jump to navigation

Kees van Kooten op Haagse muur Leyweg hoek Gramsbergenlaan november 24, 2020

Posted by jandewandelaar in den haag, escamp, Gramsbergenlaan, Kees van Kooten, Leyweg, muurkunst, Muurschildering.
Tags: , , , , , ,
1 comment so far

Kees van Kooten wordt geëerd met muurtekst op pand in Escamp

In stadsdeel Escamp is binnenkort een tekst van de hand van Kees van Kooten te vinden op een pand aan de Leyweg op de hoek met de Gramsbergenlaan. “Ik heb er natuurlijk al een stel gemaakt. Van Q65, Golden Earring en de Tielman Brothers. En Kees van Kooten zat altijd wel een beetje in mijn achterhoofd”, vertelt initiatiefnemer Henk Augustijn aan Den Haag FM.

“Toen zag ik het boekje Haikoots (een verzameling gedichten op basis van Haiku pricipes, red.) in de boekhandel liggen, dat sloeg ik open en ik zag de tekst die nu op de muur komt en ik wist gelijk: dat is de tekst”, vervolgt Augustijn.

“Toen ben ik een beetje op onderzoek uitgegaan en ik kwam een mooi plekkie ervoor tegen op de hoek van de Vreeswijkstraat waar hij geboren is. Daarop heb ik een mailtje gestuurd naar het stadsdeelkantoor: ‘Kan ik een aanvraag indienen?’ Dat ging heel vlot, twee weken later kreeg ik antwoord: ‘Ga je gang’.”

De bedoeling was dat de muurschildering al te zien zou zijn, maar door werkzaamheden is het nog niet mogelijk gebleken om de tekst daadwerkelijk op het pand te plaatsen. De verwachting is nu dat dat komende week zal gebeuren. Ringo Mollinger draagt zorg voor de schildering van de tekst op het pand.

Omdat er door corona geen evenement van de onthulling kan worden gemaakt is er de Facebookpagina ‘Muurkoot’, daarop zijn bijdragen te vinden van stadsdichter Victor Meijerwethouder Martijn Balster en stadsdeeldirecteur Harm Benthem.

Ook nachtburgemeester in ruste René Bom heeft een bijdrage geleverd, hij ging op pad naar het geboortehuis van Van Kooten om daar herinneringen op te halen aan de Haagse cabaretier en schrijver. Het geboortehuis van de 79-jarige Van Kooten stond in dezelfde buurt als waar de muurtekst komt; hij groeide op in de Vreeswijkstraat.

Sarcofagen gevonden in Egyptische necropolis november 14, 2020

Posted by jandewandelaar in Djoser, dodenstad, egypte, necropolis, Ptolemaeïsche dynastie, Sakkara, Sarcofagen, Unesco-werelderfgoedlijst.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

 

Archeologen doen grote vondst in Egypte: ruim 100 sarcofagen van 2500 jaar oud

AD 14.11.2020 Archeologen hebben in de necropolis Sakkara ten zuiden van de Egyptische hoofdstad Caïro ruim honderd sarcofagen gevonden.

Minister van Oudheden en Toerisme Khaled al-Anani zei dat de sarcofagen in goede staat verkeren en dat er ook ruim veertig beelden van goden en een aantal maskers zijn gevonden.

Lees ook;

Een archeoloog maakt een standbeeld schoon tijdens de onthulling van de sarcofagen in Sakkara. © AFP

Mummie

De ruim honderd houten kisten dateren van de Late Periode (722-332 voor Christus) en de daaropvolgende Ptolemeïsche Periode. De kisten zijn aangetroffen op 12 meter diepte. Archeologen hebben een sarcofaag geopend en daarin een mummie aangetroffen.

Sakkara ligt ongeveer 30 kilometer ten zuiden van Caïro. Aan de horizon ligt de bekende trappiramide van farao Djoser (ongeveer 2650 voor Christus). De woestijn bij het dorp werd duizenden jaren lang gebruikt als begraafplaats voor belangrijke personen in het oude Egypte.

Tweede vondst in korte tijd

Twee maanden geleden vonden archeologen al 27 sarcofagen in de necropolis. Deze werden 2500 jaar geleden begraven, meldde de BBC. De toenmalige ontdekking werd door experts al één van de grote vondsten in zijn soort genoemd.

De houten sarcofagen tijdens de onthulling van de grote archeologische vondst. © AFP

Archeologen maken maskers en standbeelden schoon tijdens de onthulling van de sarcofagen in Sakkara. © AFP

De sarcofagen worden getoond aan de toegestroomde media bij de necropolis. © EPA

Ruim honderd sarcofagen gevonden in Egyptische necropolis

NU 14.11.2020 Archeologen hebben in de necropolis Sakkara ten zuiden van de Egyptische hoofdstad Caïro ruim honderd doodskisten gevonden. Volgens de minister van Oudheden en Toerisme Khaled al-Anani verkeren de sarcofagen in goede staat.

Naast de doodskisten werden ook ruim veertig beelden van goden en een aantal maskers gevonden.

De ruim honderd houten kisten dateren van de Late Periode (722-332 voor Christus) en de daaropvolgende Ptolemeïsche Periode. De kisten zijn aangetroffen op 12 meter diepte. Archeologen hebben een sarcofaag geopend en daarin een mummie aangetroffen.

Sakkara ligt ongeveer 30 kilometer ten zuiden van Caïro. Aan de horizon ligt de bekende trappiramide van farao Djoser (ongeveer 2650 voor Christus). De woestijn bij het dorp werd duizenden jaren lang gebruikt als begraafplaats voor belangrijke personen in het oude Egypte.

In september werden ook al sarcofagen aangetroffen in de necropolis. Het ging destijds om 27 doodskisten, die volgens de wetenschappers goed bewaard zijn gebleven.

Bij de opgravingen werden ook tientallen beelden aangetroffen. (Foto: ANP)

Lees meer over: Egypte Buitenland

Egyptische archeologen vinden honderd sarcofagen in het zuiden van Cairo AFP

Opnieuw grote vondst van sarcofagen in ‘dodenstad’ Sakkara

NOS 14.11.2020 In Sakkara in Egypte hebben archeologen minstens honderd oude sarcofagen en veertig vergulde beelden gevonden. In sommige van de verzegelde sarcofagen zaten goed bewaarde mummies.

Archeologen vermoeden dat de sarcofagen en beelden ongeveer 2500 jaar geleden werden begraven in de necropolis, of ‘dodenstad‘. De ontdekte voorwerpen gaan waarschijnlijk terug tot de Ptolemaeïsche dynastie, die zeker 300 jaar lang over Egypte regeerde.

Om onderzoek te doen naar de manier waarop de lichamen bewaard zijn, hebben onderzoekers röntgenfoto’s gemaakt van de mummies.

Tentoonstelling bij piramides

De kleurrijk versierde vondsten zijn tijdelijk tentoongesteld aan de voet van de beroemde trappenpiramide van Djoser in Sakkara. Daarna worden ze verdeeld onder drie Egyptische musea, heeft de verantwoordelijke Egyptische minister laten weten.

De sarcofagen worden tijdelijk tentoongesteld aan de voet van de beroemde Djoser-piramide AFP

Archeologen vonden naast honderd sarcofagen minstens veertig beelden AFP

De beelden worden onderzocht en vervolgens tentoongesteld in Egyptische musea AFP

Met röntgenfoto’s wordt onderzocht hoe de mummies 2500 jaar bewaard konden blijven AFP

Het is de tweede keer in korte tijd dat archeologen zo’n grote vondst doen in Sakkara. In oktober werden tientallen Egyptische sarcofagen ontdekt. De ‘dodenstad’ werd in de jaren 70 opgenomen op de Unesco-werelderfgoedlijst.

De nieuwe ontdekkingen moeten een impuls geven aan de toeristensector, die te lijden heeft gehad onder eerdere politieke onrust in 2011 en de huidige coronapandemie.

BEKIJK OOK;

Rockmuziek is prima geschikt voor klassieke instrumenten !! november 10, 2020

Posted by jandewandelaar in Tjeerd Top.
Tags: , ,
add a comment

Rockmuziek is prima geschikt voor klassieke instrumenten – maar gooi eerst de partituur uit het raam

Scheurende cello’s en ronkende violen: klassieke bewerkingen van rocksongs zijn bijzonder populair. De Volkskrant zette de interessantste op een rij.

VK 09.11.2020 Was het toeval of moest het zo zijn? Op 6 oktober overleed Edward (‘Eddie’) Van Halen. De gitarist die zijn kinderjaren doorbracht in de Nijmeegse Rozemarijnstraat en als genaturaliseerde Amerikaan zou uitgroeien tot de grootste gitaarvernieuwer sinds Jimi Hendrix, werd 65 jaar oud.

Laat nou net die maand de release gepland staan van het nieuwe album van violist Tjeerd Top (42). Anderhalf jaar eerder had hij een hommage aan Van Halen opgenomen. Top, plaatsvervangend concertmeester van het Concertgebouworkest, bewerkte Eruption, de legendarische 1 minuut en 42 seconden durende solo van Van Halens debuutplaat, voor viool. Het werd de opener van Tops album Fragile.

Dat album (op cd én vinyl) is er dus nu. Naast werk van Van Halen staan er nummers op van onder meer Muse, Led Zeppelin en de Red Hot Chili Peppers. Het past in een trend: de laatste jaren zie je opvallend vaak bewerkingen van pop- en rocknummers op albums van klassieke musici, al dan niet ingeklemd tussen de canonieke componisten. Die nummers worden vaak vrijwel noot voor noot uitgeschreven en nagespeeld. Kortom: ze worden behandeld alsóf het klassieke muziek is.

De tijd dat er in klassieke kringen neerbuigend werd gesproken over pop, is voorbij. De term ‘lichte muziek’ raakt op conservatoria in onbruik. Een keiharde hiërarchie tussen de genres is er voor Top en vele gelijkgestemde generatiegenoten niet. Ze zijn opgegroeid met Vivaldi én luisterden van jongs af aan naar pop en rock (toegegeven: wel vaak van het wat complexere soort), en ze voelen zich niet langer geremd om die liefde te delen.

Maar werkt het ook, popmuziek, rock op ‘klassieke’, akoestische instrumenten? En zo ja: waar ligt dat dan aan? We bespreken zeven verklassiekte uitvoeringen.

1. Tjeerd Top – Eruption

Het duurt even voordat je het doorhebt, maar vanaf de snelle arpeggio’s (akkoorden die noot voor noot worden gespeeld) is het onmiskenbaar dé solo (oké, die bijdrage op Michael Jacksons Beat It mag er ook zijn) van Eddie Van Halen – maar dan zonder Marshall-versterker op de hoogste stand, en op een Stradivarius. Wat deze versie zo gaaf maakt, is dat Top niet alleen oog heeft voor het toonmateriaal, de ongeschreven noten, maar ook voor de sound: hij doet er alles aan om de bijgeluiden van de originele opname na te bootsen.

Top imiteert het gepiep met flageoletten en laat zijn toon rauw verkleuren door dichter tegen de kam aan te strijken. Waar Van Halen op het slot zijn tremoloarm inzet (de hendel aan de gitaar waarmee je de spanning van de snaar en dus de toon kunt verlagen of verhogen), horen we Top aan zijn stemmechaniek draaien voor een duikvlucht van g naar e.

Toch ontbreekt er iets. Je kunt dit nog zo hard afspelen, je onderbuik trilt niet mee. Het mitrailleurachtige snelle aanslaan (shredden) is onmogelijk na te doen met een strijkstok. En in die passage met de arpeggio’s (in het origineel vanaf ongeveer 55 seconden) is de grap nou juist dat Van Halen een soort barokke vioolfiguur imiteert. Hij doet dat door met beide handen op de gitaarhals te spelen (two-hand tapping): door zijn vingers snel tegen de snaar te drukken en die er weer af te laten ketsen, zorgt hij voor een ononderbroken notenstroom. Op de gitaar klinkt het, kortom, bijzonderder.

2. Tjeerd Top – Stairway to Heaven

Ook op de plaat: Stairway to Heaven van Led Zeppelin. Inderdaad: deze muziek doet op sommige momenten best klassiek aan. In het intro is er sprake van contrapunt: we horen twee muzikale lijntjes tegen elkaar ingaan. Maar het geheel voelt wel wat onrustig. Als een violist Bach speelt, accepteren we dat hij of zij af en toe wat tijd rekt, vrijheid neemt in het tempo – dat hoort bij het idioom. En bij het idioom van rock hoort een beat, strakheid. Als je niet met je voet mee kunt tikken, blijkt er toch iets essentieels weg te vallen.

Verder niets dan lof. Van Porcelain, een bagatelle op het comebackalbum Californication van de Red Hot Chili Peppers uit 1999, weet Top echt wat bijzonders te maken. Maar hoe goed hij viool kan spelen, hoor je pas echt als hij aan Paganini of Ysaÿe begint.

3. Orbi – Fight Fire with Fire

Liefhebbers van metal houden ook vaak van zware symfonische muziek, en vice versa. Wie kickt op volume en complexiteit, vindt die in beide genres. Een groep die dat al vroeg begreep, is Metallica, dat dit jaar zijn tweede album uitbracht met het San Francisco Symphony.

De riffs van Metallica blijken ook geliefd bij ensembles – denk aan het Finse Apocalyptica, dat met vier cellisten een coverband begon. Maar de allerbeste Metallica-vertolking ooit (nee, geen chauvinisme) komt gewoon uit Nederland. De debuutplaat van Orbi (The Oscillating Revenge of the Background Instruments) behaalde vorig jaar een keurige 37ste plaats in de lijst beste platen van 2019 volgens de Volkskrant. Vooral dankzij Fight Fire with Fire.

Het is sowieso een goed gekozen nummer, met barokkerig intro. Maar dat fagot (Bram van Sambeek), contrabas (Rick Stotijn), hammondorgel (Sven Figee) en slagwerk (Marijn Korff de Gidts) samen zó gruwelijk hard konden klinken, hadden we niet verwacht. Fagottist Van Sambeek kopieerde de solo’s van gitarist Kirk Hammett tot op de nanoseconde nauwkeurig, de distortion maakte hij, zonder effecten, gewoon met zijn mond, toch blijft er iets van de rijkdom overeind. Na het horen van Van Sambeek, klinkt die oorspronkelijke opname ineens heel plat.

4. Sheku Kanneh-Mason – No Woman, No Cry

De albums van Orbi en Tjeerd Top zijn verschenen op kleine labels, maar ook de majors zien een gat in de markt. De Britse cellist Sheku Kanneh-Mason (21) werd in 2015 bekend toen hij met zijn muzikale familie meedeed aan het tv-programma Britain’s Got Talent. In 2018 werd hij nog beroemder toen hij optrad op de trouwerij van Meghan Markle en prins Harry. Op zijn debuutalbum bij Decca moest wel iets komen te staan wat zou aansluiten bij een groot publiek, dus werd het Eerste celloconcert van Dmitri Sjostakovitsj gekoppeld aan No Woman, No Cry van Bob Marley.

No Woman, No Cry is reggae voor mensen die niet van reggae houden: het kenmerkende ritme, lastig te realiseren op cello, ontbreekt. Het is een ballad met een geijkt melancholisch akkoordenschema (C-G-a-klein-F) en een dalend baslijntje. De melodie is al even eenvoudig.

Wat doet Kanneh-Mason ermee? Hij houdt de begeleiding nog soberder, waardoor de melodie meer nadruk krijgt. Slim, want dan komt het aan op de kwaliteit van zijn toon en zijn subtiele timing. Halverwege brengt hij contrast aan als hij de melodie in gearpeggieerde akkoorden verpakt. Het werkt omdat Kanneh-Mason uitgaat van zijn eigen kwaliteiten, en van die van zijn instrument.

5. 2cellos – Welcome to the Jungle

Wat de cello voor heeft op een heleboel andere instrumenten, is het bereik: je kunt er hoog en laag mee, je kunt de menselijke stem imiteren. Ook voor een stevige gitaarriff heeft de cello genoeg body. En als het om gitaarriffs-op-cello gaat, moet je bij het Kroatisch-Sloveense 2cellos zijn.

Een beetje een fremdkörper in deze lijst is het duo wel. Hun niche is: hits spelen. Hun arrangementen leunen sterk op het feest van herkenning, show staat voorop en op hun platen fungeren fragmentjes Vivaldi of Beethoven juist als tussendoortjes. Maar zeg nou zelf: hun versie van Welcome to the Jungle (origineel: Guns N’ Roses) heeft een heerlijk ritme om eens lekker aan lianen te gaan slingeren.

6. The Section Quartet – No One Knows

Strijkkwartetten hebben niet te klagen over de reikwijdte van hun repertoire. Toch zie je dat juist veel kwartetten naar popbewerkingen neigen. Het begon met het Amerikaanse Kronos Quartet, dat Purple Haze van Jimi Hendrix op plaat zette. Het Nederlandse Zapp 4 wijdde een plaat aan Radiohead. Als je als popartiest een kwartet nodig hebt om je te begeleiden, bel je het eveneens Nederlandse Red Limo String Quartet, dat onder meer Pearl Jam-zanger Eddie Vedder bijstond op tournees.

Interessant, maar niet honderd procent bevredigend, is The Section Quartet, dat wel van effecten gebruikmaakt. Dit kwartet leverde in 2007 een album af, Fuzzbox, met onder meer tracks van Soundgarden en (daar heb je ze weer) Led Zeppelin en Muse.

Beeld Elzeline Kooy

Draai van dat album eens het nummer No One Knows (Queens of the Stone Age), exemplarisch voor wat er bij veel klassieke musici nog misgaat (als je dat zo wilt zien) wanneer ze de overstap maken naar de pop. Wie zijn hele leven gewend is geweest om van blad te spelen en altijd te horen heeft gekregen dat een c ook echt een c moet zijn (loepzuiver dus), zal sneller geneigd zijn om een melodie in concrete, duidelijk afgebakende noten te gieten, terwijl de spanning in veel zanglijnen en gitaarsolo’s in de rock en blues juist voortkomt uit het feit dat er tegen de noot aan wordt geïntoneerd.

7. Quatuor Ébène – Come Together

Dat het repertoire van The Beatles een onuitputtelijke bron voor arrangeurs is, zal niemand verbazen. Onlangs kwam er weer een uitstekende Beatle-bewerking bij. Voor de Cello Biënnale, die onlangs helaas alleen online doorging, smeedde componist David Dramm het album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band om tot een serie instrumentals voor het Amsterdamse Cello Octet. Recensent Frits van der Waa gaf vijf sterren. Was je door honderden keren luisteren immuun geworden voor de talloze details en subtiliteiten, juist door de bewerking kwamen ze weer naar voren.

De livestream is helaas wegens rechtenbeperkingen niet meer terug te zien. Gelukkig kunnen we nog wel eindeloos luisteren naar de strijkkwartetbewerking van Come Together door het Franse topkwartet Quatuor Ébène (van het album Fiction uit 2010). Steady gespeeld, het swingt, flitsende solo, maar het strijkkwartet behoudt zijn gloedvolle klank.

Misschien moeten we ons sowieso eens gaan afvragen of het nog houdbaar is om klassieke muziek te zien als een verzameling composities van mensen die noten hebben uitgeschreven op papier. En moeten we The Beatles gewoon tot de klassieken rekenen.

VERDIENMODEL

Er zijn inmiddels tal van ensembles die van het bewerken van pophits hun verdienmodel hebben gemaakt. Gelikt en vooral uiterst productief is het Amerikaanse Vitamin String Quartet, dat eigenlijk eerder een bedrijf is waar verschillende muzikanten en producers bij betrokken zijn. Al jaren worden er onder deze naam albums uitgebracht met de grootste hits van het jaar, het repertoire reikt van Lana del Rey tot Slayer.

LEES VERDER

Orbi speelt metal op klassieke instrumenten – en nog goed ook. Lees hier ons interview.

Hoe is het om als beroemdste metalband samen te spelen met een symfonieorkest? We spraken Metallica-bassist Robert Trujillo.

MEER OVER; KUNST, CULTUUR EN ENTERTAINMENT KUNST EN ENTERTAINMENT MUZIEK MUZIEKGENRE KLASSIEKE MUZIEK MUZIEKOPTREDEN APOCALYPTICA BACH MERLIJN KERKHOF

Behoud gevelkunstwerk voormalige MTS fotovakschool aan de Tarwekamp 3 Mariahoeve Den Haag november 9, 2020

Posted by jandewandelaar in den haag, gevelkunst, Hubert Hierck , mariahoeve, Tarwekamp 3.
Tags: , , , , ,
add a comment

Mariahoeve bepleit behoud gevelkunstwerk: “Als niemand ingrijpt dan gaat de sloopkogel er tegenaan”

Den HaagFM 09.11.2020 Als het aan het wijkberaad Mariahoeve ligt blijft een kunstwerk, wat nu nog te vinden is aan de gevel van de voormalige MTS fotovakschool aan de Tarwekamp 3, behouden voor de wijk. Dat pleidooi valt te lezen op de Facebookpagina van het wijkberaad. Er is al een tijdelijke locatie in zicht voor het kunstwerk: zwembad Overbosch, al is daar nog geen toestemming voor gegeven. Het pand waaraan het kunstwerk nu nog te vinden is wordt gesloopt, de werkzaamheden daarvoor zijn maandag begonnen.

AD 11.11.2020

Een woordvoerder van wethouder Robert van Asten laat weten dat het gevelkunst behouden blijft. “Het kunstwerk van Hierck aan het pand van de British School is al even in beeld bij Stroom en de gemeente. Het kunstwerk wordt gedemonteerd en er is al een locatie in beeld voor de herplaatsing van het kunstwerk.”

Carlos Martinez van Andel is er van overtuigd dat het bericht heeft geholpen om het werk te behouden. “Naar aanleiding van dit Facebookbericht zijn al wat partijen in actie gekomen, er is het een en ander al in gang gezet”, zegt Van Andel van het wijkberaad tegen Den Haag FM. “Stroom moet je dan aan denken, maar de gemeente zelf ook. Het stadsdeelkantoor was er ook mee bezig. We hebben nu het bericht geplaatst waardoor de raderen zijn gaan draaien, waardoor het lijkt dat het kunstwerk gered is en in ieder geval op tijd van de muur afgehaald wordt.” Ook stuurde SOS Den Haag een brandbrief aan wethouder Robert van Asten waarin ze pleit om het werk te behouden.

“Het is zaak dat het kunstwerk op tijd wordt behouden. Dit hoort gewoon in deze wijk te blijven”, zegt Van Andel. Het door kunstenaar Hubert Hierck gemaakte werk is volgens het wijkberaad van grote cultuurhistorische waarde voor de wijk. “Als we het niet doen, dan gaat het verloren. Als niemand ingrijpt dan gaat de sloopkogel er tegenaan en dan is het weg.” Het mogelijke verlies van het kunstwerk werd bij Stroom Den Haag en het wijkberaad onder de aandacht gebracht door kunstenares Anneloes Groot.

“Waar we nu staan in het proces is dat Stroom Den Haag heeft gezegd ‘wij willen het kunstwerk ook graag behouden’. En zij hebben een alternatieve locatie op het oog en dat is zwembad Overbosch”, zegt Van Andel. “In dat zwembad is al een reliëf-kunstwerk van dezelfde kunstenaar, dus het zou prachtig zijn als dit kunstwerk aan die gevel kan hangen. Voor een bepaalde tijd.” Toestemming daarvoor moet nog door de gemeente gegeven worden. “Daar wachten we nu op.” In basis stelt het wijkberaad dat de gemeente de kosten van 3.000 euro (voor demonteren en opslaan van het werk) zou moeten dragen, als alternatief wordt gedacht aan een crowdfundigscampagne om zelf die kosten te kunnen dragen.

Herplaatsing nieuw pand

In de toekomst is het mogelijk dat het kunstwerk terugkeert in een nieuw pand op de oude locatie, The British School in The Netherlands zou erover nadenken om het werk een plek te geven bij het nieuwe pand. “Op het moment dat ze een nieuw gebouw gaan neerzetten dan gaan ze proberen dit kunstwerk in het nieuwe gebouw te verwerken. Dat heeft de directeur mij aan de telefoon gezegd dat hij zijn best gaat doen om dat te regelen. Dat is wel hun wens in elk geval.”

“Er is wel al een stukje van het kunstwerk gestolen. Er zijn al koperdieven voorbijgekomen. Dat betekent dus dat als er wordt besloten om het kunstwerk te restaureren de kosten hoger zullen zijn. Als The British School besluit om het inderdaad te verwerken dan zullen ze moeten besluiten of ze dat willen doen of dat ze het laten zoals het nu is.”

Stichting Kunstpost

Het pand aan de Tarwekamp 3 in Mariahoeve was jarenlang de thuisplaats van Stichting KunstPost, in de zomer van 2019 werd het pand door de brandweer onveilig verklaard en in december werd besloten dat het pand definitief niet meer open zou gaan.

Kunstwerk Mariahoeve van sloop gered

Den HaagFM 19.11.2020 De voorbereidingen voor de sloop van het oude gebouw van MTS fotovakschool aan de Tarwekamp in Mariahoeve zijn in volle gang en daarmee kwam ook het voortbestaan van het kunstwerk aan de muur mogelijk in gevaar. Via een Facebook-bericht zijn buurtbewoners in actie gekomen en werden gemeentelijke diensten gemobiliseerd. Woensdagochtend werd het kunstwerk voorzichtig gedemonteerd.

“Het is een kunstwerk van Hubert (Huub) Hierck, het is een koper reliëf, het heeft geen naam en hangt hier al sinds 1968”, zegt Carlos Martinez van Andel van Wijkberaad Mariahoeve. Volgens buurtbewoonster Anneloes is dit kunstwerk een onderdeel van een groter aantal kunstwerken in de wijk uit de tijd van de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. Doordat het kunstwerk op een hoek van een blok hangt is het ook gelijk een soort blikvanger, aldus de buurtbewoonster.

Volgens Vincent de Boer van Stroom Den Haag heeft deze kunstenaar veel betekend voor Mariahoeve. “Hij zag zichzelf als estestisch begeleider van de wijk”, zo vertelt De Boer aan Den Haag FM. “Dit is een heel zichtbaar kunstwerk voor Mariahoeve en ik denk dat het daarom ook van belang is dat het voor het publiek behouden blijft en in de wijk te zien is.”

Van Andel van het Wijkberaad ziet het belang van kunst in de wijk breder. “Mariahoeve is door de Rijksdienst van het Cultureel Erfgoed bestempeld tot een wijk met grote cultuurhistorische waarde”, aldus Van Andel, “En de opzet van deze wijk, destijds toen het gebouwd werd, was ruimte, maar ook kunst”. Volgens buurtbewoonster Anneloes staan er verspreid door de wijk zeker zo’n 50 kunstwerken van gerenomeerde kunstenaars.

“Het is voor ons nu heel belangrijk dat dit kunstwerk behouden blijft”, stelt Van Andel, “Vooral ook omdat in het verleden al kunstwerken uit de wijk verdwenen zijn”. Waarschijnlijk komt het tijdelijk aan de gevel van Zwembad Overbosch te hangen. In dat zwembad bevindt zich namelijk al een ander kunstobject van dezelfde kunstenaar. Zowel buurtbewoonster Anneloes als De Boer van Stroom zijn er nog niet zeker van of het kunstwerk ook echt weer teruggeplaatst wordt op het nieuwe gebouw van The British School dat er komt. Maar dat na de demontage de hele beleving van de straat is veranderd, staat voor de buurt wel vast.

Binnenkort !!! Tee-Set op de muur Warmoezierstraat en de Buitenwatersloot te Delft november 6, 2020

Posted by jandewandelaar in Buitenwatersloot, delft, Hugo de Grootplein, muurkunst, Peter Tetterooplein, Tee Set, Warmoezierstraat.
Tags: , , , , , , , , , , ,
4 comments

Telegraaf 18.11.2020

Wereldhit van Delftse band Tee Set moet herleven op kale muur

‘Ma belle amie, you were a child of the sun and the sky and the deep blue sea.’ Die tekst uit het beroemde lied van de Delftse band Tee Set uit 1969 moet binnenkort te lezen zijn op de kale muur van een pand op de hoek van de Warmoezierstraat en de Buitenwatersloot in Delft. Als eerbetoon, zegt initiatiefnemer Harry van Adrichem: ‘Wij noemen Tee Set historisch erfgoed.’

De band wordt in 1965 opgericht door frontman Peter Tetteroo, Gerard Romeyn, Polle Eduard, Carry Janssen en Robbie Plazier. In de jaren daarna wisselt de samenstelling van de band geregeld, maar worden ze ook steeds beroemder, ook in het buitenland. ‘Ze waren verschrikkelijk populair en bekend. Ze hebben overal gespeeld, over heel de wereld. Zuid-Afrika, Australië, Japan, prijzen gewonnen in Turkije…’, vertelt Van Adrichem in het programma West Komt Thuis op Radio West.

De grootste hit komt in 1969 uit: ‘Ma belle amie’. Tijdens een optreden in de Verenigde Staten staat Michael Jackson als jongste lid van de Jackson Five bij Tee-Set in het voorprogramma. Het nummer stijgt naar de vijfde plaats op de Amerikaanse hitlijst. In Nederland krijgt Tee Set een gouden plaat.

‘Aandenken is verdiend’

‘We vinden wel dat de Tee Set een mooi aandenken verdient’, zegt Van Adrichem. De eerste regels van ‘Ma belle amie’ moeten op de muur van een pand in het Westerkwartier komen. ‘Peter Tetteroo is geboren en getogen in de Warmoezierstraat, dus dat lijkt me een hele mooie locatie.’

Maar er is geld nodig, en daarom is Van Adrichem samen met Aad Sosef een crowdfundingsactie begonnen. ‘We willen naar de 5.250 euro. Als we een redelijk bedrag binnen hebben, dan sponsort de gemeente Delft ons aardig mee’, vertelt de inititatiefnemer.

Grote foto

Naast de tekst op de muur willen Van Adrichem en Sosef een grote foto met alle oorspronkelijke bandleden plaatsen op een elektriciteitshuisje op het Hugo de Grootplein. ‘Misschien kunnen we dat nog eens het Peter Tetterooplein noemen.’

Wie iets wil doneren, kan dat via deze link doen.

Meer over dit onderwerp: TEE SET

Delftse wereldhit Ma Belle Amie landt na vijftig jaar op een oude witte muur: ‘Eerbetoon dik verdiend’

AD 31.10.2020  Bij veel jongeren gaat er geen belletje meer rinkelen. Maar de Delftse groep Tee-Set was vijftig jaar geleden zo beroemd dat tijdens een optreden in Amerika ene Michael Jackson als jongste lid van de Jackson Five bij hen in het voorprogramma stond. Hoogste tijd voor een eerbetoon, vinden ze in Delft. Op groot formaat, drie bij drie meter, moet een tekstfragment uit hun grootste internationale hit Ma Bella Amie op een blinde muur verschijnen.

Het refrein zit in het geheugen van menig popliefhebber op leeftijd gegrift: Ma belle amie, you were a child of the sun and the sky, and the deep blue see. De tekst wordt geschilderd op een blinde zijgevel op de hoek van de Warmoezierstraat en de Buitenwatersloot. Het eerbetoon bestaat uit twee delen. Midden op het Hugo de Grootplein wordt een elektriciteitshuisje opgesierd met een schilderij op basis van een foto van de oorspronkelijke bezetting van Tee-Set. Met de toen nog piepjonge bandleden Polle Eduard, Gerard Romeyn, Robbie Plazier, Carry Janssen en frontman Peter Tetteroo.

Lees ook;

0  Time out nodig? Even weg van de stress in Hotel Johannes Vermeer

0  Gouden Eeuw was grote toeristentrekker voor Delft

Het eerbetoon is dik verdiend, aldus Harry van Adrichem

Misverstanden.

,,Het eerbetoon is dik verdiend”, zegt Harry van Adrichem, die nauw betrokken is bij de crowdfundactie die over twee weken van start gaat. In totaal is vijfduizend euro nodig om beide monumenten tot stand te brengen. ,,Tee-Set zette Delft destijds echt op de kaart als popstad. My Belle Amie was een wereldhit, tot in Zuid-Afrika en Australië toe. Ze horen bovendien bij het Westerkwartier en de Olofsbuurt. Peter Tetteroo werd geboren in de Warmoezierstraat en is er zijn hele leven blijven wonen.”

Met Tetteroo, in 2002 overleden aan leverkanker, is direct de grootste troef van de band genoemd. Zijn doorleefde stemgeluid was herkenbaar uit duizenden. Al leidde de combinatie van zijn frêle verschijning met lang blond haar in het buitenland soms tot misverstanden. ,,Ik weet nog dat we in de VS aankwamen”, vertelde Peter Tetteroo in 1994 in een interview. ,,De promotor die ons opving, vroeg paniekerig waar onze zanger was. Die had een grote ouwe neger verwacht.’’

Shocking Blue

Het idee voor het eerbetoon is ontstaan door vergelijkbare initiatieven in Den Haag. Q65, Shocking Blue en The Golden Earrings worden in Den Haag geëerd met songteksten en afbeeldingen op gebouwen. ,,Delftenaar Aad Sosef vroeg zich af waarom er in Delft niet iets vergelijkbaars gebeurde”, zegt Van Adrichem. ,,De broer en zus van Peter Tetteroo vonden het een prima idee om daar verandering in te brengen. Aad zocht vervolgens  contact met mij om hiermee aan de slag te gaan.”

Harry van Adrichem stelde het plan aan de orde in de bestuursvergadering van de belangenvereniging Olofsbuurt-Westerkwartier, waarin hij al vele jaren actief is. ,,Iedereen omarmde het plan. Tee-Set is historisch erfgoed waar we als buurtgenoten en Delftenaren best trots op mogen zijn. De crowdfunding gaat ook via de belangenvereniging lopen, via de site Voorjebuurt.nl. We besteden er ook aandacht aan in onze nieuwsbrief die in een oplage van 2800 stuks in de wijk wordt verspreid.”

Gitaar

Bandlid van het eerste uur Polle Eduard is ‘zeer vereerd’ met de initiatieven rond Tee-Set. Eduard, nog altijd woonachtig in Delft en nog altijd volop actief als professioneel muzikant, vindt het vooral mooi dat zijn jeugdvriend Peter Tetteroo aan de vergetelheid wordt ontrukt. ,,Zeker naar Peter toe is dit prachtig. Hij stond aan de basis van de band en met zijn negroïde stemgeluid was hij de grote attractie. Als Tee-Set ter sprake komt, noem ik altijd Peter Tetteroo. Hij was de grote man.”

Polle Eduard leerde Tetteroo kennen in het in de jaren zestig beroemde café-restaurant Cecil aan de Voldersgracht. Tetteroo had een bijbaantje in de zaak en trad er met zijn eigen bandje op. ,,Mijn oom werkte als portier bij de zaak”, zegt Eduard. ,,Toen ben ik een keertje gaan kijken. Ik pielde destijds al een beetje op een gitaar. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en heb me aangemeld voor de talentenjacht die daar werd gehouden.”

In de zomer van 1966 speelden we twee maanden lang en zes dagen per week in een Schevening­se strandtent, aldus Polle Eduard.

Otis Redding

Tetteroo, die anderhalf jaar ouder was, bleek gecharmeerd van de rauwe stijl van de destijds pas 16-jarige Polle Eduard. ,,Toen zijn we samen gaan spelen. Vrij snel kwamen Gerard Romeyn en Carry Janssen erbij en was Tee-Set een feit.”

Eigenaar Theo Kuppens van Cecil werd manager en bezorgde de band al snel veel optredens. ,,Wij speelden aanvankelijk rhythm and blues”, zegt Polle Eduard. ,,In de zomer van 1966 speelden we twee maanden lang en zes dagen per week in een Scheveningse strandtent. We kregen al snel succes, er stonden rijen voor de deur. We speelden eigen nummers, maar Peter kon ook prachtig Otis Redding zingen.”

Venus

De optreedmarathon legde een solide basis. Op het debuutalbum Emotion staan naast covers ook liedjes die Robbie van Leeuwen (die van Venus van Shocking Blue) en Hans van Eijk speciaal voor de band schreven. ,,Hans is een geweldige liedjesschrijver”, zegt Eduard over de man die al snel tot Tee-Set toetrad en een commerciëlere, lees radiovriendelijkere sound introduceerde. ,,In combinatie met de teksten van Peter werkte dat prima. Tee-Set heeft 25 keer in de top-40 gestaan.”

Polle Eduard zat niet meer in Tee-Set toen de Amerikaanse platenbaas Jerry Ross de rechten kocht van Venus van Shocking Blue, Ma Belle Amie van Tee-Set en Little Green Bag van George Baker. Mede dankzij een intensieve marketingcampagne – Ross sprak van The Dutch Invasion – werden het in 1970 drie enorme hits in de Billboard Hot 100.

Het is mooi om te zien hoe deze periode nog leeft, aldus Polle Eduard.

,,Ik heb in de band gezeten, maar initiatiefnemer Aad Sosef van het monument weet veel meer over Tee-Set dan ik”, zegt Polle Eduard, die voor de coronacrisis toerde met Rudy Bennett en The Motions. ,,Het is mooi om te zien hoe deze periode nog leeft. Dat is zelfs in Amerika zo. Ik heb daar contact met mensen die gewoon alles over de Nederlandse popmuziek van die tijd weten.”

Mariska Veres, zangeres van Shocking Blue werd onlangs vereeuwigd op een transformatorhuisje in het Haagse Zeeheldenkwartier. Het kunstwerk heeft Delftenaren geïnspireerd om Tee Set te eren. © Henk Augustijn

100 jaar Modern Den Haag  november 4, 2020

Posted by jandewandelaar in 100 jaar Modern Den Haag , architectuur.
Tags: ,
add a comment

Rijnstraat met het verbouwde en uitgebreide ministerie. © Marco Cappelletti

Tussen de moderne gebouwen in de stad schuilen veel onontdekte pareltjes: hoog tijd voor herwaardering

AD 04.11.2020 Rotterdam heeft de naam, maar Den Haag hoeft zich zeker niet minderwaardig te voelen op het gebied van gedurfde moderne architectuur. Het onlangs verschenen boek 100 jaar Modern Den Haag staat vol inspirerende voorbeelden om de stad met andere ogen te bekijken.

Nu etentjes, evenementen en familiefeestjes voorlopig niet aan de orde zijn en er een paar fraaie herfstdagen op komst zijn, komt dit boek als geroepen. Ook deze lockdown nodigt uit voor verrassende wandelingen in de eigen omgeving. Zo bevindt zich in een onopvallend zijstraatje in Scheveningen een gebouw dat architectuurkenners omschrijven als een ‘topmonument’ en ‘hoogtepunt in de experimentele architectuur van het Nieuwe Bouwen uit de jaren 30’, maar dat amper bekendheid geniet.

Lees ook;

De Derdean Gerko aan de Zwaardstraat na renovatie in 1998. © Thuring Fotobureau

In de Zwaardstraat bevindt zich namelijk de Derde Ambachtsschool van architect Jan Duiker. Draagconstructie, materiaalgebruik, lichtinval en gevelbeeld waren heel vernieuwend toen het in 1931 werd gebouwd. Anno 2020 kun je niet geloven dat dit gebouw in de jaren 90 op de nominatie stond te worden gesloopt. Een daartoe opgerichte Stichting behoud Duikers Derde Ambachtsschool liet het in 1998 geheel herstellen en herbestemde het tot bedrijfsverzamelgebouw. Sinds 2004 is het in bezit van de Vereniging Hendrick De Keijser.

Openluchtmuseum

Boeken over moderne architectuur in Den Haag zijn wel vaker verschenen. ‘Den Haag is wat de moderne bouwkunst betreft net een openluchtmuseum’, staat bijvoorbeeld op de achterflap te lezen van een in 1997 bij de Haagse uitgeverij Ulysses uitgebracht standaardwerk. ‘Alle stijlen en ontwikkelingen zijn vertegenwoordigd met meesterwerken. Maar je moet ze tussen die 260.000 Haagse gebouwen wel kunnen vinden.’

Het trappenhuis van de Derde Ambachtsschool © Marcel Teunissen

Dat boek Gids van de moderne architectuur in Den Haag kwam op de markt vlak nadat het stadhuis van architect Richard Meier was opgeleverd en in een tijd dat Den Haag begon te bouwen aan zijn skyline. Hoog tijd dus om met een nieuwe tussentijdse stand van zaken van zaken te komen. Auteurs Eric Vreedenburgh en Marcel Teunissen doen dat met de uitgave 100 Jaar modern Den Haag, die als ondertitel Van Nirwana tot Central Innovation District heeft gekregen.

Baksteenarchitectuur

‘Het behoudende Den Haag mag bekendstaan als stad van traditionele baksteenarchitectuur en consensuscultuur, ook moderniteit en innovatie behoren tot het DNA’, staat er ditmaal op de kaft. De schrijvers gaan in hun boek in op de vernieuwingsdrang die er de afgelopen honderd jaar wel degelijk is geweest en die een vervolg moet krijgen in de gebieden Zuid-West, de Binckhorst en het Central Innovation District (CID), het beoogde nieuw economisch hart van de stad ingeklemd tussen de stations Centraal, HS en Laan van NOI.

De Sportcampus © Arjen Schmitz

Het boek is opgedragen aan Gerard van Otterloo, oud-wethouder van volkshuisvesting en financiën. Ook na zijn wethouderschap bleef hij zeer betrokken bij de ontwikkelingen in de stedenbouw en architectuur. Als voorzitter van Stichting Nomadisch Paviljoen schreef hij vlak voor zijn plotselinge dood op 14 november 2019 nog een brief aan de gemeente om de uitgave van dit boek te ondersteunen. Van Otterloo heeft volgens de auteurs een belangrijke betekenis gehad voor de modernisering in Den Haag. Ze verwijzen naar zijn inspanningen voor het nieuwe stadhuis en het Woningbouwfestival aan de Dedemsvaartweg, ‘de eerste omvangrijke ingreep in de naoorlogse stedenbouw van de stad en te beschouwen als een pleidooi voor meer diversiteit’.

 

Met de hedendaag­se architec­tuur onderhou­den veel Hagenaars een moeizame, gebrekkige relatie, aldus Rupert van Heijningen.

Liefde

,,Met de hedendaagse architectuur onderhouden veel Hagenaars een moeizame, gebrekkige relatie”, zei Rupert van Heijningen, de huidige voorzitter van stichting Nomadisch Paviljoen bij de uitreiking van het eerste exemplaar van het boek. ,,Waar maar nieuwbouw verschijnt, wordt wel bezwaar aangetekend. Men kent elkaar niet goed. Schaal en maat zetten de toeschouwer op afstand. Men kent vaak niet de details of wil ze niet leren kennen. Daarom is dit een mooi boek. Het helpt waardering en liefde te ontvouwen voor de moderne gebouwen die ons omringen.”

Modernisme is de verzamelterm voor de verschillende stromingen waarin met alle tradities in het bouwen werd gebroken. Licht, lucht en ruimte werden het motto van de nieuwe bouwstijl. De stroming Nieuwe Haagse School luidde die nieuwe periode in met als baanbrekend project de Papaverhof van architect Jan Wils uit 1922. Dat was ook de tijd dat er serieus woningbouwbeleid kwam. In juli 1918 kreeg Den Haag zijn dienst Stadsontwikkeling en Volkshuisvesting.

Nirwana

Woongebouw Nirwana (1929) van architect Jan Duiker geldt als een van de vroegste geslaagde voorbeelden van het nieuwe bouwen. Het was de eerste comfortabele serviceflat in gewapend beton.  Maar zoals dat gaat met vernieuwende architectuur werd ook toen al rekening gehouden met negatieve reacties. Zo stond in de wervende brochure van het nieuwe wooncomplex de kanttekening ‘het uiterlijk van het gebouw moge niet naar ieders smaak zijn’. Renovaties in 1984 en 1992 droegen bij aan herwaardering en leidden tot een vertienvoudiging van de huurprijzen.

Interieur van de Pastoor Van Arskerk in Loosduinen © Dick Valentijn

Het boek zoomt in op al dan niet onontdekte pareltjes zoals de kleurrijke geschakelde woningen op Hageneiland in de Waterwijk in Ypenburg, de geleidelijke metamorfose van station Den Haag Centraal, de Sportcampus, de renovatie en uitbreiding van het voormalige ministerie van VROM  en de in 2017 voltooide basisschool Het Volle Leven die is ingebed in de groene omgeving van de Rijslag (Scheveningen). ‘Wat betreft religieuze architectuur zijn de enige fundamenteel vernieuwende kerkgebouwen van de Nederlandse twintigste eeuw in Den Haag gerealiseerd’, schrijft Marcel Teunissen. Hij verwijst onder meer naar de Pastoor Van Arskerk in Loosduinen.

Geschakelde woningen in korte bouwstrookjes van architectenbureau MVRDV op Hageneiland in de Waterwijk in Ypenburg. © Rob ’t Hart

‘Als ons perspectief een gekleurde indruk maakt is het geruststellend te weten dat dit boek maar één van de vele te bewandelen routes is waarmee Den Haag kan worden verkend’, schrijven Vreedenburgh en Teunissen in hun voorwoord. Nu buitenlandse reizen er voorlopig even niet in zitten biedt dit boek veel handreikingen om de stad nóg beter te leren kennen en waarderen.

100 Jaar modern Den Haag is verschenen bij nai010 uitgevers en kost 29,95 euro.

Deel van de Waterwijk in Ypenburg. © Rob ’t Hart

Cover van het boek 100 Jaar modern Den Haag © nai010 uitgevers