er al zes terug, aldus Trouw.

Bekijk meer van;  kunstwerken musea roofkunst

‘Roofkunst Tweede Wereldoorlog gevonden in 42 Nederlandse musea’

NU 10.10.2018 Ruim 40 Nederlandse musea hebben in totaal 170 kunstvoorwerpen in bezit die mogelijk voor of tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gestolen van Joodse eigenaren, blijkt woensdag na jarenlang onderzoek door musea.

Sommige van de 170 kunstvoorwerpen bestaan uit meerdere stukken, zodat het uiteindelijk om enkele honderden voorwerpen gaat, meldt Trouw.

42 musea hebben voorwerpen met een dergelijke onduidelijke herkomst, staat in de inventarisatie op de website van het project Museale Verwervingen vanaf 1933. Het gaat onder meer om het werk Salomé met het hoofd van Johannes de Doper van de schilder Jan Adam Kruseman, dat in het Rijksmuseum in Amsterdam hangt.

De inventarisatie heeft tot doel de oorspronkelijke eigenaren te vinden en het werk terug te geven. De betrokken musea, die kunst afkomstig uit de Tweede Wereldoorlog in bezit hebben, onderzochten de afgelopen tien jaar of die kunst roofkunst zou kunnen zijn. De meeste musea hebben dat onderzoek nu afgerond, alleen het Rijksmuseum heeft meer tijd nodig vanwege de omvang van de collectie.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog roofden de nazi’s in Europa op grote schaal kunst. In Nederland werden duizenden schilderijen, tekeningen en andere kunstvoorwerpen geroofd of voor een te lage prijs gekocht. Ook is er door Joden veel kunst achtergelaten, toen zij tijdens de oorlog op de vlucht sloegen.

In 1997 startte de commissie-Ekkart onderzoek naar het kunstbezit van de Nederlandse Staat. Een jaar later zijn musea begonnen met onderzoek naar hun eigen collecties. Sinds 2002 zijn zo’n 460 kunstwerken teruggegeven.

Lees meer over: Tweede Wereldoorlog kunst

Geroofde kunst ontdekt in 42 Nederlandse musea

AD 10.10.2018 De Nederlandse musea hebben 170 kunstvoorwerpen in bezit die mogelijk voor of tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn geroofd van Joodse eigenaren. Dat is de uitkomst van jarenlang onderzoek dat musea in hun collecties hebben gedaan. Vrijwel alle musea zijn daar nu mee klaar, alleen het Rijksmuseum heeft meer tijd nodig, meldt Trouw.

Sommige van die 170 voorwerpen bestaan uit meerdere stukken zodat het uiteindelijk om enkele honderden voorwerpen gaat. 42 Musea hebben met een dergelijke onduidelijke herkomst te maken, blijkt uit een inventarisatie op de website van het project Museale Verwervingen vanaf 1933. Het doel van deze inventarisatie is om de eigenaren te vinden en het werk terug te geven.

In 1997 startte de commissie-Ekkart onderzoek naar het kunstbezit van de Nederlandse staat. Een jaar later zijn de Nederlandse musea dat voor hun eigen collecties ook gaan doen. Sinds 2002 zijn al 460 kunstwerken teruggegeven.