jump to navigation

Verborgen Kunst in Iran januari 4, 2017

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , , , , , , , ,
add a comment

107 toppers voor 3,6 miljoen dollar

Hoeveel miljoenen dollars Farah Diba’s kantoor precies neertelde voor welke kunstwerken is onduidelijk. Er is geen overzicht bewaard gebleven, als het er ooit al was.

Zo zei journalist en conservator van het Tehran Museum of Contemporary Art David Galloway dat hij in acht maanden voor ruim 16 miljoen dollar had gekocht.

Oprichter, architect en eerste directeur Kamran Diba (foto) liet, om niet beticht te worden van fraude, een gespecificeerde lijst maken: tussen 1977 en ’78 werd 3,6 miljoen dollar betaald voor 107 kunstwerken.

Westerse kunstcollectie met Picasso, Warhol en Pollock ligt te verpieteren in Iran

VK 04.01.2017 De Volkskrant kreeg – niet zonder slag of stoot – toegang tot de kelder van het Tehran Museum of Contemporary Art en trof er de schat van de Iraanse keizerin Farah, de mooiste collectie westerse kunst buiten het Westen.

Het moet toch lukken. Achter de kluisdeur met cijferslot ligt naar verluidt de ‘beste verzameling westerse moderne kunst buiten het Westen’. Voor die deur staat evenwel een besnorde Chef Kelder die ons de weg verspert. Of we niet gewoon weer naar huis willen gaan?

Drie maanden onderhandelen, mailen en bellen heeft het gekost om tot in de kelder van het Tehran Museum of Contemporary Art door te dringen. In het depot moet het volhangen met meesterwerken van Mark Rothko, Francis Bacon, Roy Lichtenstein, Andy Warhol en een van de beste ‘drippings’ van Jackson Pollock: Mural on Indian Red Ground, uit 1950, een topjaar.

PERPLEX

Maar de deur blijft gesloten. Totdat de meegereisde Nederlandse ambassadrice haar machtswoord uitspreekt, waardoor zelfs de kelderchef geïmponeerd raakt en de Volkskrant achter de deur de inderdaad imponerende schilderijen van Rothko en Lichtenstein mag bekijken, de beelden van Picasso, Sol LeWitt, Giacometti en Max Ernst. Hoe slecht ook geconserveerd, de verzameling doet je perplex staan.

Al sinds de Islamitische Revolutie in 1979 bevinden de schilderijen en beelden zich onder in de museumkelder, hermetisch afgesloten voor pottenkijkers en rechtgeaarde kunstliefhebbers. Aangekocht in de jaren zeventig, met geld van het kantoor van keizerin Farah Diba, is het nu al bijna veertig jaar besmet kunstbezit: te imperialistisch, te Amerikaans en te veel refererend aan het foute regime van de sjah.

Al bijna veertig jaar is het besmet kunstbezit: te imperialistisch, te Amerikaans en te veel refererend aan het regime van de sjah

DRIE MILJARD EURO

Lees hier de volledige reportage

Pollocks en Picasso’s in een kelder in Iran
De volledige reconstructie van de zoektocht naar de sleutel van het Iraanse depot. Vanuit Amsterdam, Berlijn, Málaga en Teheran. (+)

Slechts twee jaar heeft de collectie, waarvan de waarde wordt geschat op drie miljard euro, in Teheran op zaal gehangen. Daarna is ze nog alleen incidenteel te zien geweest of uitgeleend. En de kans dat dat nog eens zal gebeuren, is kleiner geworden. Onlangs besloot Duitsland een tentoonstelling van de Iraanse collectie af te blazen. Hoewel de Iraanse regering drie miljoen euro voor de expositie zou krijgen, treuzelde ze lang met een exportvergunning. Te lang, volgens de Duitsers.

Een gemiste kans, blijkt als de depotchef uiteindelijk het rek met de Pollock naar buiten trekt. Hoe spaarzaam het kelderlicht ook is, in de schemering licht het roodbruin van de onderschildering op, net als de glanzend zwarte en witte verfslierten die de Amerikaan met zwierige armbewegingen op het canvas heeft geslingerd. Al het gesoebat van de afgelopen maanden om überhaupt in het depot te kunnen komen – het is meer dan de moeite waard geweest.

Volg en lees meer over:  KUNST  SCHILDERKUNST  IRAN  BEELDENDE KUNST  SHOWBIZZ & CULTUUR

Van kunst, dementie en Parkinson januari 4, 2017

Posted by jandewandelaar in Uncategorized.
Tags: , , , , , , , , ,
add a comment

Kunstwerk verraadt parkinson en alzheimer

Trouw 31.12.2016 Wat een verzameling schilderijen al niet over de geestelijke gezondheid van de maker kan zeggen. Stevent hij af op dementie? Parkinson? Wiskundigen uit Liverpool bekeken de schilderijen van zeven bekende schilders als Willem de Kooning, Norval Morrisseau en Salvador Dalí. Hun veranderende stijl liep steeds synchroon met hun ziekteverloop, schrijven ze in vakblad Neuropsychology.

De manier waarop iemand zich uit, verraadt soms een neerwaartse spiraal in de gezondheid. Zo wisten onderzoekers eerder een verband te leggen tussen het stijgende aantal stopwoordjes dat wijlen Ronald Reagan in zijn speeches gebruikte en de alzheimer die hij uiteindelijk zou krijgen.

Zoiets moet volgens de Britse onderzoekers ook in schilderkunst te ontwaren zijn. In plaats van op stopwoordjes richtte de groep uit Liverpool zich op wiskundige patronen in de schilderijen, fractals genaamd. Het zijn figuren die min of meer uit miniatuurversies van zichzelf zijn opgebouwd. Bij het inzoomen duiken ze steeds opnieuw op. In de natuur zijn ze ruim vertegenwoordigd, van de spiraal in een slakkenhuis tot de bladeren van varenplanten.

Op welke manier die voorkomen op een schilderij blijkt eigen aan een schilder. Zoals elke schrijver een ander ‘stemgeluid’ hanteert, waaraan kenners hem blind herkennen. In het geval van fractals is dat met het blote oog niet te classificeren, maar digitaal wel. Computerprogramma’s gebruiken ze al als een soort vingerafdruk om echte van vervalste schilderijen te onderscheiden. Maar kunnen ze ook iets zeggen over aftakeling?

Snoekduik

Ja, zagen ze in Liverpool toen ze van zeven bekende schilders 2092 schilderijen analyseerden. Dalí, De Kooning, Monet, Picasso ¿ de lijst bevatte twee schilders met alzheimer, twee met parkinson en drie gezond oud geworden schilders.

Waar de ‘fractale dimensie’ (een maat voor die patronen) bij de gezonde schilders met de jaren bleef stijgen, maakte ze bij de schilders met alzheimer een snoekduik. De grafiek van de schilders die aan parkinson leden, vertoont een piek: even stijgt de creativiteit, waarna verlies van spiercontrole de boventoon voert.

Zeven schilders, dat is niet echt een grote groep. “Maar dat compenseren we met het grote aantal schilderijen dat we van ieder van hen hebben”, mailt onderzoeker Ronan Reilly. Het door zijn team gelegde verband doorstond daarom statistische betrouwbaarheidstesten, vervolgt hij. “Vooral bij alzheimer was dat verband met veranderende fractals heel sterk. Bij parkinson iets minder.”

Alex Forsythe, ook deel van het onderzoeksteam, voegt hieraan toe dat ze vooral hopen andere wetenschappers te inspireren tot soortgelijk onderzoek. De gemiddelde patiënt is er in ieder geval nog lang niet mee geholpen. Voordat zo’n statistische analyse hout snijdt, zou je honderden tekeningen of schilderijen moeten maken. Met een paar schetsjes naar de psychiater lopen heeft dus geen zin.

Verwant nieuws;

Meer over; Alzheimer Kunst  Parkinson  Gezondheid